امروزه کافه‌نشینی در شهرها را به عنوان یک سبکِ زندگیِ فرهنگی و نوظهور می‌شناسند، سبک زندگی‌ای که با گذران فراغت و پاتوق کردن با هدف کسب سرمایه‌ی فرهنگی در فضای عمومی آشکار می‌شود. شواهد جسته گریخته بیانگر آن است که در شهرهای ایران از سال‌های دهه‌ی 90 کافهها رشد کردهاند، کافه‌هایی که به انواعی چون آمریکایی، فرانسوی، زنجیره‌ای و در چند سال اخیر، تیک‌اِوی تقسیم میشوند. این دست از کافه‌ها در هر شهر، خصوصاً در شهر رشت، سهم بزرگی از فضای شهری را به خود اختصاص داده‌اند. مطالعه‌ی حاضر با تکیه بر روش مردم‌نگاریِ شهری و با تمرکز بر کافه‌های پاتوقیِ پهنه‌ی مرکز شهر رشت انجام گرفته است. هدف اصلی این پژوهش، ارائه‌ی تحلیلی نزدیکتر و عمیقتر از کافه‌های شهر است؛ با این پرسش که کافه‌ها در زندگی شهری معاصر رشت چگونه به عنوان یک میدان فرهنگی، محل شکل‌گیری و بازنمایی سبک‌های زندگی، روابط اجتماعی و کنش‌های کافه‌نشینان عمل می‌کنند؟ یافته‌های حاصل از مطالعه مردم‌نگارانه، مضمون‌هایی هستند که عبارت‌اند از: کافه به مثابه میدان فرهنگی، کافه به مثابه میدان تجلی سبک‌های زندگی، کافه به مثابه بازتاب هویت تاریخی، کافه به مثابه میدان پاتوقی، کافه به مثابه میدان پرستیژی، کافه به مثابه میدان فراغتی، کافه به مثابه میدان گریز و مقاومت خُرد، کافه به مثابه میدان گفتگو، کافه به مثابه میدان مُد، کافه به مثابه خانه، کافه به مثابه میدان خصوصی-عمومی، کافه به مثابه میدان حمایت اجتماعی، کافه به مثابه میدان شهرت. این مقاله نشان میدهد که کافهها به تدریج به رقیبی جدی برای نهادهای رسمی تبدیل شدهاند