پژوهشگاه مطالعات فرهنگی، اجتماعی و تمدنی (وزارت علوم، تحقیقات و فناوری) فصلنامه تحقیقات فرهنگی ایران 2008-1847 9 1 2016 06 20 Urban Regeneration, City Image of Tehran and Alienation بازسازی شهری، تصویر تهران و تجربه بیگانگی 1 32 298 FA سمیه شالچی استادیار پژوهش‌گری اجتماعی، دانشکده علوم اجتماعی، دانشگاه علامه طباطبایی مرضیه شجاعی دانشجوی کارشناسی ارشد مدیریت شهری، دانشگاه علامه طباطبایی حمیدرضا فرهنگی دانشجوی کارشناسی ارشد مدیریت شهری، دانشگاه علامه طباطبایی Journal Article 2016 01 05 In city planning, a fundamental point is to evaluate the city image. The concept of city image is multidimensional. This study evaluate the city image of Tehran and its consequences. Tehran regenerates for many years. This modernization process creates new city image, urban identity and new relationship between residents. This study has qualitative approach. Interview and thematic analysis used for collective and analyses data from 20 citizens. This sample selected equally from north and south of Tehran as developed and undeveloped urban region. Conceptual framework consist Blasé outlook of Simmel, meaning of memory and city of Benjamin and concepts of alienation and spaces of representation in Lefebvre theory. Findings reveal that process of regeneration destroys memories of citizens. They can’t relate with new urban spaces. Regeneration makes separation image from north and south of Tehran. Residents of south  feel sense of deprivation, exclusion and inequality. Interviewees miss their human relationship like neighbors, so they feel loneliness. Totally, elements of city image of residents show alienated sense of place in Tehran. آن‌چه ما را متعلق به شهر می‌کند، تصویری است که از آن در ذهن داریم. «تهران» سال‌هاست در حال تخریب و بازسازی کالبد خویش است. کالبدی که هویت جدید، روابطی جدید و مناسبات نوینی را طلب می‌کند. اما تصویر ذهنی ساکنین از این کالبد در حال ساخته شدن و تغییر چیست؟ این تصویر چه الگوهای ارتباطی با شهر را برای ساکنین شکل می‌دهد؟ این مقاله با استفاده از تکنیک مصاحبه و روش تحلیل تماتیک تلاش کرده سؤالات فوق را پاسخ دهد که به همین منظور با نمونه‌گیری نظری، تعداد 22 نفر از ساکنین مناطق 1، 3، 17 و 19 به‌عنوان توسعه‌یافته‌ترین و کمتر توسعه‌یافته‌ترین مناطق شهر تهران انتخاب شده‌اند و در بخش نظری، از زیمل و مفهوم بلازه، توجه بنیامین به خاطره و معنای شهر، ایدة بیگانگی و فضاهای بازنمایی لوفور الهام گرفته است. یافته‌های پژوهش حاکی از آن است که تصویر شهر تهران در شمال و جنوب تفاوت‌هایی دارد؛ از جمله آنکه تصویر جنوب شهری‌ها بیشتر منفی و آسیبی بوده، اما شمال شهری‌ها به جز موارد کلی نظیر‌ ترافیک، به‌نسبت تصویر مطلوب‌تری از شهر دارند که اغلب به خاطرة آنان از شهر مربوط می‌شود. تجربة روند بازسازی شهر از منظر ساکنین با‌ تراژدی زوال خاطره همراه است، چیزی که ساکنان را به حسرت از دست رفتن شهر قدیمی‌ و نوستالژی نسبت به گذشته معطوف می‌کند. ساکنین شهر تصویری تفکیکی از شمال و جنوب شهر در ذهن دارند. تصویری که با عدم ارتباط و آشنایی حداقلی این مناطق نسبت به هم همراه است. این تصویر تفکیکی در بین ساکنان جنوب همراه با حس محرومیت، نابرابری و نارضایتی است. همچنین ساکنین شهر از کاهش روابط انسانی عمیق و اعتماد اجتماعی دچار حس تنهایی هستند. مجموع تم‌های تصویر ذهنی شهر نزد ساکنین نشان می‌دهد که کالبد جدید تهران، ساکنین را به سمت بیگانگی با شهر و کاهش حس تعلق به آن می‌برد.   http://www.jicr.ir/article_298_26e359e83860db1d11b6acca57d8ea88.pdf