پژوهشگاه مطالعات فرهنگی، اجتماعی و تمدنی (وزارت علوم، تحقیقات و فناوری) فصلنامه تحقیقات فرهنگی ایران 2008-1847 9 4 1395 12 01 Understanding Time and Problem Solving Experience: A Case Study of the Invisible Police فهم زمانی و تجربه حل مسأله؛ نمونه موردی «پلیس نامحسوس» 133 163 317 10.22035/ijcr.2017.317 FA امیر خراسانی کارشناس ارشد مطالعات فرهنگی، دانشگاه علامه طباطبایی محمدسعید ذکایی استاد جامعه شناسی و مطالعات فرهنگی دانشگاه علامه طباطبایی Journal Article 2015 06 02 In this paper we will explore the relation between the actors’ understanding of time and the problem solving strategies in a complicated situation. Drawing on ethnography and conversation analysis we will focus on the institutional interaction order governing the scenes these movies exhibit. Using phenomenology and Ernest Pople indices, we aim to analyze the understanding made of the time in these conversations. In doing so we will consider the moment in which the violators rationalize the reasons behind their violations. The results show that while the time that law, the police and even the road technologies rely on is homogeneous and linear, the drivers employ the expressions connotating an iterative understanding of time. The paper concludes with showing how the law breaking drivers base their conversations on a nonlinear time to manage the difficult situations they are involved with. This suggests that far from a universal category, time is a category constantly taking different shapes in different everyday encounters. در پژوهش پیش‌روبه نسبت فهم زمانی کنشگران و شیوة حل مسئله دریک وضعیت بغرنج می‌پردازیم. در این مسیر با بررسی تعدادی ازفیلم‌های برنامة «پلیس نامحسوس»، به شیوة حل مسئلةرانندگان توجه می‌کنیم. در این مطالعه با استفاده از رویکرد مردم‌روش‌شناسی و با تکنیک تحلیل گفتگو به نظم نهادی اندرکنش‌ها در موقعیت این فیلم‌ها پرداخته‌ایم و با استفاده از چارچوب نظری پدیدارشناسی و شاخص‌های ارنست پوپل می‌کوشیم فهم‌های زمانی دخیل در این گفتگو را تحلیل کنیم. در فرایند کار به لحظه‌ای توجه می‌کنیم که متخلفین پس از متوقف شدن به‌وسیلة پلیس می‌کوشند دلایل تخلف خود را توضیح دهند. با تحلیل این گفتگوها می‌بینیم که رانندگان متخلف از بیان‌هایی استفاده می‌کنند که مبتنی برفهم چرخنده از زمان است. این در حالی است که زمان قانون و پلیس و حتی زمان فن‌آوری جاده و اتومبیل،زمانی خطی و همگن است. در ادامه می‌بینیم که رانندگان متخلف چگونه برای مدیریت کردن مسئله و شرایط بغرنج خود یک گفتگو را به‌گونه‌ای سامان می‌دهند که مبتنی بر زمان خطی نباشد. در پایان این نتیجه حاصل می‌شود که زمان نه یک مقولة عام بر فراسوی جامعه بلکه مقوله‌ای است که در تجربه‌های خرد گوناگون پیوسته اشکال گوناگون به‌خود می‌گیرد. http://www.jicr.ir/article_317_5b8add2a5d98b1a652ea7fd72d942dac.pdf