رسالهها و پایاننامهها بخش مهمی از فرایند تولید دانش در دانشگاهها و مراکز آموزش عالی به شمار میآیند و ارتقای کیفیت و استانداردهای آنها تضمینکننده توسعه دانش و پیوند بیشتر آن با متن اجتماعی و فرهنگی است. با اتکا به تحلیل مضمون مصاحبههای نیمهساختیافته با بیست و دو عضو هیئت علمی دانشگاه علامه طباطبایی، مقاله حاضر به دنبال شناسایی سبکهای سرپرستی به کار گرفته شده اعضای علمی و ارزیابی آنها از فرصتها و چالشهایی است که در مسیر ایفای این نقش با آن روبهرو میشوند. بر اساس سه پیوستار، سطح درگیری در نقش، شیوه نظارت و نیز توجه به خصوصیات رفتاری و شخصیتی دانشجویان، گونههای اصلی سبکهای سرپرستی را میتوان در پنج دسته واگذارکنندگان، مراقبین منضبط، حامیان عاطفی، مربیان فردی و مربیان مشارکتجو تفکیک کرد و در ذیل آنها گونههای فرعی را نیز شناسایی کرد. سبکهای بهکارگرفتهشده بیش از آنکه حاصل قواعد و چهارچوبهای مدون سازمانی باشند برآمده از تجارب، سلیقهها و مناسبات قدرت در دانشگاه و خردهفرهنگهای شکل گرفته حول آن و نیز شرایط اقتضایی هستند و به تناسب، فرصتها و محدودیتهایی را برای اساتید به همراه میآورند.
