پژوهشگاه مطالعات فرهنگی، اجتماعی و تمدنی (وزارت علوم، تحقیقات و فناوری) فصلنامه تحقیقات فرهنگی ایران 2008-1847 7 3 2014 12 21 Representation of Young People’s Everyday Life in Tehran City Movie Analysis of the Second Half of the 80s بازنمایی زندگی روزمره جوانان در شهر تهران تحلیل فیلم‌های نیمه دوم دهه 80 45 81 235 10.7508/ijcr.2014.27.003 FA طاهر روشندل اربطانی دانشیار دانشکده مدیریت دانشگاه تهران سحر دادجو دانشجوی کارشناسی ارشد مطالعات فرهنگی و رسانه دانشگاه تهران، فهیمه نگین تاجی دانشجوی کارشناسی ارشد مدیریت رسانه دانشگاه تهران، Journal Article 2014 12 14 In this paper with the use of cultural studies approach and from the perspective of critical theory of everyday life scholars such as Henry Lvfvr, Michelle Dvsrtv, and John Fiske, and also by using Roland Barthe’s Semiotics approach, we discussed the Semiotic analysis and discovering the meaning of the image represented form different aspects of youth’s everyday life in context of Tehrann city in two levels of implicit and explicit implications at three movies” “Tehran, Tehran”, “Melissa” and “at the end of eighth Street. Films selection was based on purposive sampling and continuity in film making in order to reveal the directors view of different generation as well as the importance of the city as a driving element in the narrative. Image represented from Tehranian youths shows that their consideration of Citizenship status, is a vertical consideration that despite of their efforts in resisting the interests of the ruling power, eventually they see themselves in situations to be inevitably subordinate and passive receptive of environmental change. Special features of Tehran like will and power, put pressure on young people to make decision or reaction, and if they weren’t in this city, they would not act similar. The city that represented in this movies, is a place that characters have short and unstable relationship on it, and its insecurity atmosphere suppresses the aspirations of young people, in their demand to find their goals, tehran leads them outside its territory, Tehran is a place that put spaces among heroes, generations and its citizens ,which marginalize the new generation grew up in its context from the mainstream of the society at the expense of trying to choose and determining their own destiny در مقاله حاضر با استفاده از رویکرد مطالعات فرهنگی و از دریچه نگاه متفکران نظریه انتقادی زندگی روزمره، همچون هانری لوفور، میشل دوسرتو، و جان فیسک، و با استفاده از روش نشانه‌شناسی رولان بارت، به تحلیل نشانه‌شناختی و کشف معنای تصویر بازنمایی شده از ابعاد مختلف زندگی روزمره جوانان در بستر شهر تهران در سه فیلم «طهران، تهران»، «مرهم» و «انتهای خیابان هشتم»، و در دو سطح دلالت آشکار و پنهان پرداخته می‌شود. انتخاب فیلم‌ها بر اساس نمونه‌گیری هدفمند و توالی زمانی در ساخت فیلم‌ها برای آشکار شدن نوع نگاه کارگردانانی از نسل‌های متفاوت و نیز اهمیت نقش شهر به عنوان عنصر پیش‌برنده روایت در آنها بوده است. تصویر ارائه شده از جوانان تهرانی نشان می‌دهد که تلقی آنها از رابطه و موقعیت شهروندی، تلقی عمودی است که با وجود تلاش برای مقاومت در مقابل منافع قدرت حاکم، در نهایت خود را در شرایطی به ناچار تابع و پذیرای منفعل تحولات محیط پیرامون می‌بینند. ویژگی‌های خاص تهران، به مثابه اراده، نیرو، و فشاری بر جوانان، آنها را وادار به تصمیم‌گیری یا واکنشی می‌کند که اگر در این شهر نبودند چنین نمی‌کردند. شهری که در این فیلم‌ها تصویر می‌شود محلی است که در آن شخصیت‌ها روابطی کوتاه و ناپایدار دارند، فضای ناامنی است که آرزوهای جوانانش را سرکوب می‌کند و آنها را برای دست‌یابی به خواسته‌هاشان به مکانی خارج از خود سوق می‌دهد. تهران جایگاه فاصله‌گذاری میان قهرمانان، نسل‌ها و شهروندان خود است که نسل جدید پرورش‌یافته در دامان خود را به بهای تلاش برای انتخاب و تعیین سرنوشت خود، از جریان اصلی جامعه به حاشیه می‌راند.

http://www.jicr.ir/article_235_577ef1154f3240ad5b9b413aa7346a1e.pdf