قرآن کریم.
ازکیا، مصطفی؛ و دربان آستانه، علیرضا (1382). روشهای کاربردی تحقیق. تهران: انتشارات کیهان.
آشنا، حسامالدین (1383). فرهنگ ارتباطات و سیاست خارجی: ارائه مدلی برای دیپلماسی عمومی، نشریه دین و ارتباطات، 21، 227-263.
آلادپوش، علی؛ توتونچیان، علیرضا (1372). دیپلمات و دیپلماسی. تهران: مؤسسه چاپ و انتشارات وزارت امور خارجه.
پاسبان، محمد؛ و افشارزاده، مرتضی؛ شکرانه، مجتبی؛ بهروزشاد، آرش؛ و شیرفروش، مسعود (1400). بررسی ابعاد مدل فرهنگ هافستد و نقش آن در تفاوت فرهنگی سازمانها. هفتمین کنفرانس بین المللی مدیریت، حسابداری و توسعه اقتصادی.
تسلیمی، محمدسعید؛ و عابدی جعفری، حسن؛ و فرهنگی، علیاکبر؛ و رازنهان، فیروز (1389). مدل اثرگذاری فرهنگ ملی بر کار تیمی در ایران. نشریه راهبرد فرهنگ، 3(10-11)، 162-127.
جعفری رامیانی، مهدی (1401). مبانی قرآنی تقویت دیپلماسی در حوزه بینالملل با رویکرد به تفسیر معاصر (پایاننامه کارشناسی ارشد) دانشکده علوم قرآنی دانشگاه علوم و معارف قرآن کریم، تهران، ایران.
خانی، محمدحسن (1384). دیپلماسی فرهنگی و نقش آن در سیاست خارجی کشورها. نشریه دانش سیاسی، 1(2)، 148-135. https://doi.org/10.30497/pk.2005.74
دهشیری، محمدرضا (1393). دیپلماسی فرهنگی جمهوری اسلامی ایران. تهران: شرکت انتشارات علمی و فرهنگی.
رامبد، معصومه (1397). مصاحبه: معمولترین روش جمع آوری دادهها در تحقیق کیفی. تهران: علوم پزشکی صدرا.
رحمانسرشت، حسین؛ موحدی، مهدی؛ و مهدیه، امید (1397). نقش فرهنگ ملی بر پیوستن شرکتهای ایرانی به شرکتهای فراملی. نشریه مدیریت کسب و کارهای بینالمللی.1(1)، 24-1.
سجادپور، سیدمحمدکاظم؛ و وحیدی، موسیالرضا (1388). دیپلماسی عمومی نوین: چارچوبهای مفهومی و عملیاتی. فصلنامه سیاست، 41(4)، 95-77.
سیمبر، رضا؛ و مقیمی، احمدعلی (1394). منافع ملی و شاخصهای فرهنگی جمهوری اسلامی ایران، نشریه سیاست جهانی، 4(1)، 38-7.
شیخالاسلامی، محمدحسن؛ موسوی قرالری، میرهادی؛ شیراوند، صارم؛ و شادیوند، زینب (1393). الزامات و مبانی قرآنی دیپلماسی فرهنگی جمهوری اسلامی ایران در عرصه گفتمان وحدت اسلامی. نشریه مهندسی فرهنگی، 9(81)، 34-10.
شیخالاسلامی، محمدحسن؛ و نوری، حامد (1396). دیپلماسی عمومی. تهران: وزارت امور خارجه.
صالحیامیری، سیدرضا؛ و محمدی، سعید (1395). دیپلماسی فرهنگی. تهران: انتشارات ققنوس.
علویان، مرتضی؛ و براریان، محمد (1398). بررسی جایگاه دیپلماسی فرهنگی در همگرایی کشورهای اسلامی.
کریمی، صدیقه؛ و نصر، احمدرضا (1391). روشهای تجریه و تحلیل دادههای مصاحبه. روششناسی پژوهش در علوم انسانی، 4(1)، 93-71.
کمالی، یحیی (1397). روششناسی تحلیل مضمون و کاربرد آن در مطالعات سیاستگذاری عمومی، نشریه سیاستگذاری عمومی. 4(2)، 208-189. https://doi.org/10.22059/ppolicy.2018.67875
محمدی، بیوک (1387). درآمدی بر روش تحقیق کیفی. تهران: پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی.
مستوفی ، محمدمهدی (1403). الگوی مطلوب دیپلماسی فرهنگی جمهوری اسلامی ایران در مصر (رساله دکتری) دانشگاه امام صادق(ع).
میرزائی، خلیل (1395). کیفیپژوهی (ج 2). تهران: انتشارات فوژان.
میرفخرائی، سیدمحمدحسین (1396). دیپلماسی فرهنگی جمهوری اسلامی ایران در کشورهای عربی (پایان نامه کارشناسی ارشد)، دانشگاه امام صادق(ع).
هادیان، ناصر؛ و سعیدی، روحالامین (1392). از دیپلماسی عمومی سنتی تا دیپلماسی عمومی نوین. نشریه راهبرد، 33-62.
هرسیج، حسین؛ و تویسرکانی، مجتبی (1392). چالشهای وهابیت. تهران: انتشارات دانشگاه امام صادق(ع).
Boyatzis, R. E. (1998). Transforming Qualitative Information: Thematic Analysis and Code Development. Sage.
Braun, V., & Clarke, V. (2006). Using Thematic Analysis in Psychology. Qualitative Research in Psychology.
Laos, N. K. (2011). Foundations of Cultural Diplomacy. Algora Publishing.
Nye, J. S. (2004). Power in the Global Information Age: From Realism to Globalization. London, UK: Routledge.
Attride-Stirling, J. (2001). Thematic networks: an analytic tool for qualitative research. Qualitative Research, 1(3), 385-405. https://doi.org/10.1177/146879410100100307