مفاهیم جنگ و صلح از دیرباز در میان ملت ها وجود داشته و شاید بتوان گفت پیشینه ای به قدمت تاریخ بشری دارند. از آنجا که جهان بینی هر ملتی در شکل دادن به رویکرد مردمان آن سرزمین نسبت به این مفاهیم اثرگذار است، در این پژوهش کوشش می شود تا با نگاه به شخصیت های تاریخی یا اسطوره ای داستان های شاهنامه، آداب جنگ و صلح در میان ایرانیان مورد مطالعه قرار گیرد. هدف از این پژوهش آن است که نشان داده شود که بر پایه شاهنامه فردوسی، چه عناصر فرهنگی و ذهنیِ شکلدهنده به آداب جنگ و صلح در سنت ایرانی قابل شناسایی است و این آداب چگونه بازتابدهنده یک جهانبینی صلحطلبانه حتی در بستر حماسههای جنگی هستند؟ و از این رهگذر، چه سنت ها و شیوه هایی را بنیان گذاشته اند. در این زمینه، کوشش شده تا در چهارچوب روش پژوهش مکتب تاریخ نگاری آنال و با تاکید بر اهمیت مطالعه ذهنیت انسان ها برای فهم رویدادهای تاریخی و ویژگی های اجتماعی، به بررسی دیدگاه ایرانیان نسبت به جنگ و صلح به روایت شاهنامه فردوسی (نسخه خالقی مطلق) پرداخته شود. در نتیجه این بحث می توان دید که رویکرد صلح مدارانه نسبت به دیگر اقوام و کشورها از جمله ارزش های فرهنگی، اجتماعی و سیاسی ایرانیان به شمار می آمده و در کنار منابع گوناگون حقوق جنگ، در شاهنامه اصول اخلاقی و جوانمردی نیز ملاک بوده است.