مقاله‌ی حاضر، احکام فرهنگی قوانین برنامه‌های توسعه را از حیث معیارهای تقنینی و برنامه‌ریزی مورد ارزیابی قرارداده است. بدین منظور ابتدا از تحلیل مضمونی سیاست‌ها و مواد فرهنگی به منظور سنجش انطباق آنها و سپس ارزیابی و آسیب‌شناسی آنها با مراجعه به کارشناسان استفاده شد. در این مطالعه مدلی برای ارزیابی متون و اسناد تقنینی طراحی و استفاده شد و به کمک آن، احکام فرهنگی برنامه‌های پنج ساله توسعه شامل برنامه‌های چهارم – پنجم و ششم توسعه و نیز قانون احکام دائمی برنامه‌های توسعه مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت و ضعف‌ها و کاستی های آنها از حیث معیارهای تقنینی و برنامه‌ریزی بررسی شد. بدین منظور به تعداد 30 نفر از کارشناسان برنامه‌ریزی و سیاست گذاری فرهنگی مراجعه و طی دو مرحله احکام فرهنگی برنامه های توسعه به بوته ارزیابی آسیب شناسانه آنها قرار گرفت. از نتایج اصلی این مطالعه انطباق صوری 67 درصدی احکام فرهنگی برنامه های توسعه با سیاست های کلی فرادستی و انطباق کمتر از میانگین(54 درصد) از احکام فرهنگی با معیارهای قانون‌گذاری بوده است. همچنین درصد تحقق‌پذیری این احکام نیز در مجموع حدود 30 درصد ارزیابی شد که برای برنامه ششم، 30 درصد و برنامه چهارم در حدود 37 بوده که از دلایل آن می توان به همانگویی و تکرار سیاست‌های فرهنگی در قوانین توسعه به صورت غیرعملیاتی و مبهم، واقع‌گرایانه نبودن، تغییر گفتمان فرهنگی مجریان پس از تصویب قوانین توسعه و در نتیجه عدم تحقق آنها در عمل و اجرا دانست.