شرکت بین‌المللی سیف تو نت که از پیشگامان حوزۀ فناوری و امنیت دیجیتال است دستگاه‌های هوشمند را برای کودکان، دروازه‌هایی به یک ویران‌شهر دیجیتال توصیف می‌کند که رشد آنان را مختل کرده و چرخه‌هایی از آسیب‌های مادام‌العمر را تغذیه می‌کند. مارش و همکارانش نیز در سال 2015 گزارش کرده بودند که پنجاه درصد از کودکان پیش‌دبستانی بریتانیایی در جریان زندگی روزمره همزمان به چهار تا ده دستگاه هوشمند دسترسی دارند. این گزاره‌ها و موارد پرشمار مشابه حاکی از آن است که پیغامِ هشدارِ ایمنیِ اینترنت برای کودکان و نوجوانان بیش از یک دهه است که با گسترش و توسعۀ انفجاری سکوهای اجتماعی به طور جدی از مجاری متعدد جهانی صادر شده و کشورهای مختلف را به سوی طراحی و اجرای الگوهای متناسب‌سازی سوق داده است. این پژوهش‌ تلاش کرده است با بهره‌گیری از رهیافتی کیفی، و ترکیبی از تکنیک‌های مصاحبه و مشاهدۀ مشارکتی، در وهلۀ نخست ضرورت متناسب‌سازی سکوهای اجتماعی و فضای مجازی را با استناد به باورهای ذهنی، کنشگری‌های عینی، نظراتِ شخصی و ترجیحات فردیِ خودِ کودکان و نوجوانان متذکر شود و در مرحلۀ بعد یک دسته‌بندی از الگوهای شاخص در سطوح جهانی و محلی را ارائه نماید. «دسترس‌پذیری تسریع شده»، «سربه‌هوایی دیجیتال»، «ایمن‌انگاری فضای مجازی»، «انسان‌پنداری فناوری»، و «بنیان‌های کودکانه، رجحان‌های بالغانه» پنج مضمون مستخرج از متون مصاحبه‌های مأخوذه است. همچنین دسته‌بندی سه‌گانۀ «طراحی سکوهای اختصاصی»، «بهینه‌سازی سکوهای داخلی»، و «تدوین قوانین سخت‌گیرانه و سیاست‌های تنظیم‌گری» الگوهای اصلی و شناخته شدۀ عرصۀ متناسب‌سازی را نمایندگی می‌کند که نمونه‌های هر کدام در جریانِ پژوهش تشریح شده است.