پژوهشگاه مطالعات فرهنگی، اجتماعی و تمدنی (وزارت علوم، تحقیقات و فناوری)فصلنامه تحقیقات فرهنگی ایران2008-184716120230321The domestication of media, the mediatization of homes material culture of media technologies and changes to domestic spaces in Iranخانگی شدن رسانهها، رسانهای شدن خانهها؛ فرهنگ مادی فناوریهای رسانهای و تغییرات خانه و فضاهای خانگی در ایران54749110.22035/jicr.2023.3013.3352FAعباسحبیبیدانشجوی دکترای معماری، گروه معماری، دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه علم و صنعت، تهران، ایرانسیدعباسیزدانفردانشیار معماری، گروه معماری، دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه علم و صنعت، تهران، ایران0000-0002-0719-6961مهدیحمزه نژاداستادیار معماری، گروه معماری، دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه علم و صنعت، تهران، ایرانعباسکاظمیدانشیار جامعهشناسی، گروه مطالعات فرهنگی، پژوهشگاه مطالعات فرهنگی، اجتماعی و تمدنی، تهران، ایران0000-0001-5032-3391Journal Article20220727Today's house is very different from a traditional or pre-industrial one. Numerous factors have been involved in home changes, but none of them has affected the home and domestic space as much as with the emergence of modern technologies. The purpose of this study is to investigate the process of linking and companionship of Iranian homes and media outlets and their mutual effects. Regardless of the content of the media, which is often considered, focusing on the material culture of media outlets, especially television, the paper pays attention to the process of domestication of media technologies and the mediatization of the home in Iran. The findings show that media outlets faced internal and external resistance when entering Iranian homes and in its process of domestication. The common denominator of resistance, despite their different origins, is being ideological. The findings also show that a process of the mediatization of homes in Iran is recognizable, which began with the arrival of radio and, consequently, electricity in Iranian homes. A process that is gradually moving towards increasing home smarting. By moving in this direction, the house itself becomes a medium, the one that is moving towards a "connected home" by connecting it with other homes, neighborhoods and smart cities.خانۀ امروزی با خانۀ سنتی یا پیشاصنعتی، تفاوتهای چشمگیری دارد. عوامل پرشماری در تغییرات خانه دخیل بودهاند، اما هیچیک از آنها بهاندازۀ ورود فناوریها بر خانه و فضاهای خانگی تأثیرگذار نبودهاند. هدف پژوهش حاضر، واکاوی فرایند پیوند و همنشینی خانههای ایرانی و دستگاههای رسانهای و تأثیرات متقابل آنها بر یکدیگر است. در این مقاله، تلاش کردهایم تا فارغ از وجه محتوایی رسانهها ــکه اغلب موردتوجه قرار میگیردــ با تمرکز بر فرهنگ مادی دستگاههای رسانهای و بهویژه تلویزیون، فرایند همزمان خانگی شدن دستگاههای رسانهای و رسانهای شدن خانهها در ایران را بررسی کنیم. یافتههای این پژوهش نشان میدهد که دستگاههای رسانهای در هنگام ورود به درون خانههای ایرانی و در روند خانگی شدن، با مقاومتهایی از درون و بیرون روبهرو بودهاند. ویژگی مشترک این مقاومتها، با وجود خاستگاه متفاوتشان، ایدئولوژیک بودن آنهاست. همچنین، برپایۀ یافتههای پژوهش، فرایندی از رسانهایشدن خانه در ایران قابلتشخیص است که با ورود رادیو و بهتبع آن، برق، به درون خانههای ایرانی آغاز شده و بهتدریج، امروزه بهسوی هوشمندسازی روزافزون خانه درحال حرکت است. با حرکت در این مسیر، خانه خود به یک شبهرسانه تبدیل میشود؛ رسانهای که با ارتباط و پیوند با خانههای دیگر، محلهها، و شهرهای هوشمند، درحال حرکت بهسوی «خانۀ متصل» است.http://www.jicr.ir/article_491_559cb990c9dffd8675f6bc2186971dc2.pdfپژوهشگاه مطالعات فرهنگی، اجتماعی و تمدنی (وزارت علوم، تحقیقات و فناوری)فصلنامه تحقیقات فرهنگی ایران2008-184716120230321The circumstances and factors contributing to the development of good governance in social media with a focus on transparency component: A grounded theory studyشرایط و زمینههای شکلگیری حکمرانی خوب در رسانههای اجتماعی با تأکید بر مؤلفۀ پاسخگویی؛ یک مطالعۀ دادهبنیاد497847110.22035/jicr.2022.3034.3366FAحمیدرضاعمادیدانشجوی دکتری مدیریت رسانه، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد یزد، یزد، ایران0000-0003-3966-2178سیدعلیرضاافشانیاستاد جامعهشناسی، گروه تعاون و رفاه اجتماعی، دانشکده علوم اجتماعی، دانشگاه یزد، یزد، ایرانحسیناسلامیاستادیار مدیریت رسانه، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد یزد، یزد، ایرانJournal Article20220603This study employs grounded theory (GT) to qualitatively explore preconditions for good governance in social media with an emphasis on accountability. The study sample consists of 20 media activists and social media managers who were selected using a theoretical or purposive sampling strategy. The data were collected through in-depth interviews with participants. The data collection process continued until saturation, i.e., no new pieces of information could add to the final model. The data were analyzed using open, axial, and selective coding, and then a paradigm model and a theoretical schema were developed based on the 15 main themes and the final theme extracted. The results indicated that the “tamed power of sovereignty” is the fruit of a set of factors such as accountability soft punch, reverse control and monitoring, popular network activism, and networked pressure groups, influenced by a set of contextual and intervening factors. What can cause public trust and social solidarity as the ultimate goal is the adoption of strategies such as normalization of accountability, good pragmatism, the networked activity of governing bodies, and institutional accountability of the government and then moving towards the establishment of an online accountability system. The theoretical schema and paradigm model proposed in this study can interpret the results more accurately.مقالۀ حاضر، شرایط و زمینههای شکلگیری حکمرانی خوب را در رسانههای اجتماعی با تأکید بر مؤلفۀ پاسخگویی، واکاوی کرده است؛ با استفاده از رویکرد کیفی و روش نظریۀ زمینهای، و از طریق نمونهگیری نظری و هدفمند، تعداد 20 نفر از فعالان حوزۀ رسانه و مدیران شبکههای اجتماعی انتخاب شده و با آنها مصاحبههای عمیقی انجام شد. نمونهگیری در این پژوهش تا مرحلۀ اشباع دادهها ادامه یافت. دادههای گردآوریشده با استفاده از کدگذاری باز، محوری، و گزینشی، تحلیل شده و در قالب خط داستان (شامل 15 تم اصلی و 1 تم نهایی)، الگوی پارادایمی و طرحوارۀ نظری ارائه شدند. نتایج پژوهش نشان میدهند که «قدرت رامشدۀ حاکمیت» در پی مجموعه عواملی مانند منگنه نرم پاسخگویی، کنترل و نظارت معکوس، کنشگری شبکهای مردم، و گروههای فشار شبکهای بههمراه تأثیرپذیری از مجموعۀ عوامل زمینهای و مداخلهگر ایجاد میشود و پس از بهکارگیری راهبردهایی چون بهنجارسازی پاسخگویی، عملگرایی مطلوب، فعالیت شبکهای ارکان حاکمیتی، پاسخگویی نهادی حاکمیت، و حرکت بهسوی ایجاد یک نظام پاسخگویی برخط، اعتماد عمومی و همبستگی اجتماعی بهعنوان نتیجۀ نهایی بروز مییابد. طرحوارۀ نظری و همچنین، الگوی پارادایمی پژوهش، این نتایج را بهگونهای دقیقتر تفسیر خواهند کرد. نتیجه نهایی اینکه، پاسخگویی در فضای رسانه، علاوه بر توسعه حکمرانی خوب باعث زایش اعتماد عمومی خواهد شد.http://www.jicr.ir/article_471_8e6b42f1644ecb1327dc03ab345e618b.pdfپژوهشگاه مطالعات فرهنگی، اجتماعی و تمدنی (وزارت علوم، تحقیقات و فناوری)فصلنامه تحقیقات فرهنگی ایران2008-184716120230321A sociological analysis of constructing a hero in social interactions as the social malingering: A case study of “A Hero” Movieتحلیل جامعهشناختی قهرمانپروری در تعاملات اجتماعی بهمثابه تمارض اجتماعی؛ مطالعۀ موردی فیلم «قهرمان»7910647910.22035/jicr.2023.3116.3431FAامیرعیسی ملکیدانشآموختۀ دکتری جامعهشناسی مسائل اجتماعی ایران، دانشکدۀ علوم انسانی، دانشگاه یاسوج، کهکیلویه و بویراحمد، ایرانسید صمدبهشتیاستادیار جامعهشناسی، جامعهشناسی مسائل اجتماعی ایران، دانشکدۀ علوم انسانی، دانشگاه یاسوج، کهکیلویه و بویراحمد، ایرانJournal Article20221107This article aims to discover and divulge the hidden and obvious themes of social malingering in the actions of characters in the movie A Hero, by Asghar Farhadi. Since, according to some critics and thinkers, the content and themes of Iranian cinema have a deep connection with social issues and events, this study is an attempt to highlight social interactions and analyze everyday life in contemporary Iran. The research was conducted using a qualitative method and content analysis technique. The main problems discussed here were: Why do we construct a hero? What is the relationship between the phenomena of social malingering and constructing a hero in everyday life? Findings show the phenomenon such as social malingering and a hero construct in everyday life, in the mutual relationship and dialectic of attempt and failure, the inefficiency of social and political institutions, individuality cult, ideological morality, ontological insecurity and the reduction of social capital among others. It seems the social malingering and constructing a hero may be strategies for survival, especially the survival of honor and social acceptability in interactions and everyday life, the last type of social action and initiative to protect oneself and society.این مقاله با هدف اصلی کشف و افشای مضامین پنهان و آشکار تمارض اجتماعی در عمل شخصیتهای فیلم «قهرمان»، اثر اصغر فرهادی، انجام شده است. ازآنجاکه، بهنظر برخی منتقدان و متفکران، محتوا و مضامین سینمای ایران با مسائل و رویدادهای روز جامعه پیوند عمیقی دارد، این پژوهش، همچنین، مداقهای است بر تعاملات اجتماعی و تحلیل زندگی روزمره در ایران معاصر. پژوهش حاضر به روش کیفی و با فن تحلیل محتوا انجام شده است. در این مقاله درصدد آن هستیم که دریابیم: «ما چه نیازی به برساختن قهرمان داریم؟» و «پدیدههای تمارض اجتماعی و قهرمانپروری در زندگی روزمره چه ارتباطی با همدیگر دارند؟»؛ برپایۀ یافتههای این پژوهش، پدیدههایی مانند تمارض اجتماعی و قهرمانپروری در زندگی روزمره، در رابطۀ متقابل و دیالکتیکِ کوشش و ناکامی، ناکارآمدی نهادهای اجتماعی و سیاسی، کیش فردیت، اخلاقگرایی ایدئولوژیک، ناامنی هستیشناختی و کاهش سرمایۀ اجتماعی، به تولید و بازتولید یکدیگر میپردازند و شاید تمارض اجتماعی و قهرمانپروری بهمثابه راهبردهایی برای بقا، بهویژه بقای آبرو و مقبولیت اجتماعی در تعاملات و زندگی روزمره، آخرین نوع از کنشهای اجتماعی و ابتکار عمل برای حفاظت از خود و جامعه باشند.http://www.jicr.ir/article_479_d18f655c3fce66ca401d5f38b48c89af.pdfپژوهشگاه مطالعات فرهنگی، اجتماعی و تمدنی (وزارت علوم، تحقیقات و فناوری)فصلنامه تحقیقات فرهنگی ایران2008-184716120230321The behavior framework of virtual tourists; Case study, Papers of Scopus Citation Databaseچارچوب رفتار گردشگران مجازی؛ مورد مطالعه، مقالههای پایگاه استنادی اسکوپوس10713647810.22035/jicr.2023.3105.3425FAرقیهقنبری قادیکلاییدانشجوی دکتری گردشگری، دانشکده مدیریت، دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، ایران0000-0001-8488-1551Journal Article20221023Technological revolution is an outcome of the third wave of revolutions that has brought forth tangible changes and transformations in all industries, including tourism. Technology advancement creates new opportunities for virtual tourism. As such, the virtual tour experience and the study of tourist behavior have turned into an important subject of tourism studies. In this milieu, the current study aims to identify and explain theoretical frameworks of behavioral domain of virtual tourists. It systematically reviews researches on virtual tourist behavior by taking into account scientific articles published in Scopus-indexed journals between 1999 and 2022 as behavior indicators. The findings demonstrated that China and the United States have been on forefront in researches on the behavior of virtual tourists. The most important theoretical approaches to that behavior are: technology acceptance model, planned behavior, and stimulus-organism-response, theory of flow, attention recovery, immersion and presence. In order to identify main components in the proposed study related to the behavior of virtual tourists, the quantitative content analysis was used. In the end, a conceptual framework was extracted from the content of the articles. It was found that the most important and effective theory in this field is technology acceptance.انقلاب فناورانه دستاورد موج سوم انقلابهاست، که تغییر و تحولاتی ملموسی در تمام صنایع از جمله صنعت گردشگری بهوجود آورده است. پیشرفت فناوری فرصتهای جدیدی برای گردشگری مجازی بهوجود آورده. از این رو، تجربه سفر مجازی و بررسی رفتار گردشگران تبدیل به موضوع مهمی برای مطالعات گردشگری شده است. بر این اساس، شناسایی و تبیین رویکردهای نظری در حوزه رفتار گردشگران مجازی هدف این مقاله است. این مطالعه بهطور نظاممند به مرور پژوهشهایی در مورد رفتار گردشگر مجازی میپردازد. در همین راستا، 27 مقاله منتشر شده در پایگاه داده اسکوپوس از سال 1999 تا 2022 برای استخراج شاخصهای رفتار گردشگران مجازی بررسی شده است. یافتههای کمی نشان میدهد، کشورهای پیشرو درزمینهٔ پژوهشهای گردشگری مجازی، چین و آمریکا هستند. مهمترین رویکردهای نظری به رفتار گردشگران، به ترتیب مدل پذیرش فناوری، نظریه محرک-ارگانیسم-پاسخ، رفتار برنامهریزیشده، نظریه جریان، بازیابی توجه، غوطهوری و حضور است. بهمنظور شناسایی مؤلفه های اصلی در مطالعات مربوط به رفتار گردشگران مجازی، از تحلیل محتوا استفاده شد، و در پایان، چارچوب مفهومی از محتوای مقالات استخراج شد. مهمترین و مؤثرترین نظریهها در این زمینه نظریه پذیرش فناوری است. این در حالی است که هنوز این نظریه به خوبی درک نشده است، و ابعاد زیادی از آن ناشناخته است.http://www.jicr.ir/article_478_cfee398643cbc3dc5eefc89334cacdc1.pdfپژوهشگاه مطالعات فرهنگی، اجتماعی و تمدنی (وزارت علوم، تحقیقات و فناوری)فصلنامه تحقیقات فرهنگی ایران2008-184716120230321The cultural capital and the participation of members of environmental NGOsسرمایه فرهنگی و مشارکت اعضای سازمانهای مردمنهاد محیطزیستی13716649010.22035/jicr.2023.2982.3321FAصادقصالحیدانشیار جامعهشناسی محیطزیست، گروه علوماجتماعی، توسعه و مردمشناسی، دانشکده علوم اجتماعی و انسانی، دانشگاه مازندران، بابلسر، ایران0000-0003-2108-2132پروانهشاطریدانشآموختۀ دکتری جامعهشناسی، گروه جامعهشناسی، دانشکده علوم انسانی و اجتماعی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران0000-0003-2608-3900Journal Article20220920Environmental issues caused by profit-making behavior of humans with nature on the one hand, and the need to carry out climate change adaptation programs on the other hand, as well as the inability of the governmental executive bodies to fully implement the programs, make it important for the broad participation of all groups, including non-governmental environmental organizations. Generally speaking, participation is influenced by various factors, one of which is utilizing cultural capital. The aim of this article is to sociologically analyze the impact of cultural capital of members of non-governmental organizations on environmental participation. The research method was survey and questionnaire method were used to collect data. The statistical community of the research was formed by all the members of environmental non-governmental organizations in Tehran, Iran. The sample size of 376 people was selected using the relative random sampling method and SPSS software was used for data processing and analysis. The results of the present study showed that the cultural capital and participation of most of the respondents is in the "average level and more" and with the increase of cultural capital and each of its dimensions separately, the participation increased. It also showed that the members with cultural capital were able to use creative mechanisms in the following cases. have a role: creating incentives for the participation of people and investors, implementing symbolic programs with the aim of promoting, transferring environmental knowledge and education, facilitating, demanding, empowering, increasing interaction with society, influencing the government and local communities, etc. From the results of this research, it can be concluded that environmental non-governmental organizations can play a role in creating sustainable fields among people and can be good promoters for building environmental issues at the community level.مسائل محیطزیستی ناشی از رفتارهای انتفاعی انسانها با طبیعت ازیکسو، و لزوم انجام برنامههای سازگاری با تغییرات آب وهوایی ازسویدیگر، و نیز ناتوانی دستگاههای اجرایی در اجرای کامل برنامهها، سبب اهمیت یافتن مشارکت گستردۀ همۀ گروهها، ازجمله سمنهای محیطزیستی، میشود. مشارکت از عوامل گوناگونی تأثیر میپذیرد که یکی از این عوامل برخورداری از سرمایۀ فرهنگی است. هدف مقالۀ حاضر، تحلیل جامعهشناختی تأثیر سرمایۀ فرهنگی اعضای سمنها بر مشارکت محیطزیستی است. روش انجام پژوهش، پیمایش بوده و برای گردآوری دادهها از روش پرسشنامه استفاده شده است. جامعۀ آماری پژوهش را همۀ اعضای سمنهای محیطزیستی شهر تهران تشکیل دادهاند. حجم نمونۀ 376 نفر با استفاده از روش نمونهگیری تصادفی نسبی انتخاب شد و برای تجزیهوتحلیل دادهها نیز از نرمافزار SPSS استفاده شده است. نتایج پژوهش حاضر نشان داد که سرمایۀ فرهنگی و مشارکت بیشتر پاسخگویان در «حد متوسط و بیشتر» است و با افزایش سرمایۀ فرهنگی و هریک از ابعاد آن بهگونهای جداگانه، مشارکت افزایش یافته و اعضای برخوردار از سرمایۀ فرهنگی توانستند با بهکارگیری سازوکارهای خلاقانه در موارد زیر نقش داشته باشند: ایجاد انگیزه برای مشارکت مردم و سرمایهگذاران، اجرای برنامههای نمادین با هدف ترویج، انتقال دانش و آموزش محیطزیستی، تسهیلگری، مطالبهگری، توانافزایی، افزایش تعامل با جامعه، تأثیرگذاری بر دولت و جوامع محلی، و.... بهاینترتیب، میتوان نتیجه گرفت که سمنهای محیطزیستی میتوانند در ایجاد زمینههای پایداری در بین مردم نقش داشته و مروجان خوبی برای برساخت مسائل محیطزیستی در سطح جامعه باشند.http://www.jicr.ir/article_490_c410003ef13d451727aeff9082c29a5c.pdfپژوهشگاه مطالعات فرهنگی، اجتماعی و تمدنی (وزارت علوم، تحقیقات و فناوری)فصلنامه تحقیقات فرهنگی ایران2008-184716120230321Reflecting the expectations of Orientalism's construct culture in the representation of contemporary Iranian architectureبازتاب انتظارات فرهنگ برساختۀ شرقشناسی در بازنمایی معماری معاصر ایران16719849510.22035/jicr.2023.2823.3195FAمحمدمهدیمظهریدانشجوی دکتری معماری، گروه معماری، واحد قزوین، دانشگاه آزاد اسلامی، قزوین، ایران0000-0001-5496-8613مریمارمغاناستادیار معماری، گروه معماری، واحد قزوین، دانشگاه آزاد اسلامی، قزوین، ایران0000-0002-0032-3008فریباالبرزیاستادیار معماری، گروه معماری، واحد قزوین، دانشگاه آزاد اسلامی، قزوین، ایران0000-0002-9527-8026Journal Article20210701Edward Said's analysis of "Orientalism" critically examines how the East is portrayed in Western art and how this portrayal reinforces the colonial mindset. It goes beyond just distorting the ideology to establish a new political order. Instead, it creates a separate reality of the Orient, distant from the West and objectifies it as a source of Western knowledge. The world exhibition serves as an arena to showcase various Western and Eastern cultures. It juxtaposes logical and imaginary, chronological order, and mythical disorder. The exhibition has been used to shape transcultural and advance Orientalist discourse strategies and expectations of imperialism. The representation and construction of “self” and “others” found an ontological and epistemological relationship with Orientalist alienation. Also, due to the newly acquired strategic position during the first Pahlavi era and the ancient history of the country's science and art, Iran's presence there earned special position in the eyes of Orientalists and the Western knowledge domain. Therefore, it was necessary to depict it by classifying the structure of knowledge and related historiography. In fact, the concepts and political rules of the historical interpretation of Orientalism were derived from Iran's participation in international exhibitions. The goal was to identify a connection between Orientalist ideas and the pavilions' physical, content, and functional aspects. The study found that Iran's pavilions, in particular, reflected Orientalist expectations. They were designed like museums showcasing Iranian art and arranged exotically to appeal to Western audience.در تحلیل انتقادی ادوارد سعید از «شرقشناسی»، بازنمود تصویری شرق در هنر و پژوهشهای علمی غرب و محاط کردن آن در نظم استعماری و معنابخشی به آن، تنها تحریفی ایدئولوژیک برای دستیابی به نظمِ جهانِ سیاسی نوظهور (دوران مدرن) نیست، بلکه آرایش و تصور کاملاً منسجمی است که مشرقزمین را بهعنوان واقعیتی متمایز، با فاصله از جهان غرب و ابژهای برای برآوردن میلِ شناخت غربی، سازماندهی و تولید میکند. با این نگاه، نمایشگاه جهانی نیز عرصه و فرصتی برای نمایش دنیاهای متفاوت غربی/ شرقی است؛ جاییکه فرهنگهای متقابل منطقی/ خیالی و نظمِ تاریخی/ بینظمی اسطورهای در مقابل هم، درون ویترینی صفآرایی میکنند. دراینمیان، حضور ایران بهدلیل موقعیت راهبردی تازهبهدستآمده در دورۀ پهلوی اول و بهسبب تاریخ کهنِ علم و هنرش در نزد مستشرقان و نهادهای دانش غربی اهمیت ویژهای یافت و لازم بود که متناسب با طبقهبندی ساختار دانش و تاریخنگاری وابسته به آن، بازنمایی شود. غرفههای ایران در نمایشگاههای جهانی، منابعی بودند که مفاهیم و قواعد سیاستزدۀ خوانش تاریخی هماهنگ با شرقشناسی شرقشناسان، برپایۀ آنها ساخته میشدند. در اینجا بهمنظور روشنتر شدن بحث و بهعنوان نمونه، بر راهبردهای رویارویی گفتمانی حضور ایران در سه نمایشگاه جهانی هنر فیلادفیا (1926)، هنر و معماری برلینگتون (1931)، و بروکسل (1935) تمرکز کردهایم. مقاله حاضر با تکیه بر رهیافت تحلیل گفتمان، در جستوجوی پاسخی است برای پرسش «انتظارات گفتمان شرقشناسانه چگونه از مسیر برگزاری نمایشگاههای جهانی برآورده میشد؟» تا رابطهای معنادار میان رهیافتهای اورینتالیستی و اهداف آن با بازنمایی کالبدی، محتوایی، و کارکردی معماری این غرفهها پیدا کند. یافتهها نشان داد معماری غرفههای ایرانی در این نمایشگاههای جهانی بهگونهای است که ایستادن در میانۀ توقعات گفتمان شرقشناسی را مانند شیئی موزهای بازمیتاباند که هنر ایران را در نظم نمایشگاهی محاط و محصور کرده است و به غرب برای نمایش ایران اگزوتیک یاری میرساند.http://www.jicr.ir/article_495_35051070e572e47d2c26c241ab88307f.pdf