پژوهشگاه مطالعات فرهنگی، اجتماعی و تمدنی (وزارت علوم، تحقیقات و فناوری) فصلنامه تحقیقات فرهنگی ایران 2008-1847 1 4 2009 02 21 Linguistic Study of the Relation between Friendship and Leadership in Farabi’s Political Philosophy بررسی زبانی نسبت دوستی و ریاست در اندیشۀ سیاسی فارابی 143 158 25 10.7508/ijcr.2008.04.007 FA مرتضی بحرانی دانشجوی دکتری علوم سیاسی دانشگاه تربیت مدرس ابوالفضل شکوری استادیار گروه علوم سیاسی دانشگاه تربیت مدرس Journal Article The present study attempts to investigate the relation between friendship and leadership or, in another word, types of authority and interpersonal communication, from linguistic point of view. Friendship is considered as an important concept thorough out the political philosophy. In ancient Athens, it was considered as a human virtue, like justice, equality, and fraternity; and philosophers was so interested in the term that in constructing their ideal polis, friendship would always played a basic role. On the other hand, leadership is to guide and manage the community on the predefined system, which was aimed to lead people to the philosophically selected telos. Using Skinner’s methodology, that is author-context hermeneutics, it could be said that in Farabi’s political philosophy there is a direct and organic relation between friendship and leadership. In another word, leader of the utopia (Madina-al-Fadhila) succeeds when there is friendly relation among all members of the society, from all different social classes. Thus, friendship is mutual: the leader to the subjects and the subjects to the leader. در این مقاله تلاش شده است تا با بررسی زبانی آثار فارابی، رابطۀ میان ریاست و دوستی یا به بیان دیگر، میان شیوۀ حکومت (یعنی نوع نظام) و سبک روابط بین اشخاص، مورد بررسی قرار گیرد. دوستی از جمله مقولاتی است که در تاریخ اندیشه سیاسی،‌ همواره جایگاه ویژه‌ای را به خود اختصاص داده است. این مقوله از دیرباز در یونان با مقولات دیگری چون عدالت،‌ برابری و برادری، جزء فضائل انسانی محسوب می‌شده است و در ساخت جامعه آرمانی مورد نظر اندیشمند سیاسی مورد توجّه بوده است به نحوی که دوستی و پولیس با یکدیگر پیوندی تنگاتنگ داشته‌اند. همچنین، ریاست به معنای تدبیر و هدایت یک جمع براساس یک نظام از پیش تعریف شده است که غایت آن، رساندن افراد تحت رهبری به مقصدی است که بر سر آن تآمّل فلسفی شده است؛ با استفاده از روش هرمنوتیک مؤلّف-زمینۀ اسکینر، در اندیشۀ سیاسی فارابی، می‌توان گفت که میان ریاست و محبّت نسبت مستقیم و ارگانیک برقرار است. به دیگر سخن، ریاست مدینۀ فاضله وقتی می‌تواند کارآمد و موفق باشد که در بین اتباع، اعضاء و طبقات مدینه رابطۀ دوستی حاکم باشد. از این منظر، رابطۀ دوستی یک رابطۀ یک‌طرفه نیست؛ دوستی رئیس نسبت به اتباع و به‌عکس و نیز دوستی اتباع نسبت به یکدیگر. http://www.jicr.ir/article_25_8e296a067a37563370ded05f5a3bf3ec.pdf