این مقاله با رویکردی مردم‌نگارانه به تحلیل بازنمایی تروما در جنگ رمضان (اسفند ۱۴۰۴ تا شهریور ۱۴۰۵) می‌پردازد و فرایند دگردیسی «زخم» به «روایت» و «سوگ» به «حماسه» را واکاوی می‌کند. هدف اصلی، فهم چگونگی تبدیل ترومای جمعی به حافظه جمعی و خودآگاهی تاریخی در بستر فرهنگ ایرانی-اسلامی است. داده‌ها از طریق حضور مستمر در میادین و محلات تهران (بیش از ۲۰۰ شب)، مصاحبه‌های عمیق با ۷۶ مشارکت‌کننده، مردم‌نگاری بصری و تحلیل اسناد هنری و رسانه‌ای گردآوری شده و با روش تحلیل تماتیک در سه مرحله کدگذاری باز، محوری و انتخابی سازماندهی شده‌اند. چارچوب مفهومی، تلفیقی از نظریه‌های حافظه جمعی هالبواکس، ترومای فرهنگی الکساندر، آیین و آستانگی ترنر، و بازنمایی بصری است. یافته‌ها در چهار سطح به‌هم‌پیوسته ارائه می‌شوند: ۱) ترومای بدنی و سوگ شخصی؛ ۲) ترومای روانی-اجتماعی و «زخم نامرئی»؛ ۳) بازنمایی مناسکی تروما در فضای عمومی (سوگ حماسی، نمادسازی بصری، رژیم صوتی، روایت بعثت ملت)؛ و ۴) بازنمایی هنری و رسانه‌ای (عکاسی، ادبیات، سینما، موسیقی، جنگ روایت‌ها). یافته‌ها نشان می‌دهد که در غیاب نهادهای رسمی، زیرساخت‌های اجتماعی خودجوش و آیین‌های شبانه، تروما را به حافظه جمعی و خودآگاهی تاریخی تبدیل کرده و الگویی بومی از «سوگ حماسی» پدید آورده‌اند. این الگو، ریشه در حافظه تاریخی شیعه دارد و «رنج» را به «مقاومت تمدن‌ساز» بدل می‌کند. مقاله بر ضرورت صیانت از سرمایه اجتماعی داغ، به‌رسمیت‌شناختن عاملیت مردمی در بازنمایی تروما، و طراحی سیاست‌های حمایتی برای دوران پساجنگ تأکید می‌کند.