پژوهشگاه مطالعات فرهنگی، اجتماعی و تمدنی (وزارت علوم، تحقیقات و فناوری) فصلنامه تحقیقات فرهنگی ایران 2008-1847 6 1 2013 06 21 Academic Cultural Studies in Iran: Achievements, Challenges and Prospects مطالعات فرهنگی دانشگاهی در ایران: دستاوردها، چالش ها و افق ها 1 22 273 10.7508/ijcr.2013.21.001 FA محمدسعید ذکایی استادیار جامعه‌شناسی دانشگاه علامه Journal Article 2013 01 02 The establishment of Cultural Studies departments in Iran and also the big wecome it has received amongst public intellectuals outside university, while far from a distinct theoretical tradition, has nonetheless trnasfoemed the ideology, agenda, approaches and esistemiological and methodological orientation of mainstram social sciences in Iran. Drawing on the writers' 10 years eduacational experience at Allameh Tabataba'I University and also content analyzing of more than 100 master thesis of Cultural Studies graduates, I argue that methodological diversity, a closer link: between theory and method and reliance on a wider range of data analysis strategies have caused a radical change in the mainstream social science research policy and has put forward new agendas in the study of culture and society in Iran thereby bridging humanities and social sciences. <span style="margin: 0px; padding: 0px; border: 0px; outline: 0px; font-size: 10pt; vertical-align: baseline; text-align: right; font-family: Tahoma, sans-serif; background-image: initial; background-attachment: initial; background-size: initial; background-origin: initial; background-clip: initial; background-position: initial; background-repeat: initial;" lang="AR-SA">ورود مطالعات فرهنگی به محافل دانشگاهی ایران و اقبال حوزه عمومی به پژوهش ها و مباحث آن، اگر چه هنوز به شکل گیری سنتی روشن و با دستاوردهایی قاطع و تاثیر گذار منتهی نشده است، ایدئولوژی، دستور کار، رویکردها و جهت گیری های معرفت شناختی و روش شناختی آن، فضایی متفاوت برای علوم اجتماعی ایران و پژوهش های مربوط به آن شکل داده است. مطالعات فرهنگی، بیش از رشته های متعارف علوم اجتماعی با نگاهی از پایین به بالا به فرهنگ و جامعه می نگرد. به همین سان، مطالعات فرهنگی از نظر فلسفی، از بیشتر رشته های علوم اجتماعی ماجرا جویانه تر و انتقادی تر عمل کرده است و انتظار می رود بیش از سایر رشته ها برای توده مردم و به زبان آنها سخن بگوید و صدا و قدرت (سوژگی) آنها را در پژوهش های خود انعکاس دهد. مقاله حاضر با اتکا به تجربه آموزشی نگارنده از ده سال فعالیت در گروه مطالعات فرهنگی دانشگاه علامه طباطبایی و تحلیل اولیه ای از پایان نامه های تکمیل شده دانشجویان فارغ التحصیل این رشته، دستاوردها و چالش های آکادمیک این سنت آموزشی را مورد بحث قرار می دهد. استدلال نویسنده این است که تنوع روش شناختی و پیوند نزدیک تر میان نظریه و روش و اتکا به طیف گسترده تری از شیوه های تحلیل اطلاعات، علاوه بر ایجاد تغییر و گسست در چرخه معمول پژوهش های متعارف علوم اجتماعی در ایران، دستورکارهای جدیدی را در مطالعه فرهنگ و اجتماع شکل داده و پلی بین علوم انسانی و اجتماعی برقرار کرده است</span><span style="margin: 0px; padding: 0px; border: 0px; outline: 0px; font-size: 10pt; vertical-align: baseline; text-align: right; font-family: Tahoma, sans-serif; background-image: initial; background-attachment: initial; background-size: initial; background-origin: initial; background-clip: initial; background-position: initial; background-repeat: initial;" dir="ltr">.</span> http://www.jicr.ir/article_273_4734ba6f3de83d861c3176a6273cac6d.pdf