پژوهشگاه مطالعات فرهنگی، اجتماعی و تمدنی (وزارت علوم، تحقیقات و فناوری)فصلنامه تحقیقات فرهنگی ایران2008-184718420251222Studying the dialectic of lived experience of alienation and phenomenal perception of the institution of science; a case study of students at Sharif University of Technologyمطالعه دیالکتیک تجربهزیسته بیگانگی و ادراک پدیداری از نهاد علم؛ مورد کاوش، دانشجویان دانشگاه صنعتی شریف54856010.22035/jicr.2026.3544.3767FAابراهیماخلاصیدانشیار جامعهشناسی، دانشکده علوم اجتماعی، دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، ایران0000-0001-8621-4760محمدمیرزاییدانشآموخته کارشناسی ارشد مطالعات جوانان، دانشکده علوم اجتماعی، دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، ایرانJournal Article20250502This study explores the lived experience of alienation among students at Sharif University of Technology and examines its relationship to their phenomenological perception of the university as an institution of science. Using purposive sampling, 19 students were selected based on inclusion criteria, and data were collected through semi-structured interviews following the Claise phenomenological method. Three key themes emerged to represent students’ experiences of alienation: (1) rejection and withdrawal from prior academic choices as gateways to later reflective actions, (2) feelings of contempt toward wasted opportunities and costs, and (3) the prioritization of separation over persistence. The findings indicate that alienation manifests through the interplay between intra-university relations and extra-university contexts. These external contexts include the pressures of the entrance exam system, the commodification of academic success, market-driven field selection, and essentialist notions of elitism. Furthermore, students’ perception of the university as a scientific institution is articulated through four phenomenological constructs: (1) Sharif as a mixer of calculability and market rationality, (2) Sharif as a launching pad to the external world, (3) Sharif as an agent of instrumental socialization, and (4) Sharif as a destroyer of identity pluralities. The study concludes that the alienation experienced by students reflects structural and epistemological divisions within Iran’s higher education system. It recommends developing critical and interdisciplinary frameworks to bridge the gap between the humanities and the sciences, thereby fostering a more cohesive academic environment and reducing student alienation.مطالعه تجربهزیسته بیگانگی دانشجویان دانشگاه صنعتی شریف و زوایای گوناگون آن در پیوند با ادراک پدیداری آنها از دانشگاه هدف مطالعه را تشکیل میدهد. 19 دانشجو، بهوجهی هدفمند و بر پایه معیارهای شمول بهعنوان آگاهیدهندگان پژوهش انتخاب شدند. دادهیابی از طریق مصاحبه نیمهساختاریافته و کاوش در تجربیات با روش کلایزی صورت گرفت. 3 مضمون «استنکاف و انصراف از انتخاب پیشین، دروازه کردارها و گفتارهای بازاندیشانه پسین»، «تحقیر در نظاره فرصتهای بر باد و هزینههای بر آب» و «رجحانیافتگی اضطرار مفارقت بر انتخاب متابعت» بازنماییکننده تجربهزیسته بیگانگی آگاهیدهندگان هستند. پدیدار بیگانگی در پیوندِ همزمان با مناسبات دروندانشگاهی و زمینههای زیستشده بروندانشگاهی در دانشجویان متحقق میشود. در همین راستا، «برهمکنشی زندگی کنکوری و موفقیت تحصیلی کالاییشده»، «حکشدگی برساختههای بازار در مناسبات انتخاب رشته» و «فهم ذاتانگار از نخبگی» زمینههای بروندانشگاهی مقدم بر تجربهزیسته بیگانگی دانشجویان را تشکیل میدهند. 4 مضمون «شریف؛ آمیزنده محاسبهپذیری و عقلانیت بازار»، «شریف؛ سکوی پرتاب به خارج از کشور»، «شریف؛ کارگزار جامعهپذیری ابزاربنیاد و درجهاندیش» و «شریف؛ هادم کثرتهای هویتی» در حکم وجوه سازنده ادراک پدیداری دانشجویان از نهاد علم هستند. برساخت صورتبندیهای انتقادی از انشقاق و چندپارگیهای موجود درونوزارتخانهای و میانوزارتخانهای در خصوص شاخههای مختلف علوم، همنشینسازی علوم انسانی ازیکسو و علوم پزشکی و فنیمهندسی از سوی دیگر ذیل ملاحظات میانرشتگی و سرانجام، بازاندیشیهای معطوف به انگاره وحدت علوم محوریترین نتایج مطالعه را تشکیل میدهند. استخدام مفاد مذکور در مقام سیاستگذاری و برنامهریزی نظام آموزش عمومی و عالی کشور بهمراتب زمینهساز فروکاهش و تعدیل تجربهزیسته بیگانگی در نهاد دانشگاه خواهد بود.http://www.jicr.ir/article_560_a9a6653e48976138166de32772b1bf40.pdfپژوهشگاه مطالعات فرهنگی، اجتماعی و تمدنی (وزارت علوم، تحقیقات و فناوری)فصلنامه تحقیقات فرهنگی ایران2008-184718420251222Modes of theoretical engagement in sociological research; A systematic review to identify challengesشیوههای بهرهگیری از نظریه در پژوهشهای جامعهشناسی؛ مروری نظاممند برای شناسایی چالشها497255110.22035/jicr.2026.3486.3721FAعبداللهولی نژاددکتری جامعهشناسی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران0000-0002-5192-0363Journal Article20250408The present study focuses on how sociology students employ theory in their research and aims to identify the challenges associated with this process. Relying on a systematic review of 176 studies in the field of sociology conducted between 2012 and 2021, the research found that the challenges can be categorized into four main areas: (1) Disruption in analytical correspondence (errors in theory selection); (2) Weakness in understanding, interpreting, and applying theoretical concepts (inability to process theory); (3) Disruption in analytical distancing from theory (a deep belief in the absolute truth of theory); and (4) Imposition of theoretical presuppositions onto reality (an emotional inclination toward the validity of theory). The findings indicate that these problems primarily stem from the dominant educational and cultural structures governing knowledge production in the country, although a minor portion can be attributed to individual skills. Therefore, overcoming the current situation requires transformation at three strategic levels: (1) reform in the discourse of theorization; (2) institutional reorganization of the higher education system; and (3) strengthening students’ theoretical training. Achieving these goals is possible only through enhancing collective will within universities, rethinking established academic traditions, and fostering a spirit of critical dialogue. Otherwise, the use of theory among some academic circles will remain superficial, formalistic, and unproductive.موضوع اینتحقیق ناظر بر شیوههای بهرهگیری دانشجویان جامعهشناسی از نظریه در پژوهش بوده و با هدف شناسایی چالشها در اینخصوص انجام شده است. مطالعه حاضر با اتکا به مرور نظاممند 176 پژوهش در رشته جامعهشناسی و در بازه زمانی 1400-1391، بهایننتیجه دست یافت که چالشهای موجود را میتوان ذیل چهار محور خلاصه کرد: 1) اختلال در نسبتیابی تحلیلی (اشتباه در انتخاب نظریه)؛ 2) ضعف در درک، تفسیر و تطبیق مفاهیم نظری (ناتوانی در پردازش نظریه)؛ 3) اختلال در فاصلهگذاری تحلیلی با نظریه (باور قلبی به صادقبودن نظریه)؛ 4) تحمیل پیشفرض نظری به واقعیت (تمایل قلبی به صادقبودن نظریه). یافتهها گویای آن است که اینمشکل به ساختارهای آموزشی و فرهنگی مسلط بر تولید علم در کشور باز میگردد؛ اگرچه بخش اندکی از آن را میتوان به مهارتهای فردی نیز نسبت داد. از اینرو، برای عبور از وضع موجود نیازمند تحول در سه سطح راهبردی هستیم: 1) تحول در گفتمان نظریهپردازی؛ 2) بازآرایی نهادی نظام آموزش عالی؛ 3) تقویت تربیت نظری دانشجو. دستیابی به چنینافقهایی نیز تنها از مسیر تقویت اراده جمعی در دانشگاه، بازاندیشی در سنتهای رایج و تقویت روحیه گفتوگوی انتقادی ممکن است. در غیراینصورت، بهرهگیری از نظریه در میان بخشی از جامعه دانشگاهی همچنان در سطحی نمایشی، صوری و غیرمولد باقی خواهد ماند.http://www.jicr.ir/article_551_7f24d240521d99071c93af3917215ef7.pdfپژوهشگاه مطالعات فرهنگی، اجتماعی و تمدنی (وزارت علوم، تحقیقات و فناوری)فصلنامه تحقیقات فرهنگی ایران2008-184718420251222Meaning-making and discourse construction of ethnic identity in social media: A case study of Instagramمعناسازی و گفتمانسازی هویت قومی در شبکههای اجتماعی7310255610.22035/jicr.2026.3348.3615FAعلیجعفریاستادیار گروه مشارکتها و ارتباطات، پژوهشگاه مطالعات آموزش و پرورش، سازمان پژوهش و برنامه ریزی آموزشی، تهران، ایران0000-0001-9296-5077سعیدفرامرزیانیاستادیار علوم ارتباطات، گروه علوم اجتماعی دانشگاه حکیم سبزواری، سبزوار، ایرانبهنامرضا قلی زادهدانشجوی دکتری علوم ارتباطات، دانشکده علوم ارتباطات، دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، ایرانJournal Article20240714This study explores how Turkic ethnic identity-seeking is represented in cyberspace, with a particular focus on the social media platform Instagram. The significance of this research stems from the fact that modern social networks, especially Instagram, with their high capacity for producing and disseminating content, have become important arenas for promoting ethnonationalist discourses and can influence national cohesion. The research adopts a qualitative methodology, drawing on Barthes’ and Peirce’s semiotics combined with directed content analysis. The study population consisted of Instagram pages belonging to Pan-Turkism supporters. From among dozens of available profiles, three accounts with more than two thousand followers were purposively selected. Data were collected through direct observation and semiotic analysis of the posts, and then examined using qualitative coding and categorization. The findings revealed that the content of the studied profiles consistently emphasized the reinforcement of ethnic identity and the reproduction of ethnonationalist discourse. Through references to cultural and historical elements, the images and texts sought to create in-group solidarity and strengthen a sense of belonging to a unified ethnic community. The analysis further showed that a variety of persuasive communication strategies were employed, including the arousal of emotions, evocation of nostalgia, and the use of affective and emotional appeals to influence audiences. The results indicate that Instagram functions as an effective platform for reproducing resistance identities and ethnic discourses. This underscores the urgent need for cultural policymaking, comparative studies across other social networks, and systematic assessment of how such representations shape public opinion.این پژوهش به بررسی چگونگی بازنمایی هویتطلبی قومی ترکها در فضای مجازی با تمرکز بر شبکه اجتماعی اینستاگرام پرداخته است. ضرورت تحقیق از آنجا ناشی میشود که شبکههای اجتماعی نوین، بهویژه اینستاگرام، با ظرفیت بالای خود در تولید و انتشار محتوا به محملی مهم برای تبلیغ گفتمانهای قومگرایانه بدل شدهاند و میتوانند انسجام ملی را تحت تأثیر قرار دهند. روش تحقیق کیفی بوده و بر مبنای نشانهشناسی بارت و پیرس و تحلیل محتوای هدایتشده انجام گرفته است. جامعه آماری شامل صفحات اینستاگرامی هواداران پانترکیسم بود. از میان دهها پروفایل موجود، سه صفحه با بیش از دو هزار دنبالکننده به روش هدفمند انتخاب شدند. دادهها با مشاهده مستقیم و تحلیل نشانهها گردآوری و سپس با رویکرد کدگذاری و طبقهبندی کیفی مورد بررسی قرار گرفتند. یافتهها نشان داد محتوای صفحات مورد مطالعه بهطور مستمر بر برجستهسازی هویت قومی و بازتولید گفتمان قومگرایی متمرکز بوده است. تصاویر و متون با ارجاع به مؤلفههای فرهنگی و تاریخی، تلاش کردهاند انسجام درونگروهی ایجاد کرده و حس تعلق به جامعه قومی واحد را تقویت نمایند. تحلیل دادهها آشکار ساخت که برای اقناع مخاطبان، از شیوههای متنوع ارتباطی بهره گرفته شده است؛ از جمله برانگیختن احساسات، ایجاد حس نوستالژیک و استفاده از جاذبههای عاطفی و هیجانی. نتایج نشان میدهد اینستاگرام بستری مؤثر برای بازتولید هویتهای مقاومتی و گفتمانهای قومی است. این امر ضرورت توجه جدی به سیاستگذاری فرهنگی و مطالعات تطبیقی در سایر شبکههای اجتماعی و سنجش بازتاب آن در افکار عمومی را برجسته میسازد.http://www.jicr.ir/article_556_11b921ef080f7736089c757404650e40.pdfپژوهشگاه مطالعات فرهنگی، اجتماعی و تمدنی (وزارت علوم، تحقیقات و فناوری)فصلنامه تحقیقات فرهنگی ایران2008-184718420251222Investigating the contexts of women's agency Formation in single-gender religious gatheringsواکاوی فرایندهای عاملیت زنان در عرصه مجالس مذهبی تک جنسیتی10313055710.22035/jicr.2025.3383.3643FAمهسالاریجانیدانشیار گروه علوم اجتماعی، دانشکده علوم اجتماعی و اقتصادی، دانشگاه الزهرا، تهران، ایران0000-0003-4491-6080افسانهکمالیاستادیار گروه علوم اجتماعی، دانشکده علوم اجتماعی و اقتصادی، دانشگاه الزهرا، تهران، ایرانمرسدهمدیریکارشناس ارشد توسعه محلی، گروه علوم اجتماعی، دانشکده علوم اجتماعی و اقتصادی، دانشگاه الزهرا، تهران، ایرانJournal Article20250206Short Urban spaces become successful places when they can be the product of collective actions by people and play a role in shaping them. The concept of the “third space” is an innovative approach that emphasizes space, the formation of social phenomena, diversification of everyday life, interaction with peers, and perception of one’s position, revealing the production of urban space. Women, by participating in religious gatherings, fulfill the need for “being together” in a place where there is a collective consciousness of “fulfilling religious duties” and produce their social communication spaces in conformity with official beliefs and socially defined values. This research employed a qualitative approach using grounded theory methodology. The target population included 11 women who participated as either promoters or attendees of religious gatherings and were purposively selected. The findings show that women are not passive toward urban spaces and continuously create their own meanings. By positioning themselves within a spatial structure compatible with the official value system, they reproduce conventional beliefs and demonstrate their agency through selecting different types of religious gatherings.فضاهای شهری زمانی به مکانهای موفق تبدیل میشوند که بتوانند محصول کنشهای جمعی مردم باشند و در شکلدهی به آن نقش ایفا کنند. مفهوم فضای سوم رویکرد نوینی است که با تأکید ویژه بر فضا، شکلگیری امر اجتماعی، تنوع بخشیدن به زندگی روزمره، ارتباط با همنوعان و نگرش به جایگاه خود، تولید فضای شهری را نمایان میکند. زنان با شرکت در جلسات مذهبی نیاز به «در جمع بودن» را در مکانی فراهم میکنند که خودآگاه جمعی نسبت به «عمل به وظیفه دینی» وجود دارد و فضاهای ارتباطات اجتماعی خود را در سازگاری با عقاید رسمی و ارزشهای تعریف شده در جامعه تولید میکنند. رویکرد این پژوهش کیفی و روش گراندد تئوری بودهاست. جمعیت هدف این پژوهش 11 نفر از زنانی بودهاند که بهعنوان مبلغ یا شرکتکننده در جلسات مذهبی حضور داشتند و بهصورت هدفمند انتخاب شدند. هسته مرکزی پژوهش عاملیت زنان و استمرار کردارهای اعتقادی استخراج شد. مقولات مرتبط با علل و انگیزههای پاسخگویان از شرکت در جلسات مذهبی شامل احساس تعلق به فضا، تنوع بخشی به زیست روزمره، مشارکت مدنی، معرفت افزایی بوده است که با راهبردهای شخصی همچون استفاده از برنامههای جانبی، نمایش سبک زندگی، انعکاس گرایشهای سیاسی محقق شده و پیامدهایی روانشناختی، اجتماعی، آموزشی و اقتصادی داشته است. مقولات مرتبط با زمینهها در این فضای سوم شامل آشنایی با جلسات مذهبی از دوران کودکی، اعتقادات مذهبی، داشتن اوقات فراغت و بیکاری، وجود گروههای پیام رسان جلسات مذهبی و شرایطه مداخلهگر نیز شامل کمبود فضای متناسب با اعتقادات، روزمرگی و مشگل گشایی بودهاست. یافتهها نشان میدهد که زنان در برابر فضاهای شهر منفعل نیستند و بهطور دائمی معناهای خود را خلق میکنند. آنها با قرار گرفتن در نوعی ساختار فضایی متناسب با نظام ارزشهای رسمی به بازتولید باورهای مرسوم میپردازند و عاملیت خود را با انتخاب انواع متفاوتی از جلسات مذهبی نشان میدهند.http://www.jicr.ir/article_557_6e2713a6efee97bacb63e52c54f0ada0.pdfپژوهشگاه مطالعات فرهنگی، اجتماعی و تمدنی (وزارت علوم، تحقیقات و فناوری)فصلنامه تحقیقات فرهنگی ایران2008-184718420251222Women teachers in the orbit of precarity: A qualitative study in Tehran’s non-governmental schoolsمعلمان زن در مدار بیثباتکاری؛ مطالعهای کیفی در مدارس غیردولتی تهران13116355810.22035/jicr.2026.3546.3769FAشقایقیوسفی مقدمدانشجوی دکتری جامعهشناسی، گروه جامعهشناسی، دانشکده علوم اجتماعی، دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، ایرانسمیهشالچیاستادیار، گروه جامعهشناسی، دانشکده علوم اجتماعی، دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، ایراننهالنفیسیاستادیار، گروه مطالعات فرهنگی، دانشکده علوماجتماعی، دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، ایرانJournal Article20250430In recent years, the privatization of public education and the expansion of private (non-governmental) schools in Iran have reshaped employment relations, intensifying precarious work—particularly among women teachers. The present study aimed to explore the characteristics, dimensions, and consequences of precarity from the perspective of women teachers in Tehran’s non-governmental and “special” schools. Using a qualitative design and thematic analysis, we analyzed 19 semi-structured, in-depth interviews following Braun and Clarke’s six-phase framework. The analysis yielded an overarching theme—an entangled, multilayered experience of precarity—supported by three core themes: precarity as a tool of domination and the reproduction of inequality; precarity and the postponement of life; and women teachers’ experiences of precarity and exclusion. Participants reported temporary and fragile contracts, incomplete or absent social insurance, job insecurity, and unequal power relations, all of which produced burnout, anxiety, diminished social status, and an inability to plan for long-term life trajectories. For these women, precarity extends beyond employment insecurity to shape identity, social status, and future prospects. Importantly, the findings reveal that precarity is deeply entangled with the dominant gender ideology that governs educational institutions. This ideology is reflected in restrictive hiring and selection processes, strict dress codes, reinforcement of traditional female roles, and constant monitoring of women’s agency, which reproduce structural inequalities, restrict professional autonomy, and exacerbate women teachers’ vulnerability in both their working lives and personal trajectories. Overall, the findings indicate that women teachers’ precarity is not merely a temporary or individual issue but a structural, multilayered phenomenon, arising from the intersection of macroeconomic policies, weak state regulation, and the dominant gender order. Ultimately, these dynamics threaten not only the quality of public education and the preservation of cultural capital in society but also women teachers’ well-being.در سالهای اخیر، خصوصیسازی آموزش عمومی و گسترش مدارس غیردولتی در ایران، ساختار اشتغال را دگرگون ساخته و اشکال متنوعی از بیثباتکاری را بهویژه در میان معلمان زن پدید آورده است. پژوهش حاضر با هدف واکاوی ویژگیها، ابعاد و پیامدهای بیثباتکاری از منظر معلمان زن در مدارس غیردولتی و خاص شهر تهران انجام شد. این مطالعه با رویکرد کیفی و استفاده از روش تحلیل مضمون صورت گرفت. دادهها از طریق ۱۹ مصاحبه عمیق نیمهساختیافته گردآوری و با چارچوب ششمرحلهای براون و کلارک تحلیل شدند. یافتهها در قالب مضمون فراگیر «تجربه درهمتنیده و چندلایه بیثباتکاری» و سه مضمون اصلی سامان یافت: ۱) بیثباتکاری بهمثابه ابزار سلطه و بازتولید نابرابری؛ ۲) بیثباتکاری و تعویق زندگی؛ و ۳) تجربه زنان معلم از بیثباتکاری و طرد. نتایج نشان داد که معلمان زن در معرض قراردادهای موقت و شکننده، بیمههای ناقص، ناامنی شغلی و روابط قدرت ناعادلانه قرار دارند. این شرایط پیامدهایی چون فرسودگی، اضطراب، کاهش منزلت اجتماعی و ناتوانی در برنامهریزی بلندمدت زندگی به همراه داشته است. علاوه بر این، تجربه بیثباتکاری با ایدئولوژی جنسیتی مسلط گره خورده است؛ ایدئولوژیای که از طریق گزینشهای سختگیرانه، محدودیتهای پوششی، بازتولید نقشهای سنتی زنانه و کنترل بر عاملیت زنان نمود یافته و موقعیت آنها را بیش از پیش شکننده کرده است. یافتهها نشان میدهد بیثباتی شغلی زنان معلم، صرفاً یک وضعیت اقتصادی گذرا نیست، بلکه پدیدهای ساختاری و چندلایه است که از تلاقی سیاستهای کلان اقتصادی، ضعف در تنظیمگری دولت و نظم جنسیتی مسلط ناشی میشود و در نهایت کیفیت آموزش عمومی و سرمایه فرهنگی جامعه را نیز تهدید میکند.http://www.jicr.ir/article_558_1bb91f73e9d31ea2830a5e73ce3ed328.pdfپژوهشگاه مطالعات فرهنگی، اجتماعی و تمدنی (وزارت علوم، تحقیقات و فناوری)فصلنامه تحقیقات فرهنگی ایران2008-184718420251222The culture of digital nomadism: An ethnographic study among Iranians in Türkiyeفرهنگ کوچنشینی دیجیتال: مطالعه مردمنگاری درمیان ایرانیان ساکن ترکیه16520255910.22035/jicr.2025.3520.3746FAغزالهحسینیدانشجوی دکتری انسانشناسی، دانشکده علوم اجتماعی، دانشگاه تهران، تهران، ایران0009-0003-2963-9043زهرهانواریاستادیار گروه انسانشناسی، دانشکده علوم اجتماعی، دانشگاه تهران، تهران، ایران0000-0001-6945-1027ابوعلیودادهیراستاد گروه انسان شناسی و مطالعات سلامت، دانشکده علوم اجتماعی، دانشگاه تهران، تهران، ایران0000-0001-8620-1396کوشاگرجی صفتاستادیار گروه جامعهشناسی، دانشکده علوم اجتماعی، دانشگاه تهران، تهران، ایرانJournal Article20250207Digital nomadism is a lifestyle built on digital technologies and travel, primarily characterized by mobility and remote work. Despite its seemingly free and enjoyable appearance, it carries inherent risks due to a "live-in-the-moment" ideology that often overlooks traditional and modern life planning. To understand Iranian digital nomads in Istanbul, Türkiye, we conducted a six-month ethnographic study with autoethnography approach, supported by thirty in-depth interviews. Participants were recruited using the snowball sampling method. Iranian digital nomads in Istanbul can be categorized into four groups based on their remote work arrangements: business owners, investors and experienced professionals; Salaried professionals with long-term remote contracts; Project-participants with short-term remote contracts; Novice and No-Contract Nomads. While many digital nomads seek freedom from restrictive rules, Iranian nomads place greater importance on achieving a better life and accessing global markets. This form of "no-destination migration", though seemingly escaping labor regulations and social boundaries, paradoxically demands a higher degree of self-organization and self-control. Sustaining a nomadic lifestyle necessitates a thorough understanding of domestic and international laws concerning visa issuance, residency, taxes, and insurance across various countries. Though seemingly borderless, the movement and freedom inherent in this life appear to create more fluid political, social, and cultural boundaries.کوچنشینی دیجیتال زندگی مبتنی بر تکنولوژیهای دیجیتال و سفر، با دو ویژگی دورکاری و حرکت است. کوچنشینی دیجیتال برخلاف ظاهر آزاد و مملو از لذتی که از آن ارائه میشود، شیوهای پرریسک و برمبنای قاعده زندگی در لحظه است که از دوراندیشی و آیندهنگری به روش سنتی و تصویرسازیهای مدرن، سربازمیزند. برای درک موقعیت و انگیزههای انتخاب این شیوه زیستن، مردمنگاری کوچنشینان دیجیتال ایرانی در استانبول ترکیه آغازشد. این مطالعه طی شش ماه با رویکرد «خودمردمنگاری» انجامشده و دادهها حاصل مشارکت و گفتوگوهای عمیق با سی تن از کوچنشینان دیجیتال ایرانی است که با روش گلولهبرفی با پژوهش همراه شدهاند. کوچنشینان دیجیتال ایرانی ساکن ترکیه از لحاظ نوع دورکاری چهار گروه اصلی: سرمایهگذاران و متخصصان مجرب مالک کسبوکار، متخصصان مجرب و میانه با قراردادهای بلندمدت دورکاری، مشارکتکنندگان پروژهای با قراردادهای کوتاهمدت دورکاری و در نهایت، کوچنشینان تازهکار بدون قرارداد هستند. اگرچه رهایی از قواعد دستوپاگیر و غیرضروری هدف مشترک کوچنشینان دیجیتال است، زندگی بهتر و دسترسی به شبکههای آزاد اقتصادی برای ایرانیان اهمیت بیشتری دارد. این زیستنِ ماجراجویانه که میتوان آن را نوعی «مهاجرتِ بیمقصد» نیز نامید، با وجود گریز از قواعد رسمی کنترل و سازماندهی نیروی کار و مرزبندیهای سیاسی و اجتماعی، بیش از گذشته و به شکلی درونیشده با این قوانین آمیخته است. تداوم مسیر کوچنشینی، آگاهی از قوانین داخلی و بینالمللی کشورهای مختلف را درباره صدور ویزا، اقامت، مالیات و بیمه ضروری میکند. اگرچه زندگی بدون مرزها و قواعد آن غریب مینماید، چنین بهنظرمیرسد که حرکت و آزادی این زندگی مرزهای سیاسی، اجتماعی و فرهنگی سیالتری را برمیسازد.http://www.jicr.ir/article_559_3a0772443a0739141292a5429b952fe6.pdf