پژوهشگاه مطالعات فرهنگی، اجتماعی و تمدنی (وزارت علوم، تحقیقات و فناوری)فصلنامه تحقیقات فرهنگی ایران2008-184711420181222Quality of Dormitory Life among Girl Students in State Universities of Iranکیفیت زندگی خوابگاهی دانشجویان دختر دانشگاههای دولتی ایران13139010.22035/jicr.2018.390FAسید حسینسراج زادهدانشیار جامعهشناسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایرانکرمحبیبپورگتابیاستادیار جامعهشناسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایرانJournal Article20180718Student dormitory as a social and cultural space plays an important role in students' satisfaction from university and higher education and their educational performance, which is why understanding the living conditions of dormitories and their management is necessary to improve it. The present article, while conceptualizing the quality of dormitory life, uses survey method and questionnaire technique to study the quality of dormitory life among 2500 students in 10 university districts and 22 universities in the country. The findings showed that in the welfare dimension, students were dissatisfied with the facilities of the room, the building and the dormitory, the cultural facilities and the physical welfare facilities. In the cultural dimension, on the one hand, students were dissatisfied with the cultural activities and programs in the dormitory, and on the other hand, they would not enjoy their leisure time. In the social dimension, the identity of social pathologies among girls was mainly related to sexuality and friendship relationships (friendship, sexual and party). The most commonly used tobacco products among students were first hookahs, followed by cigarettes, alcoholic beverages, drugs and pip. Many of them were dissatisfied with the time of traffic in the dormitory. In general, students' satisfaction with the subjective quality of dormitory life, both intuitively and in logical form, was low. The results indicate that there is a low level of quality of objective life in dormitories, which in turn affects their subjective quality.خوابگاه دانشجویی بهعنوان فضایی اجتماعی و فرهنگی، نقش مهمی در رضایت دانشجویان از دانشگاه و آموزش عالی ازیکسو و عملکرد آموزشی آنها ازسویدیگر دارد. به همین سبب، درک شرایط زندگی خوابگاهی و تدبیر برای بهبود آن ضروری بهنظر میرسد. مقالۀ حاضر ضمن مفهومسازی کیفیت زندگی خوابگاهی، با استفاده از روش پیمایش و فن پرسشنامه، به بررسی کیفیت زندگی خوابگاهی 2500 نفر از دانشجویان خوابگاهی دختر در 10 منطقۀ دانشگاهی و 22 دانشگاه کشور پرداخته است. یافتهها نشان میدهد که در بُعد رفاهی، دانشجویان از امکانات رفاهی اتاق، ساختمان و خوابگاه، امکانات فرهنگی در خوابگاه، و امکانات رفاهی کالبدی خوابگاه ناراضی بودهاند. در بُعد فرهنگی، ازیکسو دانشجویان از فعالیتها و برنامههای فرهنگی در خوابگاه ناراضی بودهاند و ازسویدیگر، از وقت فراغت آنان بهگونهای مطلوب استفاده نمیشود. در بُعد اجتماعی، جنس آسیبهای اجتماعی برای دختران، بیشتر مربوط به امر جنسی و از نوع روابط دوستی بود (رابطۀ دوستی، رابطۀ جنسی، و پارتی). شایعترین مواد دخانی مصرفی بین دانشجویان، ابتدا قلیان و سپس سیگار، مشروبات الکلی، مواد مخدر، و پیپ بود. بسیاری از دانشجویان از دامنۀ زمانی رفتوآمد در خوابگاه، ناراضی بودند و رویهمرفته، رضایت دانشجویان از کیفیتِ ذهنی زندگی خوابگاهی، چه در شکل شهودی و چه در شکل منطقی آن، پایین بود. نتایج بهدستآمده، نشاندهنده پایین بودن کیفیت زندگی عینی در سطح خوابگاههای دانشجویی دختران است که بهنوبۀ خود، بر کیفیت ذهنی آنها نیز تأثیر گذاشته است.http://www.jicr.ir/article_390_a01a0380ca3c61428c26a231f0e49a09.pdfپژوهشگاه مطالعات فرهنگی، اجتماعی و تمدنی (وزارت علوم، تحقیقات و فناوری)فصلنامه تحقیقات فرهنگی ایران2008-184711420181222Inter-generation culture of academic members in Iran with emphasis on local featuresمطالعه فرهنگ نسلی دانشگاهیان ایران با تکیه بر ویژگیهای بومی335438410.22035/jicr.2019.2162.2681FAزهرامحمدیاستادیار جامعهشناسی دانشگاه پیام نور، تهران، ایرانJournal Article20181118University is as a socio-cultural place in which generational relations flow intergenerational and within a same generation and it has effects on specialized services. The purpose of this research is to study the generations of Iranian academics and compare them with generations in the world to study the social characteristics of each generation in their ecosystems. The research method is documentary and analytical reasoning. In the theoretical discussions, there are five generations of Iranians corresponding to the five generations of the contemporary world; First generation: veterans/ Iranian constitutional generation; Second generation: Boomers/ the generation of Iranian nationalism; Third generation: generation X/ generation of modernization in Iran; Fourth generation: generation Y or Millennium/ Generation of Islamic Revolution; Fifth generation: Z or Net generation/ Generation of Post-Revolution. The first generation is familiar with the Mertonian norms and tradition of staying in an elite university. The second generation is accompanied by the growth of political norms and dominant scientific norms. The third generation is associated with the growth of politics and ideology along with learning science and then its conquest. In the fourth generation, growth has started, and the turn is from education to research and science two style sciences. In the fifth generation, knowledge has been a commodity and business, the rotation is from research to entrepreneurship along with a decline in the tradition of residence. The result is that the serious differences in the characteristics of the fifth generation in the last century have caused these different generations not be able to experience creative and effective academic lives.دانشگاه بهمثابه فضای فرهنگیـاجتماعیای است که روابط نسلی، بهصورت دروننسلی و میاننسلی در آن جریان مییابد و بر مدیریت، برنامهریزی، یاددهیـیادگیری، و تحقیق و خدمات تخصصی در آن تأثیر میگذارد؛ بنابراین، مطالعۀ نسلی در فضای دانشگاهی ضرورت پیدا میکند. این پژوهش با هدف نسلبندی دانشگاهیان ایران و مقایسه با نسلبندی موجود در جهان انجام شده است تا ویژگیهای اجتماعی هر نسل را در زیستبوم خودش بررسی کند. پژوهش به روش مطالعه اسنادی و استدلال تحلیلی انجام شده است. در مباحث نظری، پنج نسل ایرانی متناظر با پنج نسل جهان معاصر قابلپیجویی هستند؛ نسل نخست، نسل کهنهسربازان/ نسل مشروطه ایران؛ نسل دوم، نسل بومر/ نسل ناسیونالیسم ایرانی؛ نسل سوم، نسل X/ نسل نوسازی در ایران؛ نسل چهارم، نسل y یا هزاره/ نسل انقلاب اسلامی؛ و نسل پنجم، نسل Z یا نت/ نسل پساانقلاب. نسل نخست، با هنجارهای مرتونی و سنت اقامت در دانشگاه نخبهگرا آشنا است؛ نسل دوم، با رشد هنجارهای سیاسی در کنار هنجارهای غالب علمی روبهرو است؛ نسل سوم، رشد سیاست و ایدئولوژی در کنار علمآموزی و سپس، غلبه آن را تجربه کرده است؛ در نسل چهارم، رشد کمّی آغاز شده و چرخش از آموزش به پژوهش و علم سبک دو است؛ در نسل پنجم، دانش، کالایی و تجاری شده و چرخشی از پژوهش به کارآفرینی همراه با کاهش سنت اقامت رخ داده است. نتیجه اینکه، تفاوتهای جدی در ویژگیهای نسلهای پنجگانه در قرن اخیر، موجب شده است که این نسلهای متفاوت نتوانند با هم زندگی خلاق و مؤثر دانشگاهی را تجربه کنند.http://www.jicr.ir/article_384_0584ce565c824b7b7f50282d9a19945b.pdfپژوهشگاه مطالعات فرهنگی، اجتماعی و تمدنی (وزارت علوم، تحقیقات و فناوری)فصلنامه تحقیقات فرهنگی ایران2008-184711420181222Cultural Patriarchy as a Cultural Management style in Teacher Training System of Iranپدرسالاری فرهنگی؛ سبکی از مدیریت فرهنگی در نظام تربیت معلم ایران558839110.22035/jicr.2018.391FAنعمت اللهموسی پوردانشیار برنامهریزی درسی گروه آموزش ابتدایی دانشگاه فرهنگیان، تهران، ایرانلیلافلاحتیاستادیار پژوهشکده مطالعات فرهنگی و اجتماعی، تهران، ایران0000-0003-1423-6412مهدیمزینانیدانشجوی دکترای سیاستگذاری فرهنگی پژوهشکده مطالعات فرهنگی و اجتماعی، تهران، ایرانJournal Article20180702Semiotics is the science of studying the sign systems and, in fact, an interpretive process for understanding the hidden truth behind the signs, mysteries, and signs and cultural symbols. In addition, semiotics tells us that structures can be meaningful. The sign system in the Islamic Republic of Iran is very important because of the creation of a new Shiite identity. The present study examines the process of transition from political symbols to social symbols in the stamps between 1979- 2001 as a cultural instrument of the Islamic Republic of Iran through a combination of content analysis and semiotics. The findings of this study indicate that the process of changing the emblems on stamps between 1979- 2001 indicates that the Islamic Republic of Iran's legitimacy has shifted from rulers to society and from political to social.حوزه مدیریت در نظام آموزش عالی از نخستین حوزههایی است که ارتباطگیری با دانشجویان و فرایند شکلدهی به ذهنیت آنها را آغاز میکند. مطالعه این فرایند از دو جنبه ممکن و مهم است: آنچه مدیران، اراده میکنند؛ آنچه مخاطبان برداشت میکنند. اهمیت جنبه دوم، از منظر سیاستگذاری فرهنگی بهعنوان لازمۀ اجرای سیاستها، جایگاه ذینفعان در فرایند سیاستگذاری، زمینهسازی برای بهبود سیاستها، و تنظیم پیشنهادهای سیاستی، همیشگی و محوری است. مقاله حاضر در پی کاوش و بازشناسی نظری دیدگاه و خوانشی است که دانشجومعلمان دانشگاه فرهنگیان در مورد مدیریت فرهنگی دانشگاه، بهعنوان زیرنظامی از نظام مدیریت دانشگاه، دارند. دادههای لازم از طریق روشهای مشاهده مشارکتی (مشارکتکننده در نقش مشاهدهگر) و مصاحبه (روش هدایت کلیات) گردآوری شدهاند. در مصاحبه، 35 نفر از دانشجویان (19 دختر و 16 پسر) و 5 نفر از مدیران فرهنگی دانشگاه، با نمونهگیری هدفمند انتخاب شدهاند. مصاحبهها با روش نظامدار (منسوب به استراوس و کوربین) در 4 سطح، تحلیل شدند. در جریان تحلیل، 109 مفهوم، 15 مقوله، و 5 مقولۀ عمده پدیدار شدند که درنهایت بهنظر پژوهشگران، برسازندۀ سبکی از مدیریت بومیـفرهنگی ایرانی، بهنام پدرسالاری فرهنگی، هستند. این نوع از مدیریت، در حوزه سیاستگذاری و برنامهریزی، مبتنیبر برنامهریزی عمودی، تکبُعدی، و تکجنسیتی، در حوزه هدایت و هماهنگی، مبتنیبر غیرسازی، و در حوزۀ پایش و نظارت، مبتنیبر نگاهبانی و مراقبت است. سلوک پدرانه، امتیازی است که میتواند این سبک مدیریتی را تعالیبخش، کارآمد، مطلوب، و ارزنده معرفی کند.http://www.jicr.ir/article_391_5a4b25aaed25c2ee1b74de72dc03c14e.pdfپژوهشگاه مطالعات فرهنگی، اجتماعی و تمدنی (وزارت علوم، تحقیقات و فناوری)فصلنامه تحقیقات فرهنگی ایران2008-184711420181222The Representation of Gender in “Kalidar”بازنمایی جنسیت در رمان «کلیدر»8911238610.22035/jicr.2019.1334.2082FAمحبوبهپاکنیااستادیار علوم سیاسی، دانشکدۀ علوم سیاسی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران مرکز، تهران، ایرانمهدیسصادقی پویادانشجوی دکترای مطالعات جنسیت، دانشگاه پاریس، پاریس، فرانسهJournal Article20180124This article is to represent the linguistic indicators of gender in, Kalidar, the longest Persian novel. In this work of art, which is not so far from an anthropological report, women have an important and complicated place. Despite of a fundamental role they play in different aspects of daily life, Kalidar women are humiliated under literary gender clichés. The novel is full of proverbs and ironies which have been commonplace in vulgar Persian language for ridiculing and despising femininity. Our main question is: what is the place of women in Kalider from the point of view of a moderate feminism? And our hypothesis is that there is a paradoxical position for women in this novel. On one hand, they are represented as a source of life for men and for all of the family and thereby for the whole community, in some extent, because of the very particular life style of nomadic people, and on the other hand, they have a sense of insult and contempt, due to the general treatment whit women in almost every pre modern community. It means that those clichés have not been deducted from a low role of women in real life, but are constructed by a sexist culture.این مقاله در پی بازنمایی شاخص زبانی جنسیت در بلندترین رمان فارسی، یعنی کلیدر، است. عنصر جنسیت در این رمان ـکه زندگی عشایر شمال شرق کشور را بهتصویر کشیده استـ بهوضوح دیده میشود. نویسنده برای زن کوچنشین، جایگاهی استثنائی قائل شده است؛ زنی که در زندگی عشایری، نقش اساسیای بازی میکند، اما تحت تأثیر کلیشههای جنسیتی، فرودست بهشمار میآید. در این مقاله که برگرفته از یک کار پژوهشی است، شاخص زبانی جنسیت به روش نقد ادبی زنانهنگر بازنمایی شده است. پرسش اصلی مقاله این است که برخورد رمان کلیدر با موضوع زن چگونه است؟ یافته اصلی مقاله حاضر این است که رمان کلیدر در رویارویی با زنان، رفتار دوگانهای دارد؛ ازیکسو سرشار است از الفاظ، ضربالمثلها، و موضعگیریهای شخصیتهای داستان در ضمن گفتوگوها که زنان و جنس زن را گاه به کنایه و گاهی به صریحترین وجه تحقیر میکند، و از سوی دیگر، از بسیاری از قهرمانانِ زن خود شخصیتهای نیرومند و مؤثری میپردازد؛ بهگونهای که خواننده تحت تأثیر نقش فعال و شخصیتهای کارآمد آنها قرار میگیرد. این امر تاحدودی ناشی از فضای عشایری داستان است که در آن زنان بهناگزیر در زندگی، بهویژه در اقتصاد خانوار، نقش مهمی دارند. روش انجام پژوهش، تحلیل متن به روش نقد ادبی است که از دغدغههای زنانهنگری الهام گرفته است.http://www.jicr.ir/article_386_39461a19e9eddfb385ea76b26521ea48.pdfپژوهشگاه مطالعات فرهنگی، اجتماعی و تمدنی (وزارت علوم، تحقیقات و فناوری)فصلنامه تحقیقات فرهنگی ایران2008-184711420181222Hegemony of the Disappointed Poetry Discourse in the 1380's; Case Study of Alireza Azar's Poemsهژمونی گفتمان شعر مأیوس در دهه هشتاد؛ مطالعهٔ موردی اشعار علیرضا آذر11313938710.22035/jicr.2018.387FAسیدمجیدحسینیاستادیار علوم سیاسی، دانشکده حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه تهران، تهران، ایراناحسانفرزانهدانشجوی دکترای علوم سیاسی، دانشکده حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه تهران، ایران0009-0009-8761-3670Journal Article20180702 The present paper attempts to shed light on a literary discourse which has been dominant in Iranian literature field since mid-1380's .The case study here is an Iranian poet, Alireza Azar whose poems have been defined through four characteristic features, namely anti-idealism, disappointment toward future, individualism, and death-oriented approach to life. Here we examine these features in relation to social and political changes in post-revolutionary Iran. In fact, Azar here serves as an exemplary model through which we can find out the correlations between social changes and the literary discourse. Considering that critical discourse inquires the relation between discourses and social context and goes beyond the historical limits and beliefs, it has been adopted as the method. Although there are different approaches in critical discourse, critical analysis of Norman Fairclough can conveniently explain how a certain notion of the world has been articulated. It understands any conceptual frameworks in its context, and challenges any absolute truths.برمبنای نظریه و روش تحلیل گفتمان، بین معرفت و فرایندهای اجتماعی و تاریخی، پیوند ناگسستنی وجود دارد. فرایندهای اجتماعی و تاریخی، شیوههای فهم انسانها از جهان را خلق و دگرگون میکنند و ازسویدیگر، از طریق شیوههای فهم جهان، هدایت میشوند. برایناساس، آثار ادبی و هنری، در خلأ تولید نمیشوند و با متن و بستر اجتماعی و تاریخی خود رابطهای دوسویه دارند. در مقاله حاضر، گفتمانی که در سالهای پایانی دهه 1380 در فضای شعر کشور هژمون شده است، با واکاوی اشعار علیرضا آذر ـبهعنوان یکی از مطرحترین عرضهکنندگان این گفتمانـ بررسی میشود و مؤلفههای چهارگانه آن (آرمانگریزی، ناامیدی، شخصمحوری، و میل به خودکشی و انهدام خویشتن) در ارتباط با تحولات سیاسی و اجتماعی ایران از زمان پیروزی انقلاب اسلامی تاکنون، تبیین میشود. تحلیل انتقادی به روش نورمن فرکلاف، چرایی و چگونگی مفصلبندی جهان بهگونهای خاص را در گفتمان اخیر توضیح میدهد و کارکرد ایدئولوژیک آن را در جاودانه نشان دادن مفاهیم محدود تاریخی نشان میدهد.http://www.jicr.ir/article_387_8efb100a295c0c690931222ff4467bb8.pdfپژوهشگاه مطالعات فرهنگی، اجتماعی و تمدنی (وزارت علوم، تحقیقات و فناوری)فصلنامه تحقیقات فرهنگی ایران2008-184711420181222Semiotic Analysis of Stamps of the Islamic Republic of Iran(1979-2001); Transition from Political to Social Signsتحلیل نشانهشناختی تمبرهای جمهوری اسلامی ایران (1389-1357)؛ گذار از نشانههای سیاسی به نشانههای اجتماعی14117438810.22035/jicr.2019.1964.2533FAرضاسرحدی قهریدانشجوی دکترای علوم سیاسی، دانشکده علوم اداری و اقتصادی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایرانمهدینجف زادهدانشیار علوم سیاسی، دانشکده علوم اداری و اقتصادی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران.Journal Article20180603Semiotics is the science of studying the sign systems and, in fact, an interpretive process for understanding the hidden truth behind the signs, mysteries, and signs and cultural symbols. In addition, semiotics tells us that structures can be meaningful. The sign system in the Islamic Republic of Iran is very important because of the creation of a new Shiite identity. The present study examines the process of transition from political symbols to social symbols in the stamps between 1979- 2001 as a cultural instrument of the Islamic Republic of Iran through a combination of content analysis and semiotics. The findings of this study indicate that the process of changing the emblems on stamps between 1979- 2001 indicates that the Islamic Republic of Iran's legitimacy has shifted from rulers to society and from political to social.نشانهشناسی، علم مطالعه نظامهای نشانهای و درواقع، فرایندی تأویلی برای فهم حقیقت پنهان در پس علائم، رمزها، و نشانهها و نمادهای فرهنگی است. افزونبراین، نشانهشناسی به ما میگوید که ساختارها میتوانند معنادار باشند؛ بهگونهایکه ساختارها مبنایی نشانهای دارند و بهصورت یک نظام عمل میکنند. در نظام جمهوری اسلامی ایران نیز این ساختارها بسیار گسترده هستند. نظام نشانهای در جمهوری اسلامی ایران بهدلیل خلق یک هویت شیعی جدید و اسلام سیاسی، اهمیت فراوانی دارد. مقاله حاضر از طریق روش ترکیبی تحلیل محتوا و نشانهشناسی، فرایند گذار از نشانههای سیاسی به نشانههای اجتماعی را در تمبرهای بین سالهای 1389-1357 بهمثابه یکی از ابزارهای فرهنگی جمهوری اسلامی ایران، بررسی کرده است. یافتههای این مقاله نشان میدهد، فرایند تغییر نمادهای گنجاندهشده بر روی تمبرها بین سالهای 1389-1357 حکایت از این دارد که نشانهای مشروعیتی جمهوری اسلامی ایران بر روی تمبرها، از حکمرانان به جامعه و از سیاسی به اجتماعی گذر کردهاند.http://www.jicr.ir/article_388_d9fc5b73a8d78fad3d6dffe419384e70.pdf