پژوهشگاه مطالعات فرهنگی، اجتماعی و تمدنی (وزارت علوم، تحقیقات و فناوری)فصلنامه تحقیقات فرهنگی ایران2008-184719120260321Commusocialism and the culture of anti-peace in contemporary Iranکموسوسیالیسم و فرهنگِ صلحستیزی در ایران معاصر54656110.22035/jicr.2026.3525.3750FAعلیاکبرعلیخانیاستاد اندیشه سیاسی، دانشکده مطالعات جهان، دانشگاه تهران، تهران، ایران0000-0003-3014-5086Journal ArticleA part of the causes of aversion to peace and cultural hostility to peace lies in ideology. The focus of this article is to examine the impact of Western social ideology on peace-hostility, othering, and extremism in contemporary Iranian political culture. The concept of “Kemo-socialism” is coined by combining the words communism and socialism, and the main question is how the Kemo-socialist culture has influenced othering, intolerance, and hostility to peace in contemporary Iranian political culture. After presenting a theoretical discussion and defining the key concepts, the article briefly addresses Iran’s encounter with modernity and the West. It then discusses the formation of Iranian political culture in the decades leading up to the Islamic Revolution in 1979. In this section, five currents shaping political culture during this period are introduced, and the sources forming this culture, as well as their continued influence on each other, are analyzed. The next section is devoted to the reproduction of Kemo-socialist political culture after the Islamic Revolution and its persistence to the present day. In the final part, the article highlights the incompatibility of the formed political culture with Islam on the one hand, and with five authentic Iranian-Islamic sources on the other. The findings indicate that, from the time of encountering the West and modernity until today, Iranians have been influenced, in terms of political attitudes and culture, more by the social West and significantly less by the liberal West.<br><br>بخشی از علل صلحگریزی و صلحستیزی فرهنگی است. مسئله این مقاله شناخت تأثیر ایدئولوژی غربِ سوسیال بر فرهنگ صلحستیزی، غیریتسازی و تندروی در فرهنگ سیاسی ایران معاصر است. مفهوم کموسوسیالیسم با تلفیق دو کلمهٔ کمونیسم و سوسیالیسم ساخته شده و پرسش اصلی این است که فرهنگِ کموسوسیالیستی چگونه بر غیریتسازیِ، نارواداری و صلحستیزی در فرهنگ سیاسیِ ایران معاصر مؤثر بوده است؟ پس از طرح یک بحث نظری و تعریف مفاهیم اصلی، مقاله به صورت کوتاه به مواجهه ایران با تجدد و غرب میپردازد سپس شکلگیری فرهنگ سیاسیِ ایران را در دهههای منتهی به انقلاب اسلامی در سال 1357 بحث میکند. در این بخش پنج جریانِ سازنده فرهنگ سیاسی در این دوره معرفی، و منابع شکلدهندهٔ این فرهنگ، و ادامه تأثیر و تأثر آنها از یکدیگر بحث میشود. بخش بعدی به بازتولید فرهنگ سیاسیِ کموسوسیالیستی پس از انقلاب اسلامی و بازتولید آن تا به امروز اختصاص دارد. در قسمت آخر به ناهمخوانی فرهنگ سیاسیِ شکلگرفته با دین اسلام از یک سو، و پنج منبع اصیل ایرانی اسلامی از سوی دیگر اشاره شده است. یافتههای مقاله نشان میدهد ایرانیان از زمان مواجهه با غرب و تجدد تا به امروز، از نظر نگرش و فرهنگ سیاسی، در عمل بیشتر از غرب سوسیال و به مراتب کمتر از غرب لیبرال متأثر بودهاند.http://www.jicr.ir/article_561_58ae749f25eded36f486bc85feb3f0ab.pdfپژوهشگاه مطالعات فرهنگی، اجتماعی و تمدنی (وزارت علوم، تحقیقات و فناوری)فصلنامه تحقیقات فرهنگی ایران2008-184719120260321The culture of peace from the perspective of the peace-oriented intellectual current in Iranفرهنگ صلح از منظر جریان اندیشهای صلحگرا در ایران498455410.22035/jicr.2026.3444.3687FAمحمدجوادظریفدانشیار، دانشکده مطالعات جهان، دانشگاه تهران، تهران، ایران0000-0003-0712-405Xرحمانمحمدزادهدانشجوی دکتری ایرانشناسی، دانشکده مطالعات جهان، دانشگاه تهران، تهران، ایران0009-0009-4398-9430Journal Article20250204This study employs the theoretical framework and "Layered Thinking in Think-Peace Research" methodology to analyze the dimensions of peace culture from the perspective of the pacifist intellectual movement in Iran during the Islamic Republic era. Focusing on the cultural approach as one of the subcurrents of this discourse, the research was conducted in three stages: 1) Pre-Philosophical Analysis: Establishing the level of description and analysis; 2) Thinker Identification: Recognizing 11 prominent thinkers, including Bazargan, Davari Ardakani, Soroush, Kadivar, Malekian, Mosleh, Farastkhah, Ali Khani, Amir-Mahallati, Maqsoudi, and Mansour Nejad, based on systematic qualitative indicators of their thought systems and their published works; 3) Ideology Analysis: Conducting qualitative content analysis of their works. The findings reveal the socio-political contexts shaping the non-peaceful environment, including “the Iran-Iraq War, ideological conflicts, and discursive dichotomies”. In the realm of cultural problematization, nine key challenges were identified; The influence of Western violent civilizations , Obstacles to intercivilizational dialogue, Cultures of violence within political society, Malpractices in ethnic studies, Anti-cultural modernization, Neglect of indigenous thought structures, Violent ideologies, The infiltration of Marxist leftist culture, Primitive violence. The proposed solutions by the thinkers were categorized into seven main areas: Transforming the political culture of elites, Integrating peace culture with sustainable development, Promoting intercultural dialogue, Applying the concept of non-violence, Educating for intercultural peace, Developing peace theology based on religious sources, Reviving the Iranian school of peace. The research emphasizes the necessity of networking cultural institutions and reforming educational programs as prerequisites for institutionalizing a peace culture.<br><br> این مقاله، با بهکارگیری چارچوب نظری و روش «لایهای در اندیشهپژوهی» به تحلیل ابعاد فرهنگ صلح از منظر جریان فکری صلحگرا در ایران دوران جمهوری اسلامیمیپردازد. با تمرکز بر رویکرد فرهنگی بهعنوان یکی از خردهجریانهای این گفتمان، پژوهش در سه مرحله انجام شده است: 1) پیشااندیشهشناسی؛ تعیین سطح توصیف و تحلیل؛ 2) اندیشمندشناسی؛ شناسایی ۱۱ متفکر شاخص شامل بازرگان، داوری اردکانی، سروش، کدیور، ملکیان، مصلح، فراستخواه، علیخانی، امیرمحلاتی، مقصودی و منصورنژاد بر اساس شاخصهای کیفی نظاممند فکری و کمیآثار منتشرشده؛ 3) اندیشهشناسی؛ تحلیل محتوای کیفی آثار. یافتهها نشاندهنده وجود زمینههای سیاسی-اجتماعی شکلدهنده فضای ناصلح، از جمله جنگ ایران و عراق، تضادهای ایدئولوژیک، و دوگانگیهای گفتمانی بود. در مسئلهشناسی فرهنگی، 9 چالش کلیدی شامل: نفوذ تمدن خشونتزای غرب، موانع گفتوگوی تمدنها، فرهنگ سیاسی خشونتزا، آفات مطالعات قومی، مدرنیزاسیون ضدفرهنگی، نادیدهگیری سازههای فکری بومی، ایدئولوژیهای خشونتزا، رسوخ فرهنگ چپ مارکسیستی و خشونت جاهلی شناسایی شد. راهکارهای پیشنهادی متفکران در 7 محور دستهبندی شد: تحول فرهنگ سیاسی نخبگان، تلفیق فرهنگ صلح با توسعه پایدار، ترویج گفتوگوی بینفرهنگی، بهکارگیری اندیشه عدم خشونت، آموزش صلحمیانفرهنگی، تولید الهیات صلح مبتنی بر منابع دینی، و احیای مکتبایرانی صلح. پژوهش بر ضرورت شبکهسازی نهادهای فرهنگی و اصلاح برنامههای آموزشی بهعنوان پیششرط نهادینهسازی فرهنگ صلح تأکید میکند.<br><br>http://www.jicr.ir/article_554_5e388103a391daabe3de1d76a6739ccd.pdfپژوهشگاه مطالعات فرهنگی، اجتماعی و تمدنی (وزارت علوم، تحقیقات و فناوری)فصلنامه تحقیقات فرهنگی ایران2008-184719120260321The capacities of narrative arts in cultivating a culture of peace: A philosophical inquiryقابلیتهای هنرهای روایی در پرورش فرهنگ صلح: جستاری فلسفی8512056410.22035/jicr.2026.3563.3784FAمحسنکرمیاستادیار، گروه هنرهای رسانهای، دانشکده دین و رسانه، دانشگاه صداوسیما، تهران، ایران0000-0003-3669-1029Journal Article20251016This article is a philosophical–analytical inquiry into the capacities of narrative arts for cultivating a culture of peace. Contrary to the reductive understanding of peace as the mere “absence of war,” the author, drawing on virtue ethics as well as findings from narratology and psychology, seeks to demonstrate that sustainable peace requires the cultivation of inner virtues—such as empathy, practical wisdom, epistemic humility, justice-orientation, and self-restraint—alongside accountable institutions. The research adopts an integrative and interdisciplinary methodology, combining theoretical reconstruction of virtue-ethical concepts, conceptual analysis of narrative mechanisms, and close textual readings of four Iranian case studies: the novel Savushun, the play The Death of Yazdegerd, the opera Rostam and Sohrab, and the film A Separation. The findings indicate that narratives possess the capacity to transform attitudes into peace-building action through the cultivation of moral imagination, the enhancement of cognitive and affective empathy, the training of situational practical wisdom, emotional regulation, and the organization of collective memory. The analysis of the case studies further confirms that each branch of narrative art performs a distinct function: literature trains situational judgment, theatre educates collective dialogue and polyphony, narrative music manages affect and symbolic formation, and cinema provides complex sites of empathy while revealing the role of institutions. The article also emphasizes the necessity of linking narrative works to institutional mechanisms and educational programs in order to translate symbolic impact into structural change. The conclusion is that narrative arts can constitute a component of the cultural infrastructure of positive peace; however, substantiating precise causal relations requires longitudinal empirical research, a task that remains incumbent upon future studies.<br><br>این مقاله جستاری است فلسفی-تحلیلی در ظرفیتهای هنرهای روایی برای پرورش فرهنگ صلح. برخلاف فهم اجمالی از صلح به مثابهٔ «غیاب جنگ»، نویسنده با اتکا بر فلسفهٔ فضیلت و یافتههای روایتشناختی و روانشناختی میکوشد تا نشان دهد که صلحِ پایدار نیازمند فضائل درونی (همدلی، حکمت عملی، فروتنی معرفتی، عدالتخواهی، و خویشتنداری) افزون بر نهادهای پاسخگو است. روش پژوهش تلفیقی و میانرشتهای است: بازسازی نظریِ مفاهیم فضیلتگرایانه، تحلیل مفهومیِ سازوکارهای روایی، و خوانشِ متنیِ چهار مطالعهٔ موردیِ ایرانی: رمان سووشون، تئاتر مرگ یزدگرد، اپرای رستم و سهراب، و فیلم جداییِ نادر از سیمین. یافتهها نشان میدهند که روایتها از راه پرورشِ تخیل اخلاقی، تقویتِ همدلی شناختی و عاطفی، آموزشِ حکمتِ عملیِ موقعیتی، تنظیم عاطفی، و سازماندهیِ حافظهٔ جمعی، ظرفیت تبدیل نگرش به کنشِ صلحساز را دارند. تحلیل مطالعات موردی نیز تأیید میکنند که هر شاخهٔ هنر روایی نقشی متمایز ایفا میکند: ادبیات در تمرینِ قضاوت موقعیتی، تئاتر در تعلیمِ گفتوگوی جمعی و چندصدایی، موسیقی روایی در مدیریتِ عواطف و نمادسازی، و فیلم در فراهمسازیِ موقعیتهای پیچیدهٔ همدلی و نمایشِ نقشِ نهادها. مقاله همچنین بر ضرورت پیوندِ آثار روایی با سازوکارهای نهادی و برنامههای آموزشی تأکید میورزد، تا اثرِ نمادین به تغییرِ ساختاری تبدیل شود. نتیجه این که هنرهای روایی میتوانند جُزئی از زیربنای فرهنگی صلحِ ایجابی باشند؛ اما برای دفاع از وجود علیّتِ دقیق به پژوهشهای تجربیِ طولی نیاز هست و این امر مقتضی تحقیقات آتی است.<br><br>http://www.jicr.ir/article_564_1728efbda81692282ba642aafd57be3a.pdfپژوهشگاه مطالعات فرهنگی، اجتماعی و تمدنی (وزارت علوم، تحقیقات و فناوری)فصلنامه تحقیقات فرهنگی ایران2008-184719120260321The semantic system of tolerance and its contexts in Hafez's thoughtنظام معنایی مدارا و بسترهای ناظر بر آن در اندیشه حافظ12117056610.22035/jicr.2026.3624.3837FAابراهیماخلاصیدانشیار جامعهشناسی، دانشکده علوم اجتماعی، دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، ایران0000-0001-8621-4760آرمینصدفیاندانشآموخته کارشناسی ارشد جامعهشناسی، دانشکده علوم اجتماعی، دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، ایرانJournal Article20251128Tolerance” is among the approaches that Hafez has diligently emphasized either implicitly or explicitly. The aim of the research is to make the symptoms of tolerance visible in Hafez’s thought in connection with the basic motifs that dominate the eighth century AH. The article is based on the question of what the “most pivotal constituent elements of the eighth century”, “symptoms of tolerance in Hafez’s thought” are and how the “interconnection of the political, cultural, social and economic formations that dominated the eighth century on the one hand and the phenomenal manifestation of tolerance in Hafez’s mind on the other” are structured. Hafez's poetry collection, along with reliable commentaries, historical sources and interview statements of 20 faculty members from selected humanities disciplines, are the data sources of the study. Following note-taking from library resources and conducting interviews, data mining was conducted using the content analysis method. Based on the findings, Hafez's era is visible in terms of 5 themes: "institutional dependence of religion and knowledge on political power", "unstable construction of power; increasing political insecurity", "the dignity of hypocrisy and deceit; the humiliation of morality and norms", “the decline of official religiosity, the rise of mysticism and coded language”, and "shortage of livelihood; erosion of social coexistence". In addition, 6 themes including "openness in the face of harsh criticism", "internalizing moral criticism and suspending judicial violence against others", "abandoning judgment in the shadow of kindness", "plurality of meaning in the horizon of the unity of life", "patient action in the field" and "thoughtful action in refusing conflict" constitute the constituent components of tolerance in Hafez's thought. "Institutional violence refusal," "recognition of difference and plurality," along with "protection of innate foundations and cultural and religious commonalities," "institutional consolidation of the tradition of criticism and dialogue," and "deepening of vocabulary in a reflective and non-violent confrontation with the hardships, conflicts, and complexities inherent in everyday life," are among the fundamental implications of Hafez's tolerant thought in connection with today's Iranian society.«مدارا» در زمره رویکردهایی است که حافظ مجدانه آن را به تلویحوتصریح مورد تأکید قرار دادهاست. هدف پژوهش رؤیتپذیرسازی نشانگان مدارا در اندیشه حافظ در پیوند با نقشمایههای اساسی حاکم بر قرن هشتم هجری است. مقاله مبتنی بر پرسش از چیستی «محوریترین رئوس سازنده قرن هشتم»، «نشانگان مدارا در اندیشه حافظ» و نحوه «همپیوندی صورتبندی سیاسی، فرهنگی، اجتماعی و اقتصادی مسلط بر قرن هشتم از یکسو و نمود پدیداری مدارا در ذهنوجان حافظ از سویدیگر» تنسیق یافته است. دادههای پژوهش شامل عزلیات برگزیده از دیوان حافظ، شروح معتبر، منابع تاریخی و اظهارات مصاحبهای 20 نفر از اعضای هیئت علمی رشتههای منتخب از علوم انسانی است. در پی یادداشتبرداری از منابع کتابخانهای و پیادهسازی مصاحبهها، دادهکاوی با روش تحلیل مضمون به انجام رسید. بر اساس یافتهها، زمانه حافظ حسب 5 مضمون «وابستگی نهادی دینودانش به قدرت سیاسی»، «ساخت ناپایدار قدرت؛ ناامنی سیاسی متزاید»، «عزت نفاق و تدلیس؛ ذلت اخلاق و هنجار»، «دینداری رسمی بر بادرفته؛ عرفان و زبان رمزی نودمیده» و «تنگنای معیشت؛ فرسایش همزیستی اجتماعی» رؤیتپذیر میگردد. بهعلاوه، 6 مضمون «انتفاح باورمند در جرعهنوشی نقد و نیش»، «درونسپاری نقد اخلاقی و تعلیق خشونت داورانه علیه دیگری»، «فروگذاشتِ حکم در سایه لطف»، «کثرتگزینیِ معنا در افقِ وحدتِ زیست»، «کنشِ شکیببنیاد در میدان» و «کنشگری اندیشیده در امتناع از نزاع» مؤلفههای مداراجویی در اندیشه حافظ را تشکیل دادهاند. «خشونتپرهیزیِ نهادی»، «بهرسمیتشناسی تفاوت و تکثر»، همزمان با «پاسداشت بنیادهای فطری و مشترکات فرهنگیودینی»، «تثبیت نهادی سنت نقد و گفتوگو» و «تعمیق واژهگزینی در مواجهه تأملی و خشونتپرهیز با مضیقهها، تعارضات و پیچیدگیهای زندگی روزمره» از دلالتهای اساسی اندیشه مداراجوی حافظ در پیوند با امروزِ جامعه ایرانی هستند.http://www.jicr.ir/article_566_db85e2590b6109813dafa101ceb2faeb.pdfپژوهشگاه مطالعات فرهنگی، اجتماعی و تمدنی (وزارت علوم، تحقیقات و فناوری)فصلنامه تحقیقات فرهنگی ایران2008-184719120260321The Ethics of Peace and War among Iranians in Ferdowsi’s Shahnamehآداب جنگ و صلح در میان ایرانیان به روایت شاهنامه فردوسی17120156710.22035/jicr.2026.3476.3715FAمانداناتیشه یاراستادیار، گروه مطالعات آسیایی مؤسسه آموزش عالی بیمه اکو، دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، ایران0000-0002-8171-6240Journal Article20250725The concepts of war and peace have long been central to human civilization, shaping political systems, cultural identities, and ethical frameworks across societies. This study examines the cultural and ethical foundations of war and peace in Iranian tradition through an analysis of Ferdowsi’s Shahnameh. Despite being widely recognized as a heroic epic centered on warfare, the Shahnameh presents a complex and nuanced perspective that prioritizes justice, morality, and reconciliation. The primary objective of this research is to identify the cultural elements and mental structures that inform Iranian approaches to conflict and peace, as reflected in the actions and discourse of mythological and historical characters. The study employs the theoretical framework of realism alongside the methodological approach of the Annales School, particularly its emphasis on the analysis of historical mentalities. By examining narrative patterns, character behavior, and ethical prescriptions within the text, the research reconstructs the underlying worldview governing attitudes toward war and peace. The findings indicate that, although war is depicted as an inevitable aspect of political life, it is generally regarded as undesirable and is justified only under specific conditions, such as the defense of justice or resistance against oppression. Moreover, the study reveals that principles resembling modern humanitarian norms—such as the protection of civilians, humane treatment of prisoners, and the preference for diplomacy—are deeply embedded in the narrative. Ultimately, the Shahnameh reflects a form of ethical realism in which power is tempered by moral responsibility, offering valuable insights for contemporary discussions on peacebuilding and intercultural understanding.مفاهیم جنگ و صلح از دیرباز در میان ملتها وجود داشته و شاید بتوان گفت پیشینهای به قدمت تاریخ بشری دارند. از آنجا که جهان بینی هر ملتی در شکل دادن به رویکرد مردمان آن سرزمین نسبت به این مفاهیم اثرگذار است، در این پژوهش کوشش میشود تا با نگاه به شخصیتهای تاریخی یا اسطورهای داستانهای شاهنامه، آداب جنگ و صلح در میان ایرانیان مورد مطالعه قرار گیرد. هدف از این پژوهش آن است که به این پرسشها پاسخ داده شود که بر پایه شاهنامه فردوسی، چه عناصر فرهنگی و ذهنیِ شکلدهنده به آداب جنگ و صلح در سنت ایرانی قابل شناسایی است و این آداب چگونه بازتابدهنده یک جهانبینی صلحطلبانه در بستر حماسههای جنگی هستند؟ در این زمینه، کوشش شده تا در چهارچوب نظریه واقعگرایی و با بهره گیری از روش پژوهش مکتب تاریخنگاری آنال و با تأکید بر اهمیت مطالعه ذهنیت انسانها برای فهم رویدادهای تاریخی و ویژگیهای اجتماعی، به بررسی دیدگاه ایرانیان نسبت به جنگ و صلح به روایت شاهنامه فردوسی (نسخه خالقی مطلق) پرداخته شود. در نتیجه این بحث میتوان دید که رویکرد صلح مدارانه نسبت به دیگر اقوام و کشورها از جمله ارزشهای فرهنگی، اجتماعی و سیاسی ایرانیان به شمار میآمده و در کنار منابع گوناگون حقوق جنگ، در شاهنامه اصول اخلاقی و جوانمردی نیز ملاک عمل بوده است.http://www.jicr.ir/article_567_99c5e07b4d5de9d18c350cdf64c5aa3d.pdfپژوهشگاه مطالعات فرهنگی، اجتماعی و تمدنی (وزارت علوم، تحقیقات و فناوری)فصلنامه تحقیقات فرهنگی ایران2008-184719120260321The culture of peace in Iran's symbolic narratives: A semiotic reading, from myth to international politicsفرهنگ صلح در روایتهای نمادین ایران: خوانش نشانهشناختی، از اسطوره تا سیاست بینالملل20323656810.22035/jicr.2026.3606.3820FAسعیدهکوزهگریاستادیار، گروه روابط بینالملل، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران0000-0002-2348-3426Journal Article20250906Understanding Iran's international behavior, as a nation with an ancient civilization and complex cultural layers, necessitates moving beyond superficial analyses and examining its symbolic deep structures. Employing Yuri Lotman's theory of the "Semiosphere," this study investigates the discourse of peace within Iran's national and cultural symbols. The central research question asks: How is the narrative of peace formulated through semiotic mechanisms within Iran's semiosphere, and what relationship does this formulation bear to the country's pattern of conduct in the international arena? The research employs "intertextual analysis" to examine five texts of Iranian culture (the Derafsh-e Kaviani, Persepolis, the Persian Garden, the Shahnameh, and classical Persian poetry). The findings indicate the existence of a "Grand Narrative of Justice-Oriented Peace" at the core of this semiosphere—a narrative that defines peace not as a passive state, but as an ideal contingent upon the realization of "Arta" (Just Order) and the negation of "Druj" (Injustice). This narrative elucidates Iran's behavioral pattern, characterized by the avoidance of aggression and an emphasis on legitimate defense. Beyond explicating Iran's behavioral pattern, a comparative analysis of the Iranian and Western semiospheres reveals that the persistent interpretive gap in international relations stems from a clash of conflicting cultural codes. What is signified within the Iranian semiosphere as "legitimate defense" and the "restoration of Arta" is translated within the Western semiosphere—grounded in the Westphalian order—as "aggression" and "destabilization," and neglect of this internal logic reduces prevailing analyses to mere reductionism.درک رفتار بینالمللی ایران، بهعنوان کشوری با تمدنی دیرپا و لایههای فرهنگی پیچیده، نیازمند عبور از تحلیلهای سطحی و واکاوی ژرفساختهای نمادین آن است. این پژوهش با به کارگیری نظریه «سپهر نشانهای» یوری لوتمان، به واکاوی گفتمان صلح در نمادهای ملی و فرهنگی ایران میپردازد. پرسش اصلی آن است که روایت صلح چگونه از رهگذر سازوکارهای نشانهای در سپهر نشانهای ایران صورتبندی شده و چه نسبتی با الگوی کنشگری این کشور در عرصه بینالملل دارد؟ پژوهش با «تحلیل بینامتنی» پنج متن (درفش کاویانی، تختجمشید، باغ ایرانی، شاهنامه و اشعار کلاسیک) فرهنگ ایران را مورد مطالعه قرار میدهد. یافتهها از وجود یک «روایت کلان صلح عدالتمحور» در هسته این سپهر حکایت دارد؛ روایتی که صلح را نه وضعیتی انفعالی، بلکه آرمانی مشروط به تحقق «ارته» (نظم عادلانه) و نفی «دروج» (بیعدالتی) تعریف میکند. این روایت، الگوی رفتار ایران مبتنی بر اجتناب از تجاوزگری و تأکید بر دفاع مشروع را تبیین میکند. فراتر از تبیین الگوی رفتاری ایران، این پژوهش با تحلیل تطبیقی دو سپهر نشانهای ایران و غرب آشکار میسازد که شکاف تفسیری پایدار در روابط بینالملل، ریشه در برخورد کدهای فرهنگی متعارض دارد. آنچه درون سپهر نشانهای ایران «دفاع مشروع» و «احیای ارته» معنا میشود، در سپهر نشانهای غربِ مبتنی بر نظم وستفالیایی، بهعنوان «تجاوز» و «بیثباتسازی» ترجمه میشود و غفلت از این منطق درونی، تحلیلهای رایج را به تقلیلگرایی دچار میسازد.http://www.jicr.ir/article_568_dd458505749b2941217ddd59394240e8.pdf