پژوهشگاه مطالعات فرهنگی، اجتماعی و تمدنی (وزارت علوم، تحقیقات و فناوری) فصلنامه تحقیقات فرهنگی ایران 2008-1847 1 4 2009 07 13 Tourism in Real and Virtual Space تجربۀ توریسم در فضای واقعی و مجازی 1 19 17 10.7508/ijcr.2008.04.001 FA علیرضا دهقان استادیار گروه ارتباطات دانشگاه تهران Journal Article During these two decades, according to the expansion of communication, there is a deep transformation in individuals’ conception of space. As space plays an important role in tourism, either real or virtual, this transformation happens in the field too. The present study attempts to show how tourism in the contemporary virtualized world, or as some authors name: the dual globalized situation, occurs. در دو دهۀ اخیر، با در نظر گرفتن گسترش زیاد ارتباطات راه دور تغییرات فراوانی در درک و دریافت افراد از مکان به وجود آمده است. این تغییرات، تجربۀ توریسم را نیز در بر‌می‌گیرد؛ چراکه مکان چه در شکل واقعی و چه در شکل مجازی‌اش، عنصری کلیدی در توریسم است. مقالۀ فعلی در صدد است نشان دهد که تجربۀ توریسم در جهانِ نسبتاً مجازی شدۀ کنونی یا، چنانکه بعضی نویسندگان گفته‌اند، وضعیت دو جهانی شده چگونه صورت می‌گیرد؟

http://www.jicr.ir/article_17_70efdf2ec9b086079795c442636b55fb.pdf

پژوهشگاه مطالعات فرهنگی، اجتماعی و تمدنی (وزارت علوم، تحقیقات و فناوری) فصلنامه تحقیقات فرهنگی ایران 2008-1847 1 4 2009 07 13 ‍Problem and Problem-solving in Intercultural Communication: Epistemology of Language and Effective Communication مسئله و حلّّ مسئله در ارتباطات بین‌فرهنگی: معرفت‌شناسی زبان و ارتباط مؤثّر 21 40 19 10.7508/ijcr.2008.04.002 FA حمید عبداللهیان دانشیار گروه ارتباطات دانشگاه تهران Journal Article This paper proposes an examination of the epistemological position of intercultural communication as it is experiencing a lack of orthodoxy tradition. It is claimed here that a lack of such tradition, in turn, has reflected itself on problems such as a) ill-determined subject matter of intercultural communication, b) ill-conceived theoretical stance of intercultural communication, and; c) undecided methodological considerations. We contend here that in order to demarcate the subject areas of intercultural communication, and in order to deal with the above-mentioned concerns, this scientific field should at least be able to resolve the question of what is the nature of problematic in intercultural communication. The paper goes on to claim that once the problematic of intercultural communication is determined the problem-solving processes would force the field to determine its paradigms and methodological considerations. To follow this line of logic, the paper uses a combined methodology and will indicate that it is a principle in intercultural communication that in order to solve problems one needs to rely on epistemological stance of the one’s researcher more than he/she will rely on traditional model of academic articulations. Therefore, we will focus on the role of language and symbols in formation of problems in intercultural communication, as well as their role in helping to resolve problems. We will consider three stages in development and evolution of social sciences. In the third stages, which started in the 1980s individuals ’as well as groups’, expectations took precedence over structural and coercive expectations. Taking these developments into consideration the paper claims that problematic of intercultural communication in the third stage can be understood and identified as a result of the effect of four issues: 1- failures of scientific-paradigmatic of modern science, 2- local experiences of individuals and groups, 3- the interaction between extra-national expectations and new media specially internet. این مقاله می‌خواهد به نقش زبان و تنوع زبانی و فرهنگی از بعد معرفت‌شناسی بپردازد. از این رو، با طرح این که ارتباطات بین‌فرهنگی در فرآیند تکوین علمی خود به دلیل غیر‌ارتدوکسی بودن، در چمبرۀ تعیین موضوع، نظریه و روش قرار‌دارند، نشان می‌دهد که در این مرحله از تکوین حداقل به تعیین یک امر نیاز دارند؛ ماهیّت مسئله در ارتباطات بین‌فرهنگی چیست؟ شکل‏گیری کلیّت ارتباطات بین‌فرهنگی یک پروژۀ زمانمند است که پرداختن به آن در یک مقاله میّسر نیست. بر این اساس، ادعای مقاله این است که با روشن شدن ماهیّت مسئله در ارتباطات بین‌فرهنگی و نشان دادن راه‌های جستجو، راه حلّ مسئله، قالب علمی، قالب‌های الگویی و ملاحظات روش‌شناسانۀ آن نیز قابل تعیین و تشخیص خواهند بود. بدین منظور، مقاله با استفاده از روش‌شناسی ترکیبی اسنادی، مرور تاریخی و مصاحبه‌های عمقی نشان‌می‌دهد که مسئله در ارتباطات بین‌فرهنگی و حلّ آن، مستلزم رعایت نکاتی روش‌شناسی است که پیش از آن‌که در آموزه‌های کلاسیک دانشگاهی موجود باشد، در موضع‏ معرفت شناختی و حلّاجی فردیِ محقق نهفته است. بنابراین، در این مقاله بر برتری زبان و نشانه‌ها بر شکل‏گیری و حلّ مسئله در ارتباطات بین‌فرهنگی برای تحقق ارتباط مؤثّر بین افراد در جوامع جدید تآکید می‌کنیم. مقاله سه دوره را در تاریخ تکوین علوم اجتماعی از هم متمایز می‌کند: 1- دورۀ اولیه از زمان کنت تا جنگ جهانی دوم، 2- دورۀ دوم که از جنگ جهانی دوم تا اواسط دهۀ 1980 میلادی (1360 شمسی) ادامه یافت و 3- دورۀ سوم که از اواسط دهۀ 1980 میلادی که تاکنون ادامه دارد. در دورۀ اول، شکل‌گیری ارتباطات بین‌فرهنگی ابتدا در حوزۀ سنت علوم اجتماعی و برای شناخت مکان سازوکارهای تفاوت و قوم‌مداری و یافتن راه‌های سلطۀ استعماری صورت‌گرفت. در دورۀ دوم، تأثیر تفکّر مدرن در نظریه‏پردازی در حوزه همسان‌سازی اقتصادی جوامع متبلور شد، اما در دورۀ سوم رشد اولویت های فردی و جمعی اهمیّت یافته است. به‌عبارت دیگر، اکنون مسئله این است که چگونه باید میان انتظارات فردی و نیازهای زندگی جمعی و فراملی سازگاری ایجاد کرد. در این مقاله بر دورۀ سوم تأکید می‌کنیم و نشان می‌دهیم که مسئله در ارتباطات بین‌فرهنگی از برآیند الف- سرخورگی‌های علمی- الگویی دورۀ مدرن، ب- ملاحظات تجربه محلّی، ج- نسبت با انتظارات فراملی و د- کنش متقابل با رسانه‏های جدید به ویژه اینترنت شکل می‏گیرد. تجارب این بحث نظری-روش‌شناختی را از کار در حوزۀ ایران به‌دست آوریم و در بسط بحث به‌کار می‌بریم.

http://www.jicr.ir/article_19_1f0e3dad99908345f7439f8ffabdffc4.pdf

پژوهشگاه مطالعات فرهنگی، اجتماعی و تمدنی (وزارت علوم، تحقیقات و فناوری) فصلنامه تحقیقات فرهنگی ایران 2008-1847 1 4 2009 07 18 Intercultural Communication and Law, Education and Media Discourses ارتباطات بین فرهنگی و گفتمان حقوقی، آموزشی و رسانه‌ای ایرانی 41 66 21 10.7508/ijcr.2008.04.003 FA سعیدرضا عاملی دانشیار گروه ارتباطات دانشگاه تهران نجمه محمدخانی دانشجوی کارشناسی ارشد مطالعات آمریکای شمالی دانشگاه تهران Journal Article According to the ethno-cultural diversity, many educational and media basis in Iranian society are needed, in order to make good and healthy communication, in addition to the calm and peaceful interpersonal interaction. Cultural intolerance among diverse ethnics might cause to conflict, opposition, and discrimination and thus some negative affects on the majority beside the ethnic and religious minorities. Therefore, education, especially primary education in the age in which ethical and cultural schemas and assertions are shaped, is really important. This kind of intercultural instruction makes individuals aware of cultural differences and internalizes culture of tolerance. The educational system, which is based on justice and mutual respect, causes also to cultural dynamism and flexibility. Indeed, in this study, we attempt to reflect on the Constitution, as the basis of respect to minority (religious and ethnic); besides two cultural institutions, education and media, as the director in intercultural communication. Considered factors are the good citizenship, effective law system, and recognizing citizen rights. جامعه ایران به دلیل اختلاط قومی و فرهنگی نیازمند زمینه‌‌های آموزشی و رسانه‌‌ای ‌‌بسیاری است تا بتواند از ارتباطات فرهنگی خوب و سالم برخوردار باشد و نوعی تعامل اجتماعی همراه با آرامش و آسایش اجتماعی را فراهم آورد. عدم مدارا و تحمل فرهنگی نسبت به قومیت‌‌های مختلف می‌‌تواند زمینه‌‌های شکل‌گیری تضاد، تفرقه و تبعیض را فراهم آورد که در این‌صورت هم جامعه اکثریت و هم اقلیت‌‌های قومی و دینی تحت‌تأثیر آثار منفی آن قرار می‌‌گیرند. در این راستا آموزش، خصوصاً در دوره دبستان که دوره شکل‌گیری ذهنیت‌‌ها و انگاره‌‌های اخلاقی و فرهنگی است، اهمیت بسیار زیادی دارد. این نوع آموزه‌‌های بین‌فرهنگی می‌‌تواند افراد جامعه را نسبت به تفاوت‌های فرهنگی هوشیار و آگاه سازد و فرهنگ مدارا و مسامحه را برای آنها درونی کند. آموزشی که براساس عدالت و احترام متقابل شکل گرفته باشد، پویایی و انعطاف فرهنگی را نیز سبب خواهد شد. در واقع در پرتو شهروندی خوب که ناشی از عنصر نظام حقوقی مؤثر است، به رسمیت شناختن شهروندان (به حساب آوردن همه شهروندان) و انگیزه‌‌های تعلقی، به جایگاه اقلیت‌‌ها و روابط بین‌فرهنگی پرداخته می‌‌شود. در این مقاله تلاش خواهد شد به قانون اساسی به‌عنوان تکیه‌گاه حقوقی جایگاه اقلیت‌‌های فرهنگی (دینی و قومی) توجه شود، همچنین دو نهاد فرهنگی جهت‌دهنده به ارتباطات بین‌فرهنگی، یعنی آموزش و رسانه، مورد تحلیل و بررسی قرار می‌‌گیرند.

http://www.jicr.ir/article_21_3c59dc048e8850243be8079a5c74d079.pdf

پژوهشگاه مطالعات فرهنگی، اجتماعی و تمدنی (وزارت علوم، تحقیقات و فناوری) فصلنامه تحقیقات فرهنگی ایران 2008-1847 1 4 2009 02 21 Culture and Ethnicity: A Model for Cultural Communications in Iran فرهنگ و قومیت مدلی برای ارتباطات بین فرهنگی در ایران 67 90 22 10.7508/ijcr.2008.04.004 FA یونس نوربخش استادیار گروه مطالعات آلمان دانشگاه تهران Journal Article The present study attempts to offer a model for social and cultural solidarity: a model based on ethnic and cultural diversity which help to the richness of a culture. Therefore, different approaches to culture, ethnicity and nation would be discussed and then, the concept of intercultural policies and thus its social and cultural consequences will be analyzed: the policies which are born in a special geographical situation and correlated with specific historical events. These cultural policies could not be applied unless the geographical, political, historical, cultural and social dimensions are taken into acount. In this regard, application of cultural policies in Iran will be evaluated and an appropriate model (structural unity and cultural pluralism) will be introduced which reinforces not only the concept of nation and national solidarity but also the cultural diversity. در این تحقیق به دنبال یافتن مدلی برای همبستگی اجتماعی و وحدت فرهنگی در ایران هستیم؛ الگویی که براساس آن تنوع قومی و فرهنگی به‌عنوان چالشی در برابر همبستگی ملی قرار نگیرد و به فرصتی برای غنای فرهنگی جامعه تبدیل گردد. ابتدا دیدگاه‌های اساسی مربوط به فرهنگ، قومیت و ملت مورد بررسی قرار می‌گیرد و آنگاه مفاهیم مربوط به سیاست‌های میان و درون‌‌فرهنگی و آثار اجتماعی و سیاسی آنها را مورد تجزیه و تحلیل قرار می‌دهیم؛ سیاست‌هایی که هرکدام در یک منطقه جغرافیای متولد شده‌اند و با حوادث تاریخی خاص آن جامعه پیوند خورده‌ و مورد تجربه قرار گرفته‌اند. امکان تحقق هرکدام از سیاست‌های ارتباط فرهنگی در رابطه با اقوام مختلف موجود در ایران باید با توجه به همه ابعاد جغرافیایی، سیاسی، تاریخی و فرهنگی اجتماعی ایران باشد. از این‌رو، در این تحقیق سیاست‌‌های ارتباطات فرهنگی در خصوص ایران مورد ارزیابی قرار گرفته و مدل مناسبی (وحدت ساختاری و تکثر فرهنگی) ارائه شده است که موجب تقویت مفهوم ملت و یکپارچگی ملی و در عین حال تنوع و غنای فرهنگی می‌‌گردد.

http://www.jicr.ir/article_22_b6d767d2f8ed5d21a44b0e5886680cb9.pdf

پژوهشگاه مطالعات فرهنگی، اجتماعی و تمدنی (وزارت علوم، تحقیقات و فناوری) فصلنامه تحقیقات فرهنگی ایران 2008-1847 1 4 2009 02 21 Representation of Ethnic Minorities in TV Series بازنمایی اقلیت های قومی در سریال های تلویزیونی 91 118 23 10.7508/ijcr.2008.04.005 FA محمد رضایی استادیار گروه مطالعات فرهنگی دانشگاه علم و فرهنگ عباس کاظمی استادیار گروه ارتباطات دانشگاه تهران Journal Article The study of the process of representation in media is one of the important research areas in cultural studies. This article explores the different forms of media representation of ethnicity in Iranian T.V series based on constructivist representation approach as developed by Stuart Hall. To this end, two series entitled “ if my dad was alive” , “ Deer of the ninth month” were analyzed in a qualitative manner. The main question is about fairness in representations ethnic groups in TV networks. Also, the authors compare the different forms of the representation of ethnicity and provide an internal critique, bearing in mind the objection, topics, priorities and policies related to production, procurement and broadcasting ratified to regulated T.V programs. According to findings, it could be said that the representation of ethnicity gives an unfair picture of certain groups. This approach created fuzziness in portraying minorities as groups having marginal and even negative roles in the society. Being marginalized, ethnic actors face limitations in expressing themselves. Therefore minorities subjects who speak in the public sphere encounter more serious restrictions. مطالعه فرآیند بازنمایی در رسانه ها از حوزه های مهم پژوهشی در مطالعات فرهنگی است. ما در این مقاله، تحت تاثیر رویکرد برساخت گرایانه بازنمایی استوارت هال، اشکال بازنمایی رسانه ای قومیت را در مجموعه های تلویزیونی ایرانی بررسی می کنیم. برای این منظور، دو مجموعه اگه بابام زنده بود و آهوی ماه نهم را به شیوه ای کیفی تحلیل کرده ایم. پرسش اساسی ما حول عدالت بازنمایی قومیتی در شبکه های تلویزیون سامان یافته است. همچنین نقد دورنی بر اساس مقایسه اشکال بازنمیی قومیت ها، براساس مصوبات اهداف، محورها و اولویت ها و سیاست های تولید، تامین و پخش توجه کردیم. براساس نتایج، می توان داوری کرد که نمایش قومیت به نوعی رویه نابرابر و ناعادلانه در ترسیم گروههایی از جامعه دلالت دارد. این نحوه مواجهه با نقش های قومیت، وضعیت مبهمی را به وجو می آورد که همه قومیت ها و اقلیت های جامعه را در قالب نقشی غیر جدی ( حاشیه ای) و گاه منفی در معرض دید همگان قرار می دهد. در حاشیه بودن، حالات اظهاری و اشکل بیانی بازگیران قومیتی را محدود می کند و قیودی مضاعف پیش پای سوژه های اقلیت می نهد: سوژه هایی به منزله کسانی که در حوزه عمومی سخن می گویند.

http://www.jicr.ir/article_23_37693cfc748049e45d87b8c7d8b9aacd.pdf

پژوهشگاه مطالعات فرهنگی، اجتماعی و تمدنی (وزارت علوم، تحقیقات و فناوری) فصلنامه تحقیقات فرهنگی ایران 2008-1847 1 4 2009 02 21 Ethnic Group`s Perceptions of their Broadcasted Image ادراک گروه‌های قومی از تصاویر رسانه‌ای خود 119 142 24 10.7508/ijcr.2008.04.006 FA کاووس سید امامی دانشیار دانشکده معارف اسلامی و علوم سیاسی دانشگاه امام صادق (ع) Journal Article The Islamic Republic of Iran Broadcasting (IRIB) television channels, with the largest audience across the country, plays a prominent role in cultivating people’s perceptions about ethnic groups and in defining intergroup relations in the country. Evidence from previous research indicates that there is notable dissatisfaction on the part of ethnic groups about images broadcasted of them on the television. To gain a deeper understanding of the perceptions of ethnic minorities themselves, a number of semi-structured interviews were conducted among an educated segment of minority groups currently residing in Tehran. As expected, they do not approve of the representations that are made of them in the television series and films. They are critical of the national networks on the grounds that ethnicities are generally neglected on the national television and, when they are indeed shown, they are often misrepresented. They also identify various kinds of stereotypical images that are often portrayed of various ethnic groups based on traits attributed to them in popular discourse. Most of those interviewed believed that films shown on the television hardly present members of ethnic groups as central characters and tend to cast them in marginal roles. The prevalence of such representations, according to the interviewees, stems from film producers’ lack of knowledge about ethnic subcultures and/or their prejudiced attitudes towards them. It may also reflect continuation of past practices that tend to downplay the ethnic groups’ presence in and contribution to the national culture. سیمای جمهوری اسلامی ایران به‌عنوان فراگیر‌ترین و پرمخاطب‌ترین رسانه کشور، نقش بسزایی در پروراندن شناخت و درک مردم از گروه‌های‌ قومی و تعریف روابط میان‌گروهی در کشور برعهده دارد. شواهد پژوهشی نشان می‌‌دهد که اقوام ایرانی، تصاویر پخش‌شده از سیما درباره خود را چندان مطلوب نمی‌‌یابند. برای فهم عمیق‌تر درک خود اعضای گروه‌های قومی، یک رشته مصاحبه نیمه‌متمرکز در میان افرادی از این گروه‌ها، که در تهران به کار یا تحصیل اشتغال دارند، صورت گرفت. همان‌طور که انتظار می‌رفت، آنها از بازنمایی‌هایی که از ایشان در سریال‌ها و فیلم‌های تلویزیونی ارائه می‌شود، ناخرسندند. افراد مصاحبه‌شده از شبکه‌های سراسری انتقاد دارند و چنین می‌پندارند که در این شبکه‌ها به اندازه کافی نقش ندارند و اگر هم نشان داده می‌شوند، اغلب چهره‌های تحریف‌شده‌ای از آنان به نمایش درمی‌آید. آنها بر این باورند که در بسیاری از مواقع از آنان، برحسب ویژ‌گی‌های منسوب به قومشان در گفتمان عامیانه، تصویرهای قالبی نشان داده می‌شوند. بیشتر افراد مصاحبه‌شده بر این باورند که فیلم‌های نشان‌ داده‌شده در تلویزیون، از اعضای گروه‌های قومی در چهر‌ه‌های اصلی استفاده نمی‌کنند و معمولاً نقش‌های حاشیه‌ای را به آنها محول می‌نمایند. به اعتقاد مصاحبه‌شوندگان، گستردگی بازنمایی‌های مذکور از یک‌سو ناشی از بی‌اطلاعی تهیه‌کنندگان برنامه‌های تلویزیونی و یا نگرش‌های پیشداورانه آنها نسبت به خرده‌فرهنگ‌های قومی است و از سوی دیگر، ریشه در برخی سیاست‌های گذشته دارد که به حضور و سهم گروه‌های قومی در فرهنگ ملی بهای لازم را نمی‌دهد.

http://www.jicr.ir/article_24_1ff1de774005f8da13f42943881c655f.pdf

پژوهشگاه مطالعات فرهنگی، اجتماعی و تمدنی (وزارت علوم، تحقیقات و فناوری) فصلنامه تحقیقات فرهنگی ایران 2008-1847 1 4 2009 02 21 Linguistic Study of the Relation between Friendship and Leadership in Farabi’s Political Philosophy بررسی زبانی نسبت دوستی و ریاست در اندیشۀ سیاسی فارابی 143 158 25 10.7508/ijcr.2008.04.007 FA مرتضی بحرانی دانشجوی دکتری علوم سیاسی دانشگاه تربیت مدرس ابوالفضل شکوری استادیار گروه علوم سیاسی دانشگاه تربیت مدرس Journal Article The present study attempts to investigate the relation between friendship and leadership or, in another word, types of authority and interpersonal communication, from linguistic point of view. Friendship is considered as an important concept thorough out the political philosophy. In ancient Athens, it was considered as a human virtue, like justice, equality, and fraternity; and philosophers was so interested in the term that in constructing their ideal polis, friendship would always played a basic role. On the other hand, leadership is to guide and manage the community on the predefined system, which was aimed to lead people to the philosophically selected telos. Using Skinner’s methodology, that is author-context hermeneutics, it could be said that in Farabi’s political philosophy there is a direct and organic relation between friendship and leadership. In another word, leader of the utopia (Madina-al-Fadhila) succeeds when there is friendly relation among all members of the society, from all different social classes. Thus, friendship is mutual: the leader to the subjects and the subjects to the leader. در این مقاله تلاش شده است تا با بررسی زبانی آثار فارابی، رابطۀ میان ریاست و دوستی یا به بیان دیگر، میان شیوۀ حکومت (یعنی نوع نظام) و سبک روابط بین اشخاص، مورد بررسی قرار گیرد. دوستی از جمله مقولاتی است که در تاریخ اندیشه سیاسی،‌ همواره جایگاه ویژه‌ای را به خود اختصاص داده است. این مقوله از دیرباز در یونان با مقولات دیگری چون عدالت،‌ برابری و برادری، جزء فضائل انسانی محسوب می‌شده است و در ساخت جامعه آرمانی مورد نظر اندیشمند سیاسی مورد توجّه بوده است به نحوی که دوستی و پولیس با یکدیگر پیوندی تنگاتنگ داشته‌اند. همچنین، ریاست به معنای تدبیر و هدایت یک جمع براساس یک نظام از پیش تعریف شده است که غایت آن، رساندن افراد تحت رهبری به مقصدی است که بر سر آن تآمّل فلسفی شده است؛ با استفاده از روش هرمنوتیک مؤلّف-زمینۀ اسکینر، در اندیشۀ سیاسی فارابی، می‌توان گفت که میان ریاست و محبّت نسبت مستقیم و ارگانیک برقرار است. به دیگر سخن، ریاست مدینۀ فاضله وقتی می‌تواند کارآمد و موفق باشد که در بین اتباع، اعضاء و طبقات مدینه رابطۀ دوستی حاکم باشد. از این منظر، رابطۀ دوستی یک رابطۀ یک‌طرفه نیست؛ دوستی رئیس نسبت به اتباع و به‌عکس و نیز دوستی اتباع نسبت به یکدیگر.

http://www.jicr.ir/article_25_8e296a067a37563370ded05f5a3bf3ec.pdf

پژوهشگاه مطالعات فرهنگی، اجتماعی و تمدنی (وزارت علوم، تحقیقات و فناوری) فصلنامه تحقیقات فرهنگی ایران 2008-1847 1 4 2009 02 21 Hermeneutics and the Historicity of Human Understanding هرمنوتیک و مسئله تاریخمندی فهم انسانی 159 184 26 10.7508/ijcr.2008.04.008 FA غلام رضا جمشیدیها دانشیار گروه جامعه شناسی دانشگاه تهران وحید شالچی دانشجوی دکتری جامعه شناسی نظری - فرهنگی دانشگاه تهران Journal Article Whether objectivity in the understanding of history is achivable? Putting in another way, whether it is possible to account a historical event purely objectively, and free of one's own values, attitudes, and interests? Whether it is possible to have a "complete history'' and a complete explanation of any historical matter? If it is not possible, then it necessarily leads to a relativistic approach which finds any historical narrative acceptable? Are there any criteria according to which one could compare truthfulness of various historical narratives? The present study approach these questions hermeneutically. However, not all hermeneutical approaches answer them alike. Denying the relativist approach, this study attempts to analyze historicity of the human understanding and that of the interpreter him/herself. آیا اساساً دستیابی به عینیت در فهم تاریخ ممکن است؟ به عبارت دیگر، آیا می‌توانیم از یک رخداد تاریخی، گزارشی کاملاً عینی و بدون تأثیر از ارزش‌ها، نگرش‌ها و منافع خودمان ارائه دهیم؟ آیا رسیدن به یک «تاریخ کامل» و تفسیر کامل از یک جریان تاریخی ممکن است؟ و آیا اگر چنین چیزی ممکن نیست، می‌باید در نقطه مقابل، هر روایتی از تاریخ را بپذیریم و گریزی از نسبی‌گرایی نداریم؟ آیا می‌توانیم معیارهایی بیابیم که به کمک آن‌ها میزان حقیقت روایت‌های گوناگون تاریخی را نسبت به یکدیگر بسنجیم؟ این مقاله در پی کنکاش در پرسش‌های فوق از منظری هرمنوتیکی است، اما پاسخ‌های هرمنوتیکی این پرسش‌های در درون نحله‌های مختلف هرمنوتیک یکسان نیست. این مقاله ضمن پذیرش و تحلیل چگونگی تاریخمندی فهم و تاریخمندی مفسر، در عین حال می‌کوشد از نسبی‌گرایی اجتناب ورزد.

http://www.jicr.ir/article_26_4e732ced3463d06de0ca9a15b6153677.pdf

پژوهشگاه مطالعات فرهنگی، اجتماعی و تمدنی (وزارت علوم، تحقیقات و فناوری) فصلنامه تحقیقات فرهنگی ایران 2008-1847 1 4 2009 02 21 Internet’s Affects on the Human and Communicational Capitals of the Faculty Members and the PhD and MA Students in Universities تأثیر اینترنت بر افزایش سرمایۀ انسانی و سرمایۀ ارتباطی اعضای هیئت علمی و دانشجویان مقطع ارشد و دکتری در دانشگاه‌های برگزیده 185 211 27 10.7508/ijcr.2008.04.009 FA مهدی منتظرقائم استادیار گروه ارتباطات دانشگاه تهران Journal Article Internet and other modern communication technologies have affected all aspects of the gathering, combining, and transforming knowledge, especially in scientific-educational and research organizations. These processes are parts of the whole intellectual capital in any organization. Intellectual capital is the hidden and intangible property which is oriented toward organizational goals. In the present study, I attempt to reflect on the affects internet has on some particular dimensions of intellectual capital, namely the human and the communicational, in Iran’s universities. According to the theoretical basis, it is shown that internet usage is an important factor in developing organizational intellectual capital (here, in the universities). Results show that human and communicational capitals are differently distributed in various universities. On the other hand, internet accessibility and consumption (type and quantity), as the independent variables of the study, have meaningful affects on human and communicational capitals in all universities. Furthermore, it is noteworthy to say that there are some other factors, as the ranking of the university, department, educational level (for students), and degree (for faculty members), and gender, which intervene in the process. Results show that internet usage, besides other factors as age, gender, marital status, could guide in explanation of the human and communicational capitals’ changes in the universities. اینترنت و تکنولوژی‌های جدید ارتباطی و اطلاعاتی، همۀ فرآیندهای مورد نیاز برای اتّخاذ، تدوین و انتقال دانش به‌ویژه در سازمان‌های علمی- آموزشی و پژوهشی را متأثّر ساخته است. مجموع فرآیندهای سازمانی مورد نظر، بخشی از سرمایۀ فکری در هر سازمان است. سرمایۀ فکری، به‏طور خلاصه، دارایی‌های نامرئی و غیرملموس سازمان است که برای رسیدن به اهداف سازمانی به‌کار گرفته می‌شود. در مقاله حاضر (که برگرفته از نتایج یک پیمایش، با حجم نمونۀ 1200 نفر است) به بررسی اثر تکنولوژی اینترنت بر ابعادی از سرمایۀ فکری (سرمایۀ انسانی و سرمایۀ ارتباطی) در دانشگاه‌های ایران پرداخته‌ایم. مبتنی بر اصول نظری مطرح در این تحقیق، بهره‌مندی از اینترنت (در قالب دسترسی و مصرف آن) می‌تواند عاملی اساسی در رشد سرمایۀ فکری یک سازمان (در اینجا دانشگاه) باشد. نتایج حاصل از پیمایش نشان می‌دهد که دانشگاه‌های مختلف به‌لحاظ سطح سرمایۀ انسانی و سرمایۀ ارتباطی، وضعیّت متفاوتی نسبت به یکدیگر دارند. از سوی دیگر، سطح دسترسی به اینترنت و نیز مصرف اینترنت (نوع مصرف و حجم مصرف)، به‌عنوان اصلی‌ترین متغیرهای مستقل تحقیق، بر سرمایۀ انسانی و سرمایۀ ارتباطی در کل جامعه آماری اثرات معنادار (مثبت و مستقیم) دارد. به‌علاوه نتایج نشان می‌دهد که عوامل دیگری در فرآیند اثرگذاری دسترسی به اینترنت بر ابعاد فردی سرمایۀ فکری دخالت دارند. از جمله این عوامل، متغیرهای دانشگاه، گروه آموزشی مرجّع، مقطع تحصیلی (دانشجویان) یا رتبۀ علمی (اعضای هیئت علمی) و جنسیت آنها است. در نهایت اینکه متغیر بهره‌مندی از اینترنت (به‌عنوان اصلی‌ترین متغیر مستقل تحقیق) در کنار متغیرهای سن، جنسیت و وضعیت تأهل، قابلیت تبیین بخشی از تغییرات سرمایۀ انسانی و سرمایۀ ارتباطی جامعۀ آماری مورد مطالعه را دارد.

http://www.jicr.ir/article_27_02e74f10e0327ad868d138f2b4fdd6f0.pdf