پژوهشگاه مطالعات فرهنگی، اجتماعی و تمدنی (وزارت علوم، تحقیقات و فناوری)فصلنامه تحقیقات فرهنگی ایران2008-184719220260622Health communication and Iranian cinema: A critical discourse analysis of cancer portrayals in the 2000s and 2010sارتباطات سلامت و سینمای ایران: تحلیل گفتمان انتقادی تصویر سرطان در دهه 80 و 9053657110.22035/jicr.2026.3604.3817FAعباسقنبری باغستاندانشیار علوم ارتباطات اجتماعی، گروه علوم ارتباطات اجتماعی، دانشکده علوم اجتماعی، دانشگاه تهران، تهران، ایران0000-0001-9530-1727مهراوهتقی زادهکارشناسی ارشد علوم ارتباطات اجتماعی، دانشکده علوم اجتماعی، دانشگاه تهران، تهران، ایران0009-0005-6854-3022Journal Article20251206Cinema, as an art–media form, can contribute to the consolidation, elimination, or reproduction of social discourses and stereotypes related to diseases, including cancer. Therefore, analyzing the ways cancer is portrayed in films—understood as a communicative phenomenon—is important and can illuminate how collective perceptions of stereotypes, patterns of illness experience, and modes of coping are shaped. This study aimed to identify and compare cancer-related discourses in cinema. Using multimodal critical discourse analysis and complete sampling, it analyzed eight Iranian films addressing cancer produced during the 2000s and 2010s. The findings show that the shared discourses across the two decades include “escape from illness,” and “treatment signs as illness signs”. Distinct discourses of the 2000s include “medical diagnosis,” “spiritual healing,” and “nuclear-family support,” while the distinct discourses of the 2010s include “deteriorating relationships,” “fatalism,” and “loneliness.”. Based on the findings, Iranian cinema in both decades demonstrates cancer in a negative and stereotypical manner, characterized by overgeneralization and the othering of patients through confining them to specific spaces and depicting them as passive subjects. Drawing on the EPPM Model, the categories of “disease without identity” and “incurability” can be extracted. Iranian cinema presents a fearful image of cancer in which no recommended responses grounded in self-efficacy or response efficacy are offered to viewers. This, in turn, leads audiences to maintain distance from cancer risk. Overall, Iran’s health system is treatment-oriented, and Iranian cinema likewise appears to adopt the same orientation in its portrayal of cancer.سینما بهعنوان یک هنر-رسانه میتواند به تثبیت، زدودن یا بازتولید گفتمانهای اجتماعی مرتبط با سرطان منجر شود. از اینرو، تحلیل شیوههای بهتصویرکشیدن سرطان در فیلمها، بهمثابه پدیدهای ارتباطی، اهمیت دارد و میتواند در فهم چگونگی شکلگیری برداشت جمعی از کلیشهها، الگوهای بروز بیماری و شیوههای مدرن مواجهه با آن نقشآفرین باشد. این مقاله با هدف شناسایی و مقایسه گفتمانهای سرطان در سینمای ایران، با روش تحلیل گفتمان انتقادی چندوجهی، به تحلیل 8 فیلم با موضوع سرطان در دهههای 80 و 90 پرداخت. گفتمانهای مشترک این دو دهه «فرار از بیماری» و «نشانه درمان مساوی نشانه بیماری» است. گفتمانهای متمایز دهه 80 «تشخیص پزشکی»، «درمان معنوی» و «حمایت هستهای» است. گفتمانهای متمایز دهه 90 نیز شامل «تیرهشدن روابط» «تقدیرگرایی و تسلیم»، و «تنهایی» است. با توجه به یافتهها، در سینمای دهه 80 و 90 ایران، از سرطانها تصویرسازی منفی شده است که در آن از سرطان «کلیتسازی» و با قرار دادن بیماران در حصار مکانهای ویژه و بیکنشی، از آنها «دیگریسازی» شده است. بر اساس مدل فرایندهای موازی توسعهیافته میتوان مقوله بیماری «بدون هویت» و «غیرقابل درمان» را استخراج کرد. سینمای ایران تصویر ترسناکی از سرطان نمایش میدهد که در آن هیچ پاسخ توصیهشدهای از طریق «خودکارآمدی» و «اثربخشی پاسخ» بهعنوان رویکردهای جدید در گفتمانهای ارتباطات سلامت به بینندگان ارائه نمیشود. این موضوع منجر به حفظ فاصله مخاطبان با «ریسک سرطان» میشود. به صورت کلی، نظام سلامت ایران درمانمحور است و به نظر میرسد سینمای ایران نیز در به تصویر کشیدن سرطان، همین جهتگیری را دنبال میکند.http://www.jicr.ir/article_571_c9892a989183de32e976c6f04e700201.pdfپژوهشگاه مطالعات فرهنگی، اجتماعی و تمدنی (وزارت علوم، تحقیقات و فناوری)فصلنامه تحقیقات فرهنگی ایران2008-184719220260622Consumption, everyday life, and alienation in the 22 Bahman neighbourhood of Kermanshahمصرف، زندگی روزمره و بیگانگی در محلۀ 22 بهمن کرمانشاه376756910.22035/jicr.2026.3527.3751FAسیاوشقلیپوردانشیار جامعهشناسی، دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایران0000-0001-9559-6246نادرامیریدانشیار جامعهشناسی، دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایران0000-0001-8007-9318بهارمهردانشآموختۀ کارشناسی ارشد مطالعات فرهنگی، دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایران0009-0004-1416-4580Journal Article20250924This article examines the role of consumption in the everyday life of residents of the 22-Bahman neighbourhood in the metropolis of Kermanshah. The study’s theoretical approach is grounded in Henri Lefebvre’s ideas on everyday life and consumption. The research method is ethnographic, with data collected through direct observation and in-depth interviews. Twenty-five residents were selected through theoretical sampling and interviewed in depth. The findings show that the 22-Bahman was first developed in the early 1960s in the north of Kermanshah and is now one of the city’s most affluent areas. From the mid-1970s onward, earlier consumer spaces located in the old city were gradually relocated here, turning 22-Bahman into the city’s most vibrant consumption hub. Of the 565 shops lining its main streets, 560 are consumption-oriented. In addition, Bargh Street has become an evening showcase for luxury cars that cruise from 7 p.m. until well past midnight. In this context, the food, fashion, automobile, tourism and advertising sub-systems create an ideal environment for consumerism, embedding instability into commodities through planned old-fashion and make-belive. Residents constantly search for ever-new goods, driven by a perpetual compulsion to align with an idealised consumer standard that they regard as social mobility. These sub-systems and their internal mechanisms target the individual’s creative and self-reliant capacities, locating happiness not in self-determination, social solidarity or human interaction but in acquiring commodities that are forever going out of style. Consequently, most consumers remain indifferent to the fate of the city’s poor and marginalised populations.مقالۀ حاضر، نقش مصرف در زندگی روزمرهٔ ساکنان محلهٔ ۲۲ بهمن در کلانشهر کرمانشاه را بررسی کرده است. رویکرد نظری مقاله، مبتنیبر نظریۀ هانری لوفور دربارهٔ زندگی روزمره و مصرف بوده و روش پژوهش، مردمنگاری است. فنون گردآوری داده نیز شامل مشاهدهٔ مستقیم و مصاحبه بوده است. با ۲۵ نفر از ساکنان محله به شیوهٔ نمونهگیری نظری، مصاحبهٔ عمیق انجام شد. یافتههای مقاله نشان میدهند که ساخت محلهٔ ۲۲ بهمن، در اوایل دههٔ 1340 خورشیدی در شمال شهر کرمانشاه آغاز شده و اکنون یکی از برخوردارترین محلههای شهر است. از میانۀ دههٔ ۱۳۵۰، فضاهای مصرف پیشین که در شهر کهن قرار داشتند، بهتدریج به این محله منتقل شدند و اکنون به یکی از پررونقترین فضاهای مصرفی شهر تبدیل شدهاند. ۵۶۵ مغازه در بَرِ خیابانهای محله وجود دارد که ۵۶۰ مورد آنها، کاربری مصرفی دارند. افزونبراین، «خیابان برق» نیز به محلی برای نمایش اتومبیلهای لوکس تبدیل شده است که از ساعت ۷ بعدازظهر تا پاسی از شب فعالیت دارد. در چنین شرایطی، خردهنظامهای آشپزی، مد، خودرو، گردشگری، و تبلیغات، بستر مناسبی را برای مصرفگرایی فراهم کرده و از طریق «ازمُدافتادگی» و خیال، ناپایداری را در بطن کالاهای مصرفی جای میدهند. افراد، پیوسته در جستوجوی دستیابی به کالاهای مصرفی تازه و نوظهور هستند و این وضعیت، همواره آنان را بهسوی هماهنگی با معیارهای ایدئال مصرف سوق میدهد. بهنظر آنان، این سازوکار تغییر اجتماعی است. خردهنظامها و سازوکارهای درونی آن، خلاقیت و خوداتکایی فرد را نشانه میگیرد؛ زیرا، سعادت فرد نه در خودبنیادی، همبستگی اجتماعی، و تعاملات انسانی، بلکه در دستیابی به کالاهای مصرفی است که همواره از مُد میافتند. بسیاری از مصرفکنندگان، به سرنوشت فرودستان و حاشیهنشینان شهر کمتوجه هستند.http://www.jicr.ir/article_569_8b16ebc056e613024c057be590b542eb.pdfپژوهشگاه مطالعات فرهنگی، اجتماعی و تمدنی (وزارت علوم، تحقیقات و فناوری)فصلنامه تحقیقات فرهنگی ایران2008-184719220260622Rhetoric and tautology in speech, reluctance and refusal in execution: Analysis of the status of the culture sector in development program lawsهمانگویی و لفاظی در گفتار، اکراه و امتناع در اجرا؛ تحلیل وضعیت بخش فرهنگ در قوانین برنامههای توسعه699957010.22035/jicr.2026.3503.3735FAرضامعصومی راداستادیار جامعهشناسی، گروه علوم اجتماعی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه گیلان، ایران0000-0003-4035-229XJournal Article20250924This article has evaluated the cultural provisions of development program laws in terms of legislative and planning criteria. For this purpose, first, thematic analysis of cultural policies and materials was used to measure their compliance, and then their evaluation and pathology were used by referring to experts. In this study, a model was designed and used to evaluate legislative texts and documents, and with its help, the cultural provisions of the five-year development plans, including the fourth, fifth, and sixth development plans, as well as the law on permanent provisions of development plans, were analyzed, and their weaknesses and shortcomings were examined in terms of legislative and planning criteria. For this purpose, 30 cultural planning and policymaking experts were consulted, and in two stages.The main results of this study were the formal compliance of 67 percent of cultural provisions of development programs with general superior policies and the lower than average compliance (54 percent) of cultural provisions with legislative criteria. Also, the percentage of realization of these provisions was evaluated as about 30 percent in total, which was 30 percent for the sixth program and about 37 percent for the fourth program. The reasons for this can be attributed to the tautology and repetition of cultural policies in development laws in an impractical and vague manner, lack of realism, and changes in the cultural discourse of the implementers after the approval of development laws, resulting in their failure to be realized in practice and implementation.مقالۀ حاضر، احکام فرهنگی قوانین برنامههای توسعه را بهلحاظ معیارهای تقنینی و برنامهریزی، ارزیابی کرده است. دراینراستا، ابتدا از روش تحلیل مضمون سیاستها و مواد فرهنگی بهمنظور سنجش هماهنگی آنها و سپس، ارزیابی و آسیبشناسی آنها با مراجعه به کارشناسان، استفاده شد. در این پژوهش، الگویی برای ارزیابی متون و اسناد تقنینی طراحی، و بهکمک آن، احکام فرهنگی برنامههای پنجسالۀ توسعه (شامل برنامههای چهارم، پنجم، و ششم توسعه و نیز قانون احکام دائمی برنامههای توسعه) تجزیهوتحلیل شد و ضعفها و کاستیهای آنها بهلحاظ معیارهای تقنینی و برنامهریزی بررسی شد. بهاینمنظور، به 30 نفر از کارشناسان برنامهریزی و سیاستگذاری فرهنگی مراجعه و احکام فرهنگی برنامههای توسعه در دو مرحله توسط آنان ارزیابی آسیبشناسانۀ شد. از نتایج اصلی این مطالعه، انطباق صوری 67درصدی احکام فرهنگی برنامههای توسعه با سیاستهای کلی فرادستی و انطباق کمتر از میانگین (54 درصد) این احکام با معیارهای قانونگذاری بوده است. درصد تحققپذیری این احکام نیز درمجموع حدود 30 درصد ارزیابی شد که برای برنامۀ ششم، 30 درصد و برنامۀ چهارم حدود 37 بوده است که از دلایل آن میتوان به همانگویی و تکرار سیاستهای فرهنگی در قوانین توسعه بهگونهای غیرعملیاتی و مبهم، واقعگرایانه نبودن، تغییر گفتمان فرهنگی مجریان پس از تصویب قوانین توسعه، و درنتیجه، عدم تحقق آنها در عمل و اجرا اشاره کرد.http://www.jicr.ir/article_570_a86c450b76fb8c371afead6410d55534.pdfپژوهشگاه مطالعات فرهنگی، اجتماعی و تمدنی (وزارت علوم، تحقیقات و فناوری)فصلنامه تحقیقات فرهنگی ایران2008-184719220260622Emergence of developmental character-based discourse in post-revolutionary Iran (1989-2001)برآمدن گفتمان خلقیاتی-توسعهگرا در ایران پس از انقلاب (1380-1368)10114056210.22035/jicr.2026.3566.3787FAهادیآقاجانزادهدکتری مردمشناسی، گروه انسانشناسی، دانشکده علوم اجتماعی، دانشگاه تهران، تهران، ایران0009-0000-4668-3394Journal Article20251020This article examines the emergence of a Developmental Character-Based Discourse in post-revolutionary Iran (1989–2001). The dominant revolutionary discourse initially emphasized “innate guidance” and a “divine human being,” rendering early character narratives unrelated to developmentalism. The war’s end and practical necessities revived character-based discourse. The core question is how this shift from “revolutionary essentialism” to a “Developmental Character-Based Discourse” occurred and was reconfigured in cultural and social policymaking. The shift emerged through a realignment of official discourse that redefined “backwardness” as a threat to Islamic values and promoted “civilization-building.” Developmentalist social and political scientists, stressing the measurement and management of Iranian “attitudes” and “character traits,” played a pivotal role. Alongside state institutions—especially IRIB and the Supreme Council of Cultural Policy—they constructed a new character-driven subjectivity aligned with state developmental objectives. This project crystallized in initiatives like the “Survey of Iranian Values and Attitudes,” which aimed not to empower society but to control and harmonize behaviors to establish a desirable “social order” and support economic development. Thus, the discourse moderated public expectations and legitimized state economic and cultural policies. Without analyzing such surveys directly, this study explores the historical context that made them relevant.مقالۀ حاضر، چگونگی برآمدن گفتمان خلقیاتیـتوسعهگرا در ایران پس از انقلاب (سالهای ۱۳۶۸ تا ۱۳۸۰) را بررسی کرده است. با توجه به اینکه گفتمان مسلط در دهۀ نخست انقلاب اسلامی، بر «هدایت فطری» و تربیت «انسان الهی» تأکید داشت، پارهروایتهای خلقیاتی این دوره، نسبتی با توسعهگرایی نداشتند. با پایان یافتن جنگ هشتساله و رویارویی با ضرورتهای عملی، زمینۀ احیای گفتمان خلقیاتی فراهم شد. مسئلۀ اصلی این مقاله، چگونگی گذار از «فطرتگرایی انقلابی» به «خلقیاتگرایی توسعهای» و صورتبندی دوبارۀ آن در پیوند با سیاستگذاری فرهنگی و اجتماعی است. دراینراستا، کوشیدهام نشان دهم، این گذار با چرخشی در گفتمان رسمی همراه بود و «شکست» بهمثابه خطری برای ارزشهای اسلامی و «تمدنسازی» جدید بازتعریف شد. در این فرایند، دانشوران توسعهگرای علوم اجتماعی و سیاسی با قرائتی خاص از توسعه، و تأکید بر سنجش و مدیریت «نگرشها» و «خلقیات» ایرانیان، نقش محوریای یافتند. آنان در همگرایی با دستگاههای سیاستگذار دولتی، بهویژه نهادهایی همچون صداوسیما و شورای فرهنگ عمومی، کوشیدند «سوژۀ خلقیاتی» جدیدی، متناسب با اهداف توسعهای جمهوری اسلامی، برسازند. این امر در قالب طرحهای ملیای مانند «پیمایش ارزشها و نگرشهای ایرانیان» متبلور شد که هدف نهایی آن، نه توانمندسازی جامعه، بلکه کنترل و همگراسازی رفتارها و نگرشها در راستای ایجاد «نظم اجتماعی» مطلوب و پشتیبانی از برنامۀ توسعۀ اقتصادی بود. درنتیجه، گفتمان خلقیاتیـتوسعهگرای این دوره، در خدمت تعدیل انتظارات از دولت و مشروعیتبخشی به سیاستهای اقتصادی و فرهنگی قرار گرفت. این پژوهش بیآنکه بهطور مستقیم به موضوعی چون ارزشها و نگرشهای ایرانیان بپردازد، زمینۀ تاریخی موضوعیت یافتن آن را بررسی کرده است.http://www.jicr.ir/article_562_4e4b5fbbbb602b6d35bea8460aa8f8e5.pdfپژوهشگاه مطالعات فرهنگی، اجتماعی و تمدنی (وزارت علوم، تحقیقات و فناوری)فصلنامه تحقیقات فرهنگی ایران2008-184719220260622A systematic review of research on adolescent identity and media in Iranمرور نظاممند پژوهشهای حوزۀ هویت نوجوانان و رسانه در ایران14118356510.22035/jicr.2026.3524.3749FAسمیهبکشلودانشجوی دکتری فرهنگ و ارتباطات، دانشکده معارف اسلامی، فرهنگ و ارتباطات، دانشگاه امام صادق(ع)، تهران، ایران0009-0001-0679-0969حسنبشیراستاد جامعهشناسی ارتباطات بینالملل، گروه تبلیغ و ارتباطات، دانشکده معارف اسلامی، فرهنگ و ارتباطات، دانشگاه امام صادق(ع)، تهران، ایران0000-0003-0793-6832Journal Article20250720In the present era, media has attracted researchers' attention as one of the most important elements influencing identity. The research conducted in this domain, which has gained significant momentum in recent years, has been thematically scattered. Consequently, there was a need to synthesize and analyze the results of the conducted research in order to apply a multidimensional, comprehensive, and analytical perspective to the existing body of work. This study, while reviewing some theories in the field of identity and utilizing the systematic review method, examined 53 scientific studies published between 2004 and 2024 and concluded that the majority of the research has been conducted either qualitatively or quantitatively, with combined-methods research receiving considerably less attention. Furthermore, through the analysis of the results, five main themes were identified, which are as follows: First, the types of interaction between adolescent identity and media in cyberspace; Second, the impact of media on dimensions of identity, including the weakening of national and religious identity when confronted with global media, gender identity disorder, and the reinforcement of individualism; Third, factors affecting identity crisis, such as duration of use, the role of family, and the type of media; Fourth, the identity-forming function of media in creating subcultures; and Fifth, the unbalanced research focus on specific types of identity. The methodological gaps in these studies also include a shortage of longitudinal studies, geographical limitations of the samples, and the dominance of Western theories.در عصر حاضر، رسانهها، بهعنوان یکی از مهمترین عناصر مؤثر بر هویت، توجه پژوهشگران را به خود جلب کردهاند. پژوهشهای انجامشده در این حوزه که در سالهای اخیر گسترش چشمگیری یافتهاند، دارای پراکندگی موضوعی بوده و هریک از وجهی، موضوع هویت و رسانه را بررسی کردهاند؛ ازاینرو، لازم است تا نتایج پژوهشهای انجامشده، ترکیب و تحلیل شود تا با بهرهگیری از نتایج آنها، پژوهشهای موجود با نگاهی چندبعدی، جامع، و تحلیلی بررسی شوند. این پژوهش، ضمن مرور برخی نظریههای حوزۀ هویت، ۵۳ پژوهش علمی منتشرشده در بازۀ زمانی ۱۳۸۴ تا ۱۴۰۳ را با بهرهگیری از روش مرور نظاممند، بررسی و به این نتیجه رسیده است که بیشتر پژوهشها، بهصورت کیفی یا کمی انجام شدهاند و پژوهشهای ترکیبی، چندان موردتوجه نبودهاند. همچنین، با تحلیل نتایج، 5 مضمون اصلی شناسایی شدند که عبارتاند از: نخست، انواع تعامل هویت نوجوانان و رسانه (دوگانه/ ترکیبی) در فضای مجازی؛ دوم، تأثیر رسانه بر ابعاد هویت، شامل تضعیف هویت ملی و دینی در رویارویی با رسانههای جهانی، اختلال هویت جنسیتی و تقویت فردگرایی؛ سوم، عوامل مؤثر بر بحران هویت، مانند مدت استفاده، نقش خانواده، و نوع رسانه؛ چهارم، کارکرد هویتساز رسانه در ایجاد خردهفرهنگها؛ و پنجم، تمرکز نامتوازن پژوهشی بر انواع هویت. شکافهای روششناختی این پژوشها نیز شامل کمبود مطالعات طولی، محدودیت جغرافیایی نمونهها، و غلبۀ نظریههای غربی است.http://www.jicr.ir/article_565_cbcb58ac2e496207586df2854b17995f.pdfپژوهشگاه مطالعات فرهنگی، اجتماعی و تمدنی (وزارت علوم، تحقیقات و فناوری)فصلنامه تحقیقات فرهنگی ایران2008-184719220260622A sociological analysis of women's desire for sexual cosmetic surgery: An examination of social and cultural factorsتحلیل جامعهشناختی تمایل به جراحیهای زیبایی جنسی در زنان: بررسی عوامل اجتماعی و فرهنگی18522757210.22035/jicr.2025.3363.3626FAریحانهنجارانکارشناسی جامعهشناسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه بیرجند، بیرجند، ایران0009-0000-9754-6066مجیدفولادیاندانشیار جامعهشناسی، گروه علوم اجتماعی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی دکتر علی شریعتی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران0000-0002-7787-6006تکتمنماینده جورابچیفوق دکتری علوم ارتباطات، دانشکده ادبیات، دانشگاه ملی مالزی (UKM)، مالزی0000-0001-6236-9573Journal Article20240904In recent years, sexual cosmetic surgeries have become a growing trend among Iranian women. This study aims to investigate the social and cultural factors influencing women's desire to undergo such surgeries in Iran and Mashhad. Using a qualitative method and grounded theory, semi-structured interviews were conducted with 26 women who had undergone these types of surgeries. The findings indicate that various factors such as family experiences, social comparison, the influence of reference groups (husbands, doctors, and friends), and media play a role in women's decision-making to undergo these surgeries. Secondary family experiences and experiences related to marital relationships are the primary contexts that create a sense of emptiness in sexual relationships. Women’s comparisons with others, especially with idealized images presented in the media, lead to reduced self-confidence and an increased desire for cosmetic surgery. Physicians, as reference groups, also play a significant role in these decisions, particularly through marketing and the use of advertisements in virtual spaces. Finally, the positive outcomes of sexual cosmetic surgeries include improved sexual relationship quality, increased marital satisfaction, and enhanced women's self-confidence. Overall, this study demonstrates that sexual cosmetic surgeries in Iranian society are influenced by a wide range of social and cultural factors that affect women's decisions to undergo these procedures.در سالهای اخیر، گرایش به جراحیهای زیبایی تناسلی در میان زنان، بهویژه در بافتهای شهری ایران، به پدیدهای اجتماعی بدل شده که نیازمند واکاوی عمیق و همهجانبه است. پیشینه پژوهشهای انجامشده، اغلب به توصیف علل فردی یا پزشکی این جراحیها محدود بودهاند، حال آنکه در این مطالعه، تلاش شده است تا با بهرهگیری از نظریههای اجتماعی این پدیده در بستر ساختارهای فرهنگی، اجتماعی و جنسیتی بررسی شود. هدف اصلی پژوهش حاضر، فهم تجارب، نگرشها و انگیزههای زنان از انجام جراحیهای زیبایی تناسلی میباشد. این تحقیق از روششناسی کیفی و رویکرد نظریه دادهبنیاد بهره برده و دادهها از طریق مصاحبههای عمیق و نیمهساختاریافته با ۲۶ زن گردآوری شدهاند. یافتهها نشان میدهد عوامل مختلفی نظیر تجربههای خانواده ثانویه، مقایسهٔ اجتماعی (مقایسهٔ زن با شرکای قبلی همسر، بازیگران پورن یا ظاهر خود در دوران قبل از بارداری)، تأثیر گروههای مرجع نظیر همسر، پزشک و دوستان و رسانهها در تصمیمگیری زنان برای انجام این جراحیها نقش دارند. این عوامل به همراه مسئلهٔ بارداری و دغدغۀجذب جنس مخالف، منجر به ایجاد احساس خلأ در زیست جنسی روزانه میشوند. خانواده ثانویه و تجربههای مرتبط با روابط زناشویی، مهمترین زمینههای ایجادکنندهٔ احساس خلأ در روابط جنسی هستند. همچنین نقش پزشکان بهعنوان گروههای مرجع، بهویژه از طریق بازاریابی و استفاده از تبلیغات در فضای مجازی، تأثیر قابلتوجهی در این تصمیمگیریها دارد. این پژوهش بهطور کلی نشان میدهد که جراحیهای زیبایی جنسی در جامعه ایران، تحتتأثیر عوامل اجتماعی و فرهنگی گستردهای قرار دارد که بر تصمیم زنان برای انجام این عملها تأثیر میگذارد.http://www.jicr.ir/article_572_e6b4b2a746ed40e1af829d1fa82daa10.pdf