جنگ هم‌زمان با گسست در نظم تعاملات اجتماعی-عاطفی می‌تواند زمینه‌ساز شکل‌گیری صورت‌های جدیدی از باهم‌بودگی جمعی می‌شود. این پژوهش با تاکید بر تشدید شکاف حاکمیت-مردم و دوقطبی‌شدگی جامعه ایرانی، به محوریت نظریه زنجیره‌های آیینی تعاملی کالینز و بهره‌گیری از مفاهیم تکمیلی تحلیل می‌کند که در بستر گسست‌های اجتماعی و اختلال در تعاملات روزمره ناشی از جنگ، میان جمعیتی متکثر و ناهمگون شکل می‌گیرد. رویکرد روش‌شناختی، مردم‌نگاری تفسیری و منبع تحلیل یادداشت‌های تأملی پژوهشگر از مشاهده مشارکتی در تجمعات جنگ رمضان است که به روش تحلیل مضمون تحلیل شده است. مضمون‌ها عبارتند از: وضعیت آستانه‌ای و عادی‌سازی زیستن در جنگ با بازتنظیم رژیم عاطفی- تعاملی؛ اتمسفر اجتماعی و هم‌حضوری جهان‌های متفاوت در جنگ، از مواجهه تا غیاب و تماشا؛ با‌هم‌بودگی و بازآرایی فضاهای شهری در تکثر موقعیت‌های تعاملی و در نهایت، اتمسفر آیینی و موقعیت‌های تشدید عاطفی در تراکم مناسک آیینی. بر اساس نتایج نظری پژوهش، باهم‌بودگی نه وضعیتی پایدار و نه پیامد همگونی اجتماعی، بلکه دستاوردی موقعیتی، موقت و بازتنظیم‌شونده است که از خلال هم‌حضوری‌های متفاوت، تعاملات خرد، بازآرایی فضا و تراکم آیینی شکل می‌گیرد و با تغییر موقعیت تغییر می‌کند. بنابراین، در بحران لزوماً تکثر اجتماعی به همبستگی یک‌پارچه تبدیل نمی‌شود؛ بلکه در میان فاصله‌ها و تفاوت‌های موجود، امکان‌های موقتی برای باهم‌بودن پدیدار می‌آید.