نوع مقاله : مقاله علمی پژوهشی

نویسندگان

1 مدرس مدعو در دانشگاه‌های الزهرا، سوره، علم و فرهنگ و کاشان

2 دانشیار دانشگاه تربیت مدرس

3 دانشیار دانشگاه شهید بهشتی

10.22035/jicr.2022.2497.2930

چکیده

رنگ، تنها رنگ نیست؛ نماد، زبان، پیام، دلالت، هنر، قدرت، مقاومت، و سیاست است. رنگ عنصری دیداری، ارتباطی، و ادراکی است که می‌تواند احساسات و درونیات آدمیان را تحریک یا تسکین بخشد و کنش گفتاری و رفتاری آنان را تغییر و جهت دهد. در آموزه‌های ادیان و نحله‌های فکری و سیاسی از رنگ به‌عنوان یک نماد و یا عامل تمایز از اغیار بهره گرفته شده و بازنمایی‌ها و قرائت‌های متفاوت و متخالفی از رنگ و دلالت‌های زبان‌شناختی و ماورای زبان‌شناختی آن ارائه شده است. در میان این کثرت دلالت‌ها، این نوشتار به روشی تحلیلی با بهره‌گیری از منابع کتابخانه‌ای تمرکز خود را بر دلالت سیاسی رنگ قرار داده و با مفروض گرفتن رابطه رنگ و سیاست، تلاش دارد دفتر خود را با اثبات یا ابطال این فرضیه به پایان برد که: «هر بی‌‌رنگی آن‌گاه که اسیر رنگِ امر نمادین یا امر واقع می‌شود، تبدیل به امر سیاسی (با جوهره‌ی ستیهندگی یا آنتاگونیستی) می‌شود.

این نوشتار دو هدف را در خود نهان دارد: نخست، عبور از حصار تعاریف سنتی از سیاست و امر سیاسی، و طرح سیاست به‌مثابه امر هنری و بالعکس (هدف نظری)، دو دیگر، آشنا کردن کنش‌ورزان سیاسی با زبانِ متفاوت از سیاست، که هم می‌تواند به‌مثابه زبان قدرت، و هم زبان مقاومت در جامعۀ امروز ما نقش‌آفرینی کند (هدف عملی).

کلیدواژه‌ها

موضوعات