کوچنشینی دیجیتال زندگی مبتنی بر تکنولوژیهای دیجیتال و سفر، با دو ویژگی دورکاری و حرکت است. کوچنشینی دیجیتال برخلاف ظاهر آزاد و مملو از لذتی که از آن ارائه میشود، شیوهای پرریسک و برمبنای قاعده زندگی در لحظه است که از دوراندیشی و آیندهنگری به روش سنتی و تصویرسازیهای مدرن، سربازمیزند. برای درک موقعیت و انگیزههای انتخاب این شیوه زیستن، مردمنگاری کوچنشینان دیجیتال ایرانی در استانبول ترکیه آغازشد. این مطالعه طی شش ماه با رویکرد «خودمردمنگاری» انجامشده و دادهها حاصل مشارکت و گفتوگوهای عمیق با سی تن از کوچنشینان دیجیتال ایرانی است که با روش گلولهبرفی با پژوهش همراه شدهاند. کوچنشینان دیجیتال ایرانی ساکن ترکیه از لحاظ نوع دورکاری چهار گروه اصلی: سرمایهگذاران و متخصصان مجرب مالک کسبوکار، متخصصان مجرب و میانه با قراردادهای بلندمدت دورکاری، مشارکتکنندگان پروژهای با قراردادهای کوتاهمدت دورکاری و در نهایت، کوچنشینان تازهکار بدون قرارداد هستند. اگرچه رهایی از قواعد دستوپاگیر و غیرضروری هدف مشترک کوچنشینان دیجیتال است، زندگی بهتر و دسترسی به شبکههای آزاد اقتصادی برای ایرانیان اهمیت بیشتری دارد. این زیستنِ ماجراجویانه که میتوان آن را نوعی «مهاجرتِ بیمقصد» نیز نامید، با وجود گریز از قواعد رسمی کنترل و سازماندهی نیروی کار و مرزبندیهای سیاسی و اجتماعی، بیش از گذشته و به شکلی درونیشده با این قوانین آمیخته است. تداوم مسیر کوچنشینی، آگاهی از قوانین داخلی و بینالمللی کشورهای مختلف را درباره صدور ویزا، اقامت، مالیات و بیمه ضروری میکند. اگرچه زندگی بدون مرزها و قواعد آن غریب مینماید، چنین بهنظرمیرسد که حرکت و آزادی این زندگی مرزهای سیاسی، اجتماعی و فرهنگی سیالتری را برمیسازد.
Orel, M. (2019). Coworking environments and digital nomadism: balancing work and leisure whilst on the move. World Leisure Journal, 61(3), 215-227, doi:10.1080/16078055.2019.1639275
