مطالعه حاضر استدلال می‌کند که آموزش عالی، هرچند معمولاً اولویت بازسازی بسیار پایینی دارد، اما اگر به صورت استراتژیک مورد توجه قرار گیرد، پتانسیل عمل به عنوان کاتالیزور بهبود مؤثر و پایدار پس از جنگ را داراست. این تحقیق از رویکرد نگاشت سیستماتیک برای ادبیات آموزش عالی در زمان جنگ و پس از جنگ استفاده کرده است. با جستجوی سیستماتیک در پایگاه‌های داده دانشگاهی به زبان‌های انگلیسی، فرانسوی، اسپانیایی و پرتغالی، ۸۵ سند واجد شرایط انتخاب و تحلیل کیفی شدند. یافته‌ها نشان می‌دهد: اول، دلایل عدم اولویت آموزش عالی شامل تحمیل‌های نئولیبرالی، اجماع بر آموزش پایه، دیدگاه نرخ بازگشت سرمایه پایین و توالی زمانی بازسازی است. دوم، روند کمک‌ها حاکی از سهم بسیار کوچک کمک به آموزش عالی محلی، اولویت بورسیه‌های تحصیلی (بیش از ۸۰ درصد) توسط اهداکنندگان دوجانبه و گزینش کمک‌ها بر اساس منافع استراتژیک است. سوم، چالش‌های کلیدی در چهار محور تخریب فیزیکی، آوارگی جمعیت، شرایط مرتبط با جنگ و تاب‌آوری پایین دسته‌بندی می‌شوند. چهارم، آموزش عالی در چهار رویکرد تثبیت و امنیتی‌سازی، بازسازی، دولت‌سازی و صلح‌سازی می‌تواند نقش سازنده ایفا کند؛ از تأمین مهارت‌ها و ظرفیت‌سازی نهادی تا ترویج صلح و میانجیگری هویت‌ها. در نتیجه، غفلت از آموزش عالی فرصتی بزرگ برای سرمایه‌گذاری در ظرفیت‌های ملی را از دست داده است. این مطالعه خواستار تحقیقات انتقادی بیشتر، حمایت، کنشگری و تغییر اولویت از بورسیه‌های خارجی به تقویت سیستم‌های محلی است تا آموزش عالی از کالای لوکس به کاتالیزور بهبود پایدار تبدیل شود.