پژوهشگاه مطالعات فرهنگی، اجتماعی و تمدنی (وزارت علوم، تحقیقات و فناوری) فصلنامه تحقیقات فرهنگی ایران 2008-1847 18 4 2025 12 22 The culture of digital nomadism: An ethnographic study among Iranians in Türkiye فرهنگ کوچ‌نشینی دیجیتال: مطالعه مردم‌نگاری درمیان ایرانیان ساکن ترکیه 165 202 559 10.22035/jicr.2025.3520.3746 FA غزاله حسینی دانشجوی دکتری انسان‌شناسی، دانشکده علوم اجتماعی، دانشگاه تهران، تهران، ایران 0009-0003-2963-9043 زهره انواری استادیار گروه انسان‌شناسی،‌ دانشکده علوم اجتماعی، دانشگاه تهران، تهران، ایران 0000-0001-6945-1027 ابوعلی ودادهیر استاد گروه انسان شناسی و مطالعات سلامت، دانشکده علوم اجتماعی، دانشگاه تهران، تهران، ایران 0000-0001-8620-1396 کوشا گرجی صفت استادیار گروه جامعه‌شناسی،‌ دانشکده علوم اجتماعی، دانشگاه تهران، تهران، ایران Journal Article 2025 02 07 Digital nomadism is a lifestyle built on digital technologies and travel, primarily characterized by mobility and remote work. Despite its seemingly free and enjoyable appearance, it carries inherent risks due to a "live-in-the-moment" ideology that often overlooks traditional and modern life planning. To understand Iranian digital nomads in Istanbul, Türkiye, we conducted a six-month ethnographic study with autoethnography approach, supported by thirty in-depth interviews. Participants were recruited using the snowball sampling method. Iranian digital nomads in Istanbul can be categorized into four groups based on their remote work arrangements: business owners, investors and experienced professionals; Salaried professionals with long-term remote contracts; Project-participants with short-term remote contracts; Novice and No-Contract Nomads. While many digital nomads seek freedom from restrictive rules, Iranian nomads place greater importance on achieving a better life and accessing global markets. This form of "no-destination migration", though seemingly escaping labor regulations and social boundaries, paradoxically demands a higher degree of self-organization and self-control. Sustaining a nomadic lifestyle necessitates a thorough understanding of domestic and international laws concerning visa issuance, residency, taxes, and insurance across various countries. Though seemingly borderless, the movement and freedom inherent in this life appear to create more fluid political, social, and cultural boundaries. کوچ‌نشینی دیجیتال زندگی مبتنی بر تکنولوژی‌های دیجیتال و سفر، با دو ویژگی دورکاری و حرکت است. کوچ‌نشینی دیجیتال برخلاف ظاهر آزاد و مملو از لذتی که از آن ارائه می‌شود، شیوه‌ای پرریسک و برمبنای قاعده زندگی در لحظه است که از دوراندیشی و آینده‌نگری به روش سنتی و تصویرسازی‌های مدرن، سربازمی‌زند. برای درک موقعیت و انگیزه‌های انتخاب این شیوه زیستن، مردم‌نگاری کوچ‌نشینان دیجیتال ایرانی در استانبول ترکیه آغازشد. این مطالعه طی شش ماه با رویکرد «خودمردم‌نگاری» انجام‌‌شده و داده‌ها حاصل مشارکت و گفت‌وگوهای عمیق با سی‌ تن از کوچ‌نشینان دیجیتال ایرانی است که با روش گلوله‌برفی با پژوهش همراه شده‌اند. کوچ‌نشینان دیجیتال ایرانی ساکن ترکیه از لحاظ نوع دورکاری چهار گروه اصلی: سرمایه‌گذاران و متخصصان مجرب مالک کسب‌وکار، متخصصان مجرب و میانه با قراردادهای بلندمدت دورکاری، مشارکت‌کنندگان پروژه‌ای با قرارداد‌های کوتاه‌مدت دورکاری و در نهایت، کوچ‌نشینان تازه‌کار بدون قرارداد هستند. اگرچه رهایی از قواعد دست‌وپاگیر و غیرضروری هدف مشترک کوچ‌نشینان دیجیتال است، زندگی بهتر و دسترسی به شبکه‌های آزاد اقتصادی برای ایرانیان اهمیت بیشتری دارد. این زیستنِ ماجراجویانه که می‌توان آن را نوعی «مهاجرتِ بی‌مقصد» نیز نامید، با وجود گریز از قواعد رسمی کنترل و سازماندهی نیروی کار و مرزبندی‌های سیاسی و اجتماعی، بیش از گذشته و به شکلی درونی‌شده با این قوانین آمیخته ‌است. تداوم مسیر کوچ‌نشینی، آگاهی از قوانین داخلی و بین‌المللی کشورهای مختلف را درباره صدور ویزا، اقامت، مالیات و بیمه ضروری می‌کند. اگرچه زندگی بدون مرزها و قواعد آن غریب می‌نماید، چنین به‌نظرمی‌رسد که حرکت و آزادی این زندگی مرزهای سیاسی، اجتماعی و فرهنگی سیال‌تری را برمی‌سازد. http://www.jicr.ir/article_559_3a0772443a0739141292a5429b952fe6.pdf