پژوهشگاه مطالعات فرهنگی، اجتماعی و تمدنی (وزارت علوم، تحقیقات و فناوری) فصلنامه تحقیقات فرهنگی ایران 2008-1847 9 3 2016 12 20 The Concept of Happiness in the Semantic Structure of the Educational System شادی در ساختار معنایی حاکم بر نظام آموزشی 180 202 325 10.22035/ijcr.2016.325 FA سیدضیاء هاشمی استادیار گروه جامعه‌شناسی دانشگاه تهران محمد رضایی استادیار گروه جامعه‌شناسی دانشگاه تربیت مدرس سپیده اکبرپوران کارشناس ارشد جامعه‌شناسی، دانشکدة علوم اجتماعی دانشگاه تهران Journal Article 2015 09 27 The current tedious and exhausting conditions of schools make it necessary to adopt policies toward increasing happiness and esprit. Providing of a clear and common understanding of happiness is a prerequisite for the success of such policies. Given the current ambiguity and lack of such an understanding, this article concentrates on extracting “meaning/meanings of happiness in the semantic structure of the educational System”. For this purpose, we have used Laclau and Mouffe’s theoretical basis and frame the meaning structure of the education system as a “discourse” in which meaning of each signifier is only defined in relation with other signifiers and particularly master-signifiers. We gathered our information by analyzing existing organizational documents and also by utilizing semi-structured interviews. The results indicate that in the semantic system of the education system, there are one dominant and two temporary meanings for happiness. In the dominant meaning, happiness can both work toward perfection or becomes a barrier in front of it. Regarding temporary meanings, one of them is about motion and physical activities and the other is about physical characteristics of school. None of these meanings is completely consolidated. As a consequence, the ruling meaning structure could not stabilize any clear and unified meaning for happiness. These ambiguities at semantic level lead to confusion and conflicting performances at the policy-making level. وضعیت ملالت‌‌آور و کسالت‌بار مدارس، سیاست‌گذاری برای افزایش شادی و نشاط را ناگزیر کرده است. موفقیت این سیاست‌ها، پیش از همه در گرو وجود معنایی روشن و فهمی مشترک از شادی است. این مقاله با تکیه بر ابهام موجود در این حوزه، استخراج «معنا/ معانی حاکم بر مفهوم شادی در ساختار معنایی حاکم بر آموزش و پرورش» را موضوع اصلی کار خود قرار داده است. برای پرداختن به این موضوع از مبانی نظری لاکلائو و موف بهره بردیم و ساختار معنایی حاکم بر نظام آموزشی را گفتمانی در نظر گرفتیم که در آن معنای هر نشانه از نسبتش با دیگر نشانه‌ها، به‌ویژه نقاط مرکزی به‌دست می‌آید. با استفاده از اسناد سازمانی موجود و مصاحبه‌های نیم‌ساخت‌یافته، به گردآوری داده­ها پرداختیم. تحلیل محتوای کیفی داده­ها، سه معنا از شادی را پیش روی ما قرار داد؛ علاوه بر معنای مسلط و اصلی که شادی را یکی از عواطف بشری تعریف می‌‌کند و معتقد است شادی می‌تواند وسیله‌ای برای نیل به کمال یا مانعی بر سر راه آن باشد، با دو معنای موقت نیز مواجه هستیم که یکی ناظر به تحرک و فعالیت‌های جسمانی و دیگری ناظر بر ویژگی‌های مکانی مدرسه است. هر سه معنا موقت و ناپایدارند. نتیجه آنکه، ساختار معنایی یکسانی در سپهر دستگاه آموزش و پرورش ایران از شادی تثبیت نشده است. گویا معانی متکثری در کشمکش با یکدیگر حیات روزمره دانش‌آموزان را پر کرده است. http://www.jicr.ir/article_325_89f0fd5c927d466d6ec9a21b9ac34ffa.pdf