این مقاله به بررسی نقش مصرف در زندگی روزمره ساکنان محله 22 بهمن در کلانشهر کرمانشاه می‌پردازد. رویکرد نظری مقاله مبتنی بر آراء هانری لوفور دربارۀ زندگی روزمره و مصرف است. روش پژوهش مردم‌نگاری و فنون گردآوری داده مشاهده مستقیم و مصاحبه هستند. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهند که ساخت محله 22 بهمن در اوایل دهه 40 خورشیدی در شمال شهر کرمانشاه شروع شده و اکنون یکی از برخوردارترین محله‌های شهر است. از اواسط دهه 50 فضاهای مصرف قبلی که در شهر کهن جای داشتند به تدریج به این محله منتقل شدند و اکنون به یکی از پررونق‌ترین فضاهای مصرفی در شهر تبدیل شده است. مصرف‌گرایی وجه مسلط محله است و جای اندکی برای فضاهای فرهنگی، هنری و عمومی وجود دارد. 565 مغازه در بَرِ خیابان‌های محله وجود دارند که 560 مورد آن کاربریِ مصرفی دارند. افزون براین، خیابان برق نیز به محلی برای نمایش اتومبیل‌های لوکس تبدیل شده است که از ساعت 4 بعداظهر تا پاسی از شب در آنجا حضور دارند. در چنین بستری زیر سیستم‌های آشپزی، مُد، ماشین، گردشگری و تبلیغات زندگی روزمره را درنوردیده اند. این زیرسیستم‌ها همواره از طریق ازمُدافتادگی و خیال ناپایداری را در بطن کالاهای مصرفی جای می‌دهند. افراد مدام در حال جستجو برای دستیابی به کالاهای مدام نوشونده هستند و اجباری دایمی آنان را برای انطباق با وضعیت ایده‌آل مصرف سوق می‌دهد. این مکانیسم قوۀ خلاق و خوداتکایی فرد را نشانه می‌گیرد. زیرا سعادت وی نه در خودبنیادی و تعاملات انسانی بلکه در دستیابی به کالاهای مصرفی است که همواره از مد می‌افتند.